Στο ερώτημα έρχεται να προστεθεί και η διευκρίνιση-απορία, ποιοι Γουηβέριοι είναι εκείνοι που ψάχνουν και ποιοι εκείνοι που ψάχνονται; 

Ύστερα μάλιστα από την πρωτοχρονιάτικη αναφορά περί Γουηβερίας, οι Γουηβέριοι ένιωθαν πως είχαν βρεθεί σε δυσχερή θέση και αυτό δεν τους άρεσε καθόλου. 

Και τώρα, με αφορμή το συνέδριο περί οικονομίας, η θέση τους γινόταν εντονότερα περίεργη, καθώς διαπίστωναν πως δεν είχαν και δεν προβλεπόταν να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο, όσο και αν αυτό ήταν που τους ενδέφερε. 

Και αυτή η κατάσταση γινόταν περισσότερο ενοχλητική, καθώς οι μεταξύ τους σχέσεις γινόντουσαν ακόμα πιο περίπλοκες έως χειρότερες, αν και προσπαθούσαν, όσο γινόταν, να μην το δείχνουν. 

Μάταια ωστόσο, αφού όλοι ήξεραν πως οι μεταξύ τους σχέσεις ήταν σε οριακό σημείο και μόνο τα κοινά συμφέροντα, όπου υπήρχαν, τους συγκρατούσαν, ως προσχήματα. 

Αλλά ήταν βέβαιο πως αν δινόταν κάποια απρόβλεπτη αφορμή θα επερχόταν η σύγκρουση, που οι άλλοι θα ήθελαν να εκμεταλλευτούν και κυρίως οι Γιακουλούσι, που άλλωστε και αυτοί παρακλάδι Γουηβέριων ήταν, άλλο αν οι “άλλοι” Γουηβέριοι δυσκοευόνονται να το χωνέψουν, γιατί δεν τους σύμφερε. 

Αυτή την υποβόσκουσα σύγκρουση των Γουηβέριων μεταξύ τους και με τα παρακλάδια τους παρακολουθούσαν με προσοχή οι Λίντερμπεργκ - Ανδρειώτη - Χανδρειώτη, φιλοδοξώντας να την εκμεταλλευτούν υπέρ τους με την πρώτη ευκαιρία. 

Σε αυτό που συμφωνούσαν πάντως ήταν πως χρειαζόταν ο κατάλληλος άνθρωπος και αυτός δεν ήταν άλλος από τον Μπρεκ, που άθελά του βρισκόταν στη μέση, κυρίως λόγω της εμμονής που είχε με τη διαλεύκανση της υπόθεσης του θανάτου της Φωτεινής Μανεστράκου, που δεν είχε πάψει να πιστεύει πως επρόκειτο και δολοφονία. 

Εκείνο που όλοι πίστευαν ήταν πως η Φωτεινή συνδεόταν με όλους και αυτή την άποψη είχε και ο Αντρέ Σιγκρ.

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-