Εν τω μεταξύ Γουηβέριοι και Γιακαρλούτσι σεργιάνιζαν στον Αργοσαρωνικό ως συμφιλιωμένοι ενώ ο Ριχάρδος Γιακαρλούτσι ξανασυζητούσε με τον Καμάρκιο Κυπριώτη για το ρόλο του Βαλέριου Γουηβέριου, μετά την επανεμφάνισή του και για το σκοτεινό του ρόλο στην ΕΟΚΑ το 1955. 

Από τη μεριά του ο Μπρεκ έχοντας ανακαλύψει πως ο πρώτος ιδιωτικός ντέτεκτιβ στην ιστορία της λογετεχνίας ονομαζόταν Ωγκύστ Ντυπέν, διήγημα του Πόε με τον τίτλο “Οι φόνοι της οδού Μοργκ”, του 1841, τον είχε πλέον ειδωλό του, όπως έλεγε στον γράφοντα, ο οποίος, παρεμπιπτόντως, είχε δει πρόσφατα εκείνον που έμοιαζε με τον Πουαρό να περνά μια από τις γέφυρες του ρέματος της Πικροδάφνης και να χάνεται προς άγνωστη κατεύθυνση. 

Αλλά και ο Μπρεκ είχε δει ό,τι είχε δει ο γράφων και μάλιστα το πήγε ακόμη πιο μακριά λέγοντας πως είχε σχέση με τον θάνατο της Φωτεινής Μανεστράκου και ίσως με την υπόθεση προσωπικής φύσεως της Τζούλιας Σπαρτιανού. 

Όλα αυτά παραήταν περίεργα και ο γράφων το καταλάβαινε, όχι όμως και ο Μπρεκ, ο οποίος, μαθαίνοντας για την Έστερ Λάγνερ, θέλησε να τη συναντήσει και να γνωρίσει τι επιτέλους ήταν αυτό που την έκανε τόσο ξεχωριστή και ερωτεύσιμη. 

Και όλα αυτά ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η κατάσταση με την Τζόαν Κρουμπινέα και τη Ρετζίνα Κράιζερ. 

Ο Μπρεκ τελικά φαίνεται πως την έχει “δει” για τα καλά Καζανόβας και Δον Ζουάν σε συσκευασία ενός. 

Η εμφάνιση της Έστερ Λάγνερ ήταν έκπληξη και για τη Σύλβια και τον Ρούντολφ, που την είδαν μπροστά τους στο αρχοντικό της Νέδουσας Γουηβέριου, ενώ την ενημέρωσαν για τη δημιουργία της εικαστικής σύνθεσης. 

Η Έστερ κέρδισε μονομιάς τις εντυπώσεις του Ρούντολφ, που δεν έκρυψε το θαυμασμό του προς αυτήν, ενώ η Τερέζα ένιωσε το κεντρί της ζήλιας να ξυπνά την ανασφάλειά της. 

Η ατμόσφαιρα που είχε δημιουργηθεί πάντως διασκέδαζε αφάνταστα τη Νέδουσα Γουηβέριου. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-