Αφήνοντας λοιπόν πίσω του την εσωστρέφεια και έχοντας νιώσει συγχρόνως Δον Ζουάν και Καζανόβας, ο Μπρεκ ένιωθε ανεξέλεγκτος και όχι μόνο ένιωθε αλλά ήταν κιόλας. 

Έτσι με δική του απόφαση και χωρίς να ενημερώσει τον γράφοντα ζήτησε από τους φίλους του, Αμπραχαμέα και Μπαργιολέα, που πλέον τον εμπιστευόντουσαν απόλυτα, να χρηματοδοτήσουν την έκδοση του πονήματος και μάλιστα σε συνδυασμό με τη χρηματοδοτηση της τηλεοπτικής σειράς “Μάνι Μάνη Νουάρ”, που είχε ήδη δρομολογηθεί. 

Όλα αυτά θα γινόντουσαν ταυτόχρονα, σύμφωνα με το σχέδιο του Μπρεκ και ερήμην του γράφοντος, αν ο Μπρεκ δεν έκανε το λάθος να φλυαρίσει στην Κριστίν στο MYLÓ και να τον ακούσει ο πρίγκιπας Αρμάνδος, που βρισκόταν εκεί με τον Μαχαραγιά Καραμπατιάμα και τρωγόπιναν. 

Ο Αρμάνδος με τη σειρά του το μετέφερε δήθεν εμπιστευτικά στον πάντα λαλίστατο Πότη Γουηβεράκο και σύντομα, αμέσως δηλαδή, η πληροφορία μεταδόθηκε παντού. 

Το αποτέλεσμα ήταν να το μάθει και ο γράφων, ο οποίος διασκέδαζε με όλη αυτή τη φλυαρία για το πιθανολογούμενο πόνημά του, για το οποίο είχε ακούσει κατά καιρούς διάφορα σχόλια και χωρίς να πει ποτέ επισήμως πως θα το έβγαζε σε βιβλίο.

Και να που τώρα είχε φτάσει, όπως φαίνεται, η κατάλληλη στιγμή για να εκδοθεί. Χρειαζόταν βέβαια να το γράψει πρώτα, αφού προς το παρόν είχε μόνο σκόρπιες σημειώσεις από γραπτά του και ομιλίες που είχε κάνει, που είχαν ως κεντρικό σημείο αναφοράς τη φράση αυτή, “αμάν με αυτή τη Μάνη πια”.

Αυτή η φράση ήταν και η ουσία της βέβαια αλλά παρέμενε άγνωστο πόσοι και ποιοι θα το καταλάβαιναν. 

Ανάμεσα στους ενθουσιασμένους για το υπό έκδοση βιβλίο και ο Πότης Μπουρντουμανάκος, ο οποίος και έσπευσε να συγχαρεί τον γράφοντα, θεωρώντας πως το βιβλίο θα ήταν ένα μανιάτικο εγκώμιο, ανεξάρτητα από τους Μανιάτες.

Ο γράφων πάντως από τη μεριά του επιφυλάχθηκε να απαντήσει. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-