Αυτή την αίσθηση είχε αρχίσει να αποκομίζει ο γράφων, διαπιστώνοντας την ευκολία με την οποία μιλούσαν για την Αίγινα όλοι ανεξαιρέτως.

Και λέγοντας όλοι εν προκειμένου δεν εννούμε και όλες, αφού οι γυναίκες του παρόντος αφηγήματος εξαρχής φρόντισαν να κρατούν αποστάσεις ασφαλείας στις μεταξύ τους συζητήσεις, αλλά μπροστά στη Νέδουσα Γουηβέριου δήλωναν φανατικές Αιγινήτισσες, θεωρώντας πως έτσι κέρδιζαν την εύνοια της γηραιάς κυρίας. 

Λάθος τους βέβαια γιατί η γηραιά κυρία, εκ φύσεως δύσπιστη, δεν γινόταν να παρασυρθεί από τέτοιου είδους κολακείες, που άλλωστε δεν ήταν αρκετά πειστικές. 

Συν τοις άλλοις, δεν ήθελε να επικαλούνται την Αίγινα ως σημείο αναφοράς τους. 

Και περισσότερο απ’ όλα κολακευόταν να διαπιστώνει πως προκαλούσε ένα φόβο ακόμα και όταν εκ πρώτης όψεως δεν υπήρχε κάποιος λόγος. 

Τώρα πια όμως λόγος υπήρχε και μάλιστα πολύ σοβαρός. 

Γι’ αυτό άλλωστε και η μάζωξη στο αρχοντικό της, όπου η ατμόσφαιρα αυτή τη φορά ήταν εξαιρετικά ευχάριστη και οι δημόσιες σχέσεις των παρευρισκομένων στο φόρτε τους. 

Η γηραιά αρχόντισσα είχε πετύχει το σκοπό της, διαπίστωνε ο γράφων, βλέποντας το καλό κλίμα που είχε δημιουργηθεί. 

Αλλά τα συνεχή μηνύματα για ταξίδι στη Ζάκυνθο, που είχαν προκύψει, τον απασχολούσαν πλέον σοβαρά φεύγοντας απ’ το αρχονικό και ενώ η ευχάριστη ατμόσφαιρα τον ακολουθούσε με την αύρα της.

Δεν τον ακολουθούσε όμως μόνο αυτή αλλά και ένα περίγραμμα που είχε γίνει σκιά του. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-