Έτσι, παρότι λάτρης της Ελένης Γερασιμίδου και πιστός ακόλουθος του Φίλιππου Σοφιανού,  όταν από τις αντικειμενικές συνθήκες και τον εσωτερικό μου μηχανισμό κλήθηκα να διαλέξω για την καλλιτεχνική μου έξοδο της εβδομάδας, βυθίστηκα  χωρίς φιάλη στον βυθό του Μπικίνι. Εκεί που άκουσα να χτυπά η τρελαμένη καρδιά της Νατάσας Γερασιμίδου. Άφησα αβίαστα  για επόμενη εβδομάδα την παράσταση του Δηπεθε Καλαμάτας.

Η αίθουσα ήταν σχετικά γεμάτη από χαρούμενα παιδάκια και τυχερούς γονείς, θείες, νονούς, ένα εμφανώς ερωτευμένο  ετεροφυλόφιλο    ζευγαράκι εικοσάχρονων και εμένα. Έναν κυριούλη  μεγαλύτερο από σχεδόν όλους τους γονείς, όπου όταν θαύμαζε Μπομπ Σφουγγαράκη τα περισσότερα από τα παιδιά δεν είχαν γεννηθεί.

Ήμουν υποψιασμένος. Πάντα θεωρούσα τον Μπομπ  Σφουγγαράκη ένα μηχανισμό παραγωγής υπονοούμενων κρυμμένο σε επιτηδευμένη αφέλεια. Ήμουν όμως και καταφανώς απροπόνητος. Τα χρόνια εκτός βυθού του Μπικίνι φάνηκαν στην καθυστερημένη αναγνώριση του θέματος της ταινίας.

Η Αμερική του Τραμπ και της κουστωδίας του.

Ή έστω ο ολοκληρωτισμός με “λαϊκό” προσωπείο.

Ο Ιπτάμενος Ολλανδός ως γνωστό φάντασμα  αιωνίως θαλασσοβρεχούμενο ψάχνει κάποιον με αγνή ψυχή για να του ξεκλειδώσει την κατάρα και να επανέλθει στην ζωή.

Ο φασισμός στον ¨δημοκρατικό κόσμο” έρχεται με εκλογές. Η εργατική δύναμη μπορεί να συνταχτεί με τα κελεύσματά του.

Ο Μπομπ Σγουγγαράκης θέλει να γίνει καταξιωμένος ξιφομάχος όπως πιστεύει πως είναι ο κ. Καβούρης. Και “τσιμπάει” στον μαγικό αυλό του πειρατή.

Έχει δυστυχώς πειστεί ο κόσμος της εργασίας πως είναι επιτυχημένος ο καπιταλισμός του δυτικού κόσμου. Αυτός ο καπιταλισμός είναι υπέρ του νέου Ολοκληρωτισμού;

Αν και εμείς βλέπουμε ισχυρούς καπιταλιστές να συντάσσονται  με τον ολοκληρωτισμό, στην ταινία ο κ. Καβούρης όταν αμφίεται την συνολική συνείδηση  της επιχειρηματικής ελίτ φαίνεται να κατανοεί πως απειλείται από μια ανορίοτη κατάσταση που απειλεί να κατασπαράξει με μανία τόσο το εργατικό δυναμικό -καταναλωτή όσο και το σύνολο των διαθέσιμων πόρων. Κατανοεί πως η μοίρα του είναι συνυφασμένη, για την ώρα, με τον εκμεταλλευόμενό του και τον προστρέχει. Ο Ιπτάμενος Ολλανδός δεν νοιάζεται για κανέναν, δεν βιώνει συντροφικότητα ούτε με τους συνπονηρούς του. Είναι πολύ κοντά στην σούπερ-ελίτ που ετοιμάζεται για την ολική κατάρρευση που προκαλεί. Αναζητεί συνθήκες διαφυγής από τον  πλανήτη και επιστροφής στην διαστημική μας προέλευση.

Δεν θα αναλύσω την Σφουγγαρακιάδα που απολαύσαμε για να μην κουράσω (και εμένα). Θα σταθώ μόνο στο επεισόδιο με τις Σειρήνες όπου πρωταγωνιστεί ο Καλαμάρης, ο οποίος, σαγηνευμένος από την τζαζιά που παίζουν οι πανέμορφες σειρήνες, εγκαταλείπει τον κ. Καβούρη και την αναζήτηση του Τετραγωνοπαντελόνη.

Η μελωδία γλυκιά, τα “κορίτσια” μοιάζουν πανέμορφα  όλα αυτά όμως μέχρι την πρώτη νότα του καραμουζιέρη κ. Καλαμάρη.

Το τέρας μέσα στις σειρήνες δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί. Τέχνη από την μία που  αποπροσανατολίζει και κατευνάζει και από την άλλη κάτι περίπου σαν τέχνη που όμως φανερώνει την καλυμμένη με γλάσσο σκατούρα.

Δεν μπόρεσα να μην σκεφτώ δικά μας πράγματα. Με πόση θέρμη είχα υποδεχτεί την πρώτη δουλειά της Μόνικα και πως στη συνέχεια, παρότι οι μουσικές τις μετατοπίσεις με βρίσκαν σύμφωνο, η μουσική της παραγωγή  με οδήγησε να την  αναγάγω σε εθνική μας μας εφησυχάστρια.

Και εκείνα τα  σεντόνια πλυμένα με γυναικείο φόβο και  ραμμένα από την Τζώρτζια Λάλε έτσι που να παραπέμπουν στο εθνικό σύμβολο της Ελλαδάρας μας, με τι ευκολία έγιναν μέσο αποκάλυψης κι άλλης πλευράς σκοταδισμού μιας ντεμέκ φιλελεύθερης κυβερνοπαρέας.

https://kalamatajournal.gr/koinonia/apopseis/item/33678-ok,-chioyston-oyi-b-chant-e-promplem-chiar

Έγραψα πολλά. Δυο επισημάνσεις και φύγαμε.

Ο κόσμος της εργασίας και ο φιλελεύθερος κόσμος ΔΕΝ πρέπει να εγκαταλείπει τους ευάλωτους. Εγκαταλείποντας τους τους παραδίδει σε κάποια μορφή  ολοκληρωτισμού. Ο Μπομπ εγκαταλείπει τον Πάτρικ και αυτός προσεγγίζει ένα ανθυποφάντασμα. Δεν μας ξάφνιασε η άνοδος της ακροδεξιάς σε γειτονιές και κράτη της Αριστεράς και της “Αριστεράς”. Τα λέει και ο Μπομπ

 Υπάρχει πολύ υλικό ακόμη για σχολιασμό αλλά ήρθε η ώρα για μια άνω τελεία· η μάχη δεν τελειώνει ούτε με την ήττα. Ο στοιχειωμένος  πλέον κόσμος της εργασίας θα κληθεί να ξεπεράσει τους φόβους του και να “χτυπήσει” τον θριαμβευτή πειρατή που απελευθερωμένος σκορπά την κακία του στο καινούριο επίπεδο που του εξασφαλίστηκε. Θα χει και τον επιχειρηματία Καβούρη δίπλα του.

Θα τα καταφέρει; Αμερικάνικη ταινία βλέπουμε.

Τα πράγματα θα αλλάξουν; Για τον τελικά ηττημένο πειρατή προς  το χειρότερο,

 Για όλους εμάς δύσκολα.

Αν προσεγγίσουμε τα θέματα μας με όλα τα χαρακτηριστικά του Μπομπ αλλά δίχως την έκταση της αφέλειας του, ίσως σε μια επόμενη κρίση τα πράγματα λάβουν την οφειλόμενη θέση.

Αν αντέξατε να διαβάσετε ως εδώ σίγουρα μπορείτε να δείτε και την ταινία. Θέλετε;

Πατεράκης Στέφανος