Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, Γιάννης Μαργαρίτης, παρουσιάζοντας την εισήγηση για την έγκριση της χειμερινής παραγωγής, ο προϋπολογισμός της οποίας ανέρχεται στα 55.700 ευρώ, τόνισε ότι ο Γιώργος Κιμούλης, με την καλλιτεχνική του καταξίωση και την αναγνωρισιμότητά του μπορεί να φέρει κόσμο στο θέατρο. 

Σκηνογράφος και ενδυματολόγος της παράστασης είναι η Σοφία Νκολαΐδη. Παίζουν, μαζί με τον Γιώργο Κιμούλη, ο Βασίλης Πουλάκος, η Ισιδώρα Μπουζιούρη και η Αναστασία Κατσιναβάκη. Τεχνικοί είναι οι: Κώστας Αγγελόπουλος, Παναγιώτης Τσίρμπας, Κώστας Μπούνας, Έφη Γεωργανά.

Ο Γιάννης Μαργαρίτης είπε ότι η Γιασμίνα Ρεζάν είναι από τις σημαντικότερες εκπροσώπους του σύγχρονου θεάτρου και ότι το έργο “Ο Θεός της Σφαγής” είναι κωμωδία. 

Στην εισήγησή του ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕΚ σημειώνει για το έργο: “Τα παιδιά είναι άγρια. Είμαστε βάρβαροι. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Αυτό είναι το επαναλαμβανόμενο μήνυμα της Γιασμίνας Ρεζά. Είναι η φρικαλέα ανισορροπία ανάμεσα στη μικρότητα του ανθρώπου και τις φιλοδοξίες του, ανάμεσα στην υποβόσκουσα βαρβαρότητά μας και τη δυνατότητα της ομορφιάς του έργου τέχνης. Όμως σε τι ωφελεί η τέχνη, αν δεν βελτιώνει τον άνθρωπο, αν δεν τον κάνει να αναζητεί την τελειότητά του, παρά τον μεταμορφώνει σε όργανο ματαιοδοξίας;" (Geraldine Chabrier, Le Choc du Mois)

"Η Γιασμίνα Ρεζά λέει πιο πολλά για την κοινωνία μας, τους κομφορμισμούς της, τον σχολαστικισμό της, τη χίμαιρα μιας κουλτούρας "προπυργίου-κατά-της-βαρβαρότητας", για τον ρατσισμό, για τη βία, από ό,τι οι βαθυστόχαστοι δοκιμιογράφοι του καιρού μας. Η Γιασμίνα Ρεζά είναι η καλύτερη συγγραφέας μας σύγχρονης δραματουργίας" (E. de Montety, Le Figaro litteraire).

Το κορυφαίο αυτό έργο της Γιασμίν Ρεζά “Ο Θεός της Σφαγής”, έχει ως αφορμή τη συμπλοκή δυο εντεκάχρονων παιδιών σ' έναν τόπο παιχνιδιού, σε μια παρισινή πλατεία. Το έργο περιγράφει τη συνάντηση, σ' ένα αστικό διαμέρισμα, των δύο ζευγαριών που καλούνται να συζητήσουν τον τσακωμό των παιδιών τους, με τρόπο ώριμο και πολιτισμένο. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς οι γονείς χάνουν τον έλεγχο, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να συμπεριφέρονται οι ίδιοι σαν "παιδιά". Καθώς κανείς από τους τέσσερις δεν αντέχει να αναλάβει το δικό του μερίδιο ευθύνης, οι χαρακτήρες συγκρούονται, εφευρίσκουν συμμάχους και ανακαλύπτουν τον εχθρό στο ίδιο τους το σπίτι. Τελικά θα εκραγούν, αναδεικνύοντας ως νικητή τον θεό της σφαγής”.

Στ.Μ.