Δέχτηκε βέβαια κρούσεις να μην προχωρήσει στη δημοσίευσή τους και μάλιστα έναντι αδρής αμοιβής. 

Αλλά ήταν ανένδοτη και άλλωστε καμία ανάγκη για χρήματα δεν είχε. 

Οι ενοχλήσεις συνεχίστηκαν, ώσπου η Βερενίκη αποφάσισε να ζητήσει τη βοήθεια του Βλαδίμηρου Αμπραβελενάκου, παλιού της γνώριμου, τον οποίο ανέκαθεν εμπιστευόταν, ενώ εκείνος, χωρίς να διαβάσει όσα εκείνη είχε γράψει, από διακριτικότητα, όπως είπε, την παρέπεμψε στον γράφοντα, τον οποίο ενημέρωσε ο ίδιος για να ασχοληθεί με τα απομνημονεύματα της φίλης του. 

Η απόφαση του Αμπραβελενάκου ξάφνιασε τη Βερενίκη, αλλά ακολούθησε την πρότασή του και αναζήτησε τον γράφοντα, τον οποίο και προσκάλεσε στο ξενοδοχείο όπου έμενε στο λιμάνι της Αίγινας, ονόματι Brown.

Εκεί, σαν δύο καλοί φίλοι, είχαν μια πρώτη διερευνητική επαφή γνωριμίας και γρήγορα κατάλαβαν πως είχαν χημεία μεταξύ τους και η συνεργασία τους θα εξελισσόταν καλά. 

Ο γράφων πήρε τα χειρόγραφα των απομνημονευμάτων και εξεπλάγην ευχάριστα με το περιεχόμενό τους, όχι όμως και με τη γραφή τους. 

Η Βερενίκη πάντως του ξεκαθάρισε πως δεν θα δεχόταν καμία παρέμβαση και επιθυμούσε να δημοσιευτούν ακριβώς όπως τα είχε γράψει. 

Ο γράφων δεν είχε επί της ουσίας αντίρρηση και συμφώνησε μαζί της, όταν του εξήγησε την επιχειρηματολογία της. 

Άλλωστε εκείνο που είχε σημασία δεν ήταν το ύφος του κειμένου αλλά το περιεχόμενο και αυτό ήταν γεμάτο αποκαλύψεις, ιδιαιτέρως ενοχλητικές. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-