Έχει καταχωριστεί ως ένα από τα πιο σημαντικά συνέδρια στην ιστορία του αυτοδιοικητικού κόσμου της χώρας για δύο λόγους. 

Πρώτον, για να εκφραστεί η αλληλεγγύη, υποστήριξη, και διεκδίκηση όλων των Δήμων και Κοινοτήτων της χώρας προς την Καλαμάτα, που τρία χρόνια πριν είχε υποστεί μια τεράστια καταστροφή από τους σεισμούς και οι ρυθμοί της ανασυγκρότησης ήταν αργοί λόγω της γνωστής ελληνικής γραφειοκρατίας. Μέχρι τότε τα συνέδρια της ΚΕΔΚΕ γίνονταν σε ακριτικές περιοχές για ευνόητους λόγους στήριξης των περιοχών που βρίσκονται στα σύνορα της χώρας, όμως κρίθηκε αναγκαίο να γίνει το ‘89 στην Καλαμάτα, για να αναδειχτούν τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η περιοχή στην προσπάθεια της να κλείσει τις πληγές που άνοιξαν οι σεισμοί και να μπει σε μια νέα αναπτυξιακή πορεία με γερά θεμέλια, σχεδιασμένα από τον Δήμο Καλαμάτας. Τότε μπήκαν από την Αυτοδιοίκηση, για πρώτη φορά τόσο τεκμηριωμένα και επίμονα, αιτήματα για την αποκέντρωση πόρων για την ανασυγκρότηση περιοχών και για την αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών, φυσικών καταστροφών, καθώς και για τη δημιουργία μηχανισμών πολιτικής προστασίας. 

Δεύτερον, το συνέδριο της ΚΕΔΚΕ στην Καλαμάτα το 1989 και τα ψηφίσματά του αποτέλεσαν τη βάση των διεκδικήσεων μιας ολόκληρης δεκαετίας τουλάχιστον, όσον αφορά την διοικητική και οικονομική αυτονομία των Δήμων. Τότε μπήκε και το αίτημα για αιρετή Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση. 

Σήμερα η αυτοδιοίκηση είναι σε πολύ διαφορετικό επίπεδο από τότε. Έχει περισσότερους πόρους, έχει περισσότερες αρμοδιότητες, είναι όμως και πιο εξαρτημένη από την κυβερνητική εξουσία, έχει απομακρυνθεί από τους πολίτες, που νιώθουν πιο πολύ από ποτέ ότι για να γίνει κάτι που δικαιούνται πρέπει να απευθυνθούν προσωπικά στον εκάστοτε δήμαρχο, γνωρίζοντας ότι τα συλλογικά όργανα είναι πλήρως απαξιωμένα και ότι οι αποφάσεις δεν παίρνονται στα Δημοτικά Συμβούλια αλλά επικυρώνονται σε αυτά…

Στ.Μ.