Αυτά περιείχαν σημαντικές ποσότητες ελαιολάδου κι όταν τα ανακάτευαν οι χωρικοί με πίτουρα, ήταν πολύ σπουδαία τροφή για τα ζώα.

Τα χοιρινά, για παράδειγμα, μέσα σε λίγους μήνες γινόντουσαν τετράπαχα και το κρέας τους ήταν πεντανόστημο.

Έτσι το Φλεβάρη μήνα είχαμε τις γουρνοσφαξιές με εκλεκτούς μεζέδες και την παραγωγή παστού, που συμπλήρωνε στη συνέχεια το καθημερινό φαγητό της φτωχολογιάς κι όχι μόνο.

Τα λιοκόκκια, λοιπόν, συνέβαλαν τα μέγιστα παλιά στην εκτροφή των χοίρων στον νομό μας κι έτσι καθιερώθηκε, εκτός των άλλων και η περίφημη γουρνοπούλα, που είναι σήμερα ένα εκλεκτό έδεσμα της περιοχής μας.

Η τεχνολογία στη συνέχεια άλλαξε, τα δεδομένα για την εξαγωγή του λαδιού κι ο παραγόμενος ελαιοπυρήνας δεν είναι πλέον κατάλληλος για την εκτροφή των ζώων.

Άσχετα μ’ αυτό πάντως, όπως εξελίσσονται τα πράγματα σήμερα λόγω της κλιματικής αλλαγής, το μέλλον της ελαιοκαλλιέργειας στον τόπο μας γίνεται δυσοίωνο.     

ΥΓ: Για το ιερό δέντρο της ελιάς έχουν γραφτεί κατά καιρούς πάρα πολλά πράγματα κι από την μεριά μου παραθέτω το ακόλουθο πόνημα:

Είμαι η περίφημη ελιά το δέντρο της σοφίας, για σύμβολο με έχουνε ειρήνης και φιλίας.

Στολίδι είμαι ζηλευτό, στα μέρη που φυτρώνω, δίνω ζωή και ομορφιά, σαν νύφη καμαρώνω.

Ένα μονάχα έχω σκοπό χιλιάδες χρόνια τώρα, να σας προσφέρω ανελλιπώς τα εκλεκτά μου δώρα.

Το χρυσαφένιο λάδι μου βάλσαμο στην καρδιά σας και το κλωνάρι τ’ αργυρό στεφάνι στα μαλλιά σας!

Δημήτρης Ν. Μπουσούνης: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.