Ο Παναβλακιώτης λοιπόν εμφανίστηκε κυριολεκτικά από το πουθενά και ζήτησε από τη Νέδουσα Γουηβέριου να έχει παρουσία στο οικονομικό συνέδριο που είχε αυτή υπό την αιγίδα της. 

Η Νέδουσα, αν και ξαφνιάστηκε, γνωρίζοντας τις γνωριμίες του Παναβλακιώτη, δέχτηκε και τον έστειλε στους Λίντερμπεργκ για να καθορίσουν από κοινού το πλαίσιο συνεργασίας που λόγω συνεδρίου θα είχαν. 

Ο Παναβλακιώτης εμφανίστηκε ιδιαίτερα συνεργάσιμος και μάλιστα φρόντισε να φανεί φιλικός και με τη Ζακάνθα Κλάδη - Γουηβέριου και πάνω απ’ όλα Καλβορόμα. 

Και βέβαια δεν το έκανε τυχαία αλλά ήξερε πως η κάτοχος του αρχείου Καλβορόμα θα ήταν χρήσιμη όταν θα τη χρειαζόταν την κατάλληλη στιγμή. 

Η Ζακάνθα με τη σειρά της γνώρισε τον Παναβηλακιώτη στον γράφοντα και οι δυο τους είχαν μια γόνιμη πρώτη συζήτηση περί αρχείων, όπου ο Παναβλακιώτης φάνηκε να έχει πολλές γνώσεις. 

Τον Παναβλακιώτη γνώρισε και ο Μπρεκ και εξ αρχής σχημάτισε αρνητική άποψη, μόλις τον άκουσε να μιλάει για τη γνωριμία του στη Μάνη με τους Γουηβεράκους και τους Μανεστράκους. 

Ο γράφων παρατήρησε πως ο Μπρεκ λόγω των εμμονών του μπορεί να δημιουργούσε προβλήματα. 

Ο Μπρεκ πάλι ήταν σίγουρος πια πως ο γράφων και αν ήξερε δεν θα του έλεγε, γιατί τον θεωρούσε απρόβλεπτο στις αντιδράσεις του και είχε δίκιο. 

Αυτή τη φορά όμως ο Μπρεκ ήταν αποφασισμένος και δεν θα έκανε πίσω. 

Είχε αποφασίσει να επιστρέψει δυναμικά στην έρευνά του για την υπόθεση της Φωτεινής Μανεστράκου και δεν θα υποχωρούσε για τίποτα εκτός…

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-