Έτσι στο ταξίδι ήταν ο Βαλέριος, η Βαλέρια και ο Γαλέριος Γουηβέριος, η Λεονίκη Ανδρειώτη, ο Ριχάρδος και η Γώγα Γιακαρλούτσι με τον Μύρωνα Γουηβέριο, που είχαν επιστρέψει από τη Χαλκίδα, όπου και ενημέρωσαν τους υπόλοιπους για την εμφάνιση του Κρητομάνη, ξαφνιάζοντας την παρέα, που όμως γρήγορα ξεπέρασε το ξάφνιασμά της και αφέθηκε στη γοητεία του ταξιδιού. 

Ήταν μια ετερόκλητη ομολογουμένως παρέα αλλά η Κωνσταντινούπολη τους έφερνε κοντά. 

Άλλωστε διαχρονικά τους αφορούσε λόγω των δραστηριοτήτων που είχαν σε αυτήν κατά καιρούς, δραστηριότητες προσοδοφόρες από κάθε άποψη, οι οποίες και εκτείνονταν και στην Κύπρο, άλλο κοινό σημείο αναφοράς τους άλλωστε. 

Και ενώ όλοι - όλες διατηρούσαν μια ηρεμία, ο Βαλέριος ήταν ανήσυχος και δεν το έκρυβε κάνοντας τη Λεονίκη να ανησυχεί γι’ αυτόν, που δεν μπορούσε να εξηγήσει γιατί ο αγαπημένος της ανησυχούσε. 

Ο Βαλέριος όμως δεν ανησυχούσε άδικα, αφού η επανεμφάνιση του Κρητομάνη, σε συνδυασμό με τον Αζιμούθιο, μόνο τυχαία δεν μπορούσε να είναι και σοιν της άλλοις τον προβλημάτιζε και η συζήτηση για το Λογισμικό Θανάτου, που γινόταν με αφορμή το ομώνυμο βιβλίο του Παναγιώτη Γιαννουλέα, αλλά ο ίδιος ήξερε πως η αιτία ήταν άλλη και βαθύτερη. 

Πως είναι δυνατόν να ξέρουμε για το Λογισμικό Θανάτου, αναρωτήθηκε αφού όσοι ήξεραν γι’ αυτό δεν υπάρχουν πια. 

Και ο Γιαννουλέας πώς τα έμαθε όσα γράφει στο βιβλίο του, αναρωτήθηκε πάλι, χωρίς ωστόσο ακόμα να το έχει διαβάσει, γι’ αυτό άλλωστε το αναζήτησε. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-