Με τον Θανάση ήταν “αενάως ιστορικοί φίλοι και συνεργάτες” όπως χαρακτηριστικά έλεγε στην εφημερίδα “Φωνή της Μεσσηνίας”, που εξέδιδε ο Θανάσης και ο Δημήτρης είχε τον τίτλο του συμβούλου έκδοσης στο φύλλο της Δευτέρας, στο οποίο αρθρογραφούσε κιόλας με το δικό του γνώριμο καυστικό όσο και ιδιαίτερα οικείο ύφος γραφής που τον χαρακτήριζε. 

Με το κλείσιμο της εφημερίδας, αναπόφευκτο φινάλε άλλωστε γιατί χωρίς τον Τσαμούλη Φωνή δεν γινόταν να υπάρξει, διάβαζα τα κείμενά του στο “Flash της Μεσσηνίας”, με το οποίο συνεργαζόταν από την αρχή της έκδοσής του. 

Εκείνο που εξαρχής είχα προσέξει στα κείμενα του Δημήτρη ήταν πως υπέγραφε πάντα με τη διπλή ιδιότητα του μαθηματικού και του συγγραφέα. Προφανώς όχι τυχαία. Άλλωστε και τις δύο ιδιότητες υποστήριξε με επιτυχία επί σειρά ετών. 

Μαθηματική σκέψη διέθετε, ορθολογιστής ήταν και συγχρόνως ευαισθητοποιημένος στα κοινωνικοπολιτικά τεκταινόμενα. 

Λάτρης της καλής ζωής, με αστική ευγένεια και προοδευτική αντίληψη και ένα χιούμορ που τσάκιζε κόκαλα για όσους το καταλάβαιναν. 

Ασχολήθηκε και με την πολιτική και διετέλεσε πολιτευτής της Μεσσηνίας με την Ελληνική Αριστερά, μετεξέλιξη του ΚΚΕ Εσωτερικού, επί σειρά ετών, χωρίς ποτέ να εκλεγεί, αν και δεν νομίζω να τον απασχόλησε ποτέ ιδιαίτερα αυτό το ενδεχόμενο. 

Λίγες φορές βρεθήκαμε με τον Δημήτρη τα τελευταία χρόνια. Συνήθως στη “Φωνή”. Αλλά κάθε φορά οι συζητήσεις μαζί του ήταν σωστή πανδαισία, όπως αυτή που έγινε στην παρουσίαση του βιβλίου του φίλου του καθηγητή, Θεόδωρου Λιανού, στο ξενοδοχείο “ΡΕΧ” της Καλαμάτας, όπου βρεθήκαμε στο ίδιο πάνελ. Για άλλη μια φορά το χιούμερο και ο πηγαίος λόγος του κέρδισαν τις εντυπώσεις. 

Όσοι τον γνώρισαν καλύτερα από μένα, και είναι πολλοί αυτοί, σίγουρα θα έχουν να πουν περισσότερα.