Και ενώ λάτρευε τη Μάνη δεν συμπαθούσε τους Μανιάτες και φρόντιζε να κρατάει αποστάσεις απ’ αυτούς. 

Ο λόγος δεν είχε γίνει γνωστός και μάταια επί σειρά ετών προσπαθούσε να τον ανακαλύψει ο κολλητός του φίλος, Πότης Γουηβεράκος. 

Δεν είχε καταφέρει τίποτα, γιατί ο “κολλητός” του επέμενε να εκθειάζει τη Μάνη αλλά όχι τους Μανιάτες, ενώ φρόντιζε κάθε χρόνο να βρίσκεται στους εορτασμούς στην Αρεοπολη στις 17 Μαρτίου και στις 23 Μαρτίου στην Καλαμάτα, όσο πιο διακριτικά γινόταν. 

Στη Μεσσηνιακή πρωτεύουσα είχε ανακαλύψει και το άρθρο του γράφοντος με τον προβοκατόρικο τίτλο “Αμάν με αυτή τη Μάνη πια” και είχε ενθουσιαστεί. 

Αργότερα ξαναβρήκε τον τίτλο αυτό μπροστά του, από αναφορές του γράφοντος σε άρθρα και ομιλίες του, χωρίς ωστόσο ποτέ να επιδιώξει να τον γνωρίσει και τώρα να που γνωρίζονταν, χάρη στη μεσολάβηση της Νέδουσας Γουηβέριου, για χάρη της οποίας ο Μπουρντουμανάκος ανταποκρίθηκε αμέσως. 

Μπορεί η συζήτηση τους να ξεκίνησε από τη Μάνη, αλλά δεν έμεινε σε αυτή και γρήγορα έφτασε στην υπόθεση της Κύπρου, με μια περίεργη ομολογουμένως ενδιάμεση αναφορά του Μπουρντουμανάκου, στον “Κίτρινο φάκελο” του Καραγάτση, που ο γράφων ομολογουμένως δεν κατάλαβε. 

Στη συνέχεια η συζήτηση πέρασε στην Κύπρο και στην περίοδο 1967-1974, για την οποία ο Μπουρντουμανάκος ήταν ιδιαίτερα επικριτικός για την παρουσία τους και δράση στο νησί, των Εμπέρογλου-Σπερχωστή-Περπέρογλου-Μπερμπέρογλου. 

Αλλά καμία νύξη δεν έκανε για τον Πελασγό και τον Φόινικα Γουηβέριο, ενώ για τον Βαλέριο Γουηβέριο τόνισε πως τον είχε αιφνιδιάσει η επανεμφάνισή του αλλά και η στάση του, που ήταν διακριτική για έναν χαρακτήρα σαν αυτόν που ήξερε πως είχε ο Βαλέριος.
Δεν είχαν συναντηθεί πάντως και δεν είχε σκοπό να το κάνει. 

Αλλωστε δεν θεωρούσε πως είχαν να πουν οτιδήποτε μεταξύ τους και εκεί έκοψε τη συζήτηση.

Για όλα αυτά ο γράφων ενημέρωσε τη Νέδουσα Γουηβέριου που δήλωσε ξαφνιασμένη από τη συμπεριφορά του Μπουρντουμανάκου.

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-