Πολέμους, πίκρες και σφαγές βρήκες στο πέρασμά σου κι ο χάρος παραμόνευε μέσα στη γειτονιά σου.

Την πείνα είχες αδερφή, τη φτώχεια για μητέρα, παρόλα αυτά κατάφερες και φώναξες αέρα…

Έδειξες σ’ όλους τους λαούς μ’ αγώνες και θυσία, πως πολεμάει ο Έλληνας για την ελευθερία.

Ενώ τη δόξα αγκάλιασες με πείσμα και μεράκι. αντί για δάφνες και τιμές  σε πότισαν φαρμάκι.

Μα εκείνο που σε τσάκισε και σ’ έκανε να κλάψεις, ήταν το αίμα του αδελφού, που σ’ έβαλαν να σφάξεις.

Μετά απ’ αυτό τον σπαραγμό, με την καρδιά σπασμένη, πουλήθηκες στα πέρατα της γης δυστυχισμένη.

Όμως κι εκεί κατάφερες με πείσμα να ριζώσεις και στην πατρίδα δεν ξεχνάς, βοήθεια να της δώσεις!

 Δημήτρης Ν. Μπουσούνης: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. .  

ΥΓ: Αυτό το πόνημα είναι αφιερωμένο στην μαρτυρική γενιά του 1940 που, εκτός των άλλων, έζησε την κατοχή του κατακτητή στον τόπο μας αλλά και στους αγώνες που έκαναν οι πρόγονοί μας για την ελευθερία!!!!!