Λόγος ουμανιστικός καθόλου διχαστικός.

Δυο στιγμιότυπα που τα κρατώ ατόφια στη μνήμη μου και στην καρδιά μου, ιδιαίτερα το δεύτερο:

Α) Αρχές δεκαετίας του ’80 στο σπίτι της Πότας συνεδρίαση για διαφώτιση, σε ένα μακρόστενο μεγάλο τραπέζι, μια μεγάλη ομάδα σ/φων περιμένει με αδημονία να ακούσει την τρεμάμενη από το άγχος εισηγήτρια. Μια αδημονία που οφείλονταν, βέβαια, δεδομένου ότι το σύνολο σχεδόν των σ/φων ήταν δεινοί καπνιστές, στο γεγονός ότι η Πότα ως φοβερή αντικαπνίστρια, απαγόρευε αυστηρά το κάπνισμα στο σπίτι της, γι αυτό και δεν υπήρχαν σταχτοδοχεία…

Β) Στην εκταφή του παιδιού μου η Πότα ήταν δίπλα μου, κι όταν είδε τα μαλλάκια του (αυτά δεν λιώνουν) με ρώτησε το χρώμα τους και είδα δάκρυ να κυλάει από τα μάτια της.

Αυτή ήταν η Πότα Κακκαβά, πολύπαθη, συμπονετική, ατόφια καλοσύνη, Ατόφιος Ανθρωπος !

Με Σεβασμό και Αγάπη, Πότα Κακκαβά Σε ευχαριστώ,

Γιωργία