Του είπε ακόμα πως είχε πάει στην Αίγινα και είχε μιλήσει με τον γράφοντα και για την υπόθεση της ξαδέρφης της, Φωτεινής. 

Τότε ο Μπρεκ ταράχτηκε ακούγοντας για την υπόθεση αυτή, που χρόνια τον απασχολούσε, δεν την εμπιστευόταν όμως την Μπέμπα για να της μιλήσει για την αυτή, αν και ποτέ δεν είχε κάνει κάτι που θεωρούσε πως μπορούσε να μην της έχει εμπιστοσύνη. Εκείνο που είχε σημασία και που για άλλη μια φορά τον ενοχλησε, ήταν που διαπίστωνε πως κάθε φορά που άκουγε οτιδήποτε αφορούσε την υπόθεση της Φωτεινής, τον αναστάτωνε. 

Συνειδητοποίησε τότε πως όσο και αν προσπαθούσε δεν θα άφηνε πίσω του την υπόθεσή της και όχι μόνο για ό,τι αφορούσε τον θάνατό της. 

Ήταν και η ζωή της που είχε πολύ μυστήριο και θα ήθελε αν μπορούσε να το ξεδιαλύνει. 

Και ενώ ο Μπρεκ συνομιλούσε με τη Μπέμπα και τα “μπεμπεδίσματά” της, η “Ιθάκη” ως βιβλίο είχε έρθει στο προσκήνιο και η ομήγυρις που τρωγόπινε στο παραλιακό στέκι της είχε βαλθεί πάση θυσία να την αποδομήσει. 

Ένας λόγος ήταν ότι είχαν σε περίοπτη θέση το ομώνυμο νησί, το οποίο συχνά τιμούσαν με την παρουσία τους, ιδιατίερα τους καλοκαιρινούς μήνες. 

Συν τοις άλλοις ήταν και η πατρίδα του Οντίσερ Γουηβέριου, που, αν και δεν είχε καμία σχέση με τον Οδυσσέα της Οδύσσειας, είχε καταφέρει να ζήσει μια ζωή τόσο περιπετειώδη, που αν τον είχε γνωρίσει ο Όμηρος σίγουρα θα είχε εμπνευστεί απ’ αυτόν.

Η ομήγυρις ήταν σίγουρη γι’ αυτό και συγχρόνως αδιαπραγμάτευτη στην άποψή της. 

Όσο για το βιβλίο, αν και “Ιθάκη”, δεν θεωρούσαν τον συγγραφέα του ως Οδυσσέα και μάλιστα του καταλόγιζαν άπειρα λάθη. 

Σκόπευαν εντούτοις να του εμπιστευτούν την ψήφο τους στις επόμενες εκλογές. 

Η απόφαση πάρθηκε ομόφωνα και ήταν από τις ελάχιστες φορές που η συγκεκριμένη ομήγυρις συμφωνούσε απόλυτα και μάλιστα τόσο εύκολα. 

Η Ζακάνθα Κλάδη-Καλβορόμα, με την παρέα της, που στο διπλανό τραπέζι καθόταν, είχε ήδη αναρωτηθεί γι’ αυτόν τον Οντίσερ Γουηβέριο και λίγο αργότερα αναζήτησε και βρήκε το όνομά του στο αρχείο του πατέρα της. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-