Ο Νίκος δεν υπήρξε απλώς ένας σπουδαίος, βραβευμένος ηθοποιός και δημιουργός. Ήταν η ίδια η ψυχή της μεσσηνιακής γης, ένας άνθρωπος που κουβαλούσε μέσα του το φως, το πείσμα και την αυθεντικότητα των Φιλιατρών και του Χαλαζονίου. Από το «Μάθε παιδί μου γράμματα» και τη «Λούφα και Παραλλαγή», μέχρι το δικό του, χειροποίητο όνειρο στο «Τρενοτεχνείο» της Κυπαρισσίας, ο Νίκος πάλεψε με θεούς και δαίμονες για να μείνει πιστός στις αξίες του, μακριά από συμβιβασμούς και σκοπιμότητες.

Για εμάς εδώ στην Τριφυλία, η απώλειά του είναι βαθιά προσωπική. Ήταν ο δικός μας άνθρωπος, που με το μπαγλαμαδάκι του, τον καυστικό του λόγο, τη βαθιά του μόρφωση και τη μοναδική του ντοπιολαλιά, μας θύμιζε πάντα τι σημαίνει να είσαι ελεύθερος. Αγάπησε αυτόν τον τόπο με ένα πάθος σπάνιο και τον υπηρέτησε μέχρι την τελευταία του πνοή.

Ως Τριφυλιακός ελληνισμός, ως συμπατριώτες και ως φίλοι, του οφείλουμε ένα τεράστιο «ευχαριστώ» για όσα μας χάρισε, για την περηφάνια που μας γέμισε και για την πολιτιστική κληρονομιά που αφήνει πίσω του.

Νίκο, το τρένο των ονείρων σου μπορεί να σταμάτησε στην Κυπαρισσία, αλλά το δικό σου πνεύμα θα συνεχίσει να ταξιδεύει ελεύθερο στις ράγες της αιωνιότητας.

Καλό ταξίδι, μεγάλε μας Νικόλα. Η Τριφυλία δεν θα σε ξεχάσει ποτέ.

Ηλίας Π. Γιαννόπουλος

Τριφυλία ΜΑΖΙ για τον τόπο μας