Τόσο οι Λίντεμπεργκ όσο και οι Γιακαρλούτσι-Ανδρειώτη-Χανδρειώτη και άλλοι αδέσποτοι και κυρίως οι Γουηβέριοι, είχαν τον δικό τους χαβά και ό,τι έκαναν ήταν μόνο για την πάρτη τους και αν χρειαζόταν ενάντια όλων των άλλων. 

Οι όποιες τυχόν συμμαχίες υπήρχαν ήταν συγκυριακές και εύθραυστες και με το παραμικρό θα διαλύονταν. 

Το συνέδριο για μια νέα φιλοσοφία περί οικονομίας μπορεί να είχε δημιουργήσει προσωρινή ανακωχή λόγω κοινών συμφερόντων αλλά ο γράφων ήταν σίγουρος πως αυτή δεν θα κρατούσε για πολύ.

Ένας ακόμα προβληματισμός για τον γράφοντα ήταν η συνεχής εμφάνιση προσώπων που έμοιαζαν να έρχονται από πουθενά και να επιδιώκουν να έχουν ρόλο και μάλιστα πρωταγωνιστικό. 

Τις σκέφεις του αυτές εκμυστηρεύτηκε στη γηραιά Αρχόντισσα Νέδουσα Γουηβέριου, η οποία πάντως δεν συμμερίστηκε τις ανησυχίες του και τις χαρακτήρισε αβάσιμες, ενώ τον προέτρεψε να ασχοληθεί σοβαρότερα με την Τερέζα Χανδρειώτη. 

Επίσης του συνέστησε να κάνει περισσότερο παρέα με τον Ρούντολφ Λίντερμπεργκ και να τον βοηθήσει να γίνει πιο εξωστρεφής. 

Του ζήτησε ακόμα να ασχοληθεί με τη δημιουργία της εικαστικής σύνθεσης της Σύλβιας Γουηβέριου. 

Ο γράφων δεν θα είχε αντίρρηση για όλα αυτά και άλλα ακόμα αλλά ένιωθε πως η Νέδουσα Γουηβέριου κάπου αλλού αποσκοπούσε προτρέποντάς τον με όσα του ζητούσε να ασχοληθεί. 

Δεν παρέλειψε επίσης να του πει πως διάβασε το νέο βιβλίο του Γιαννουλέα, “Λογισμικό Θανάτου” και ότι είχε ενθουσιαστεί. 

Φεύγοντας από το αρχοντικό της Νέδουσας ο γράφων έλαβε μήνυμα από την Ζακάνθα Κλάδη που του ζητούσε να πάνε στη Ζάκυνθο, όπου εκεί θα είχαν μια ενδιαφέρουσα συνάντηση, για την οποία ωστόσο δεν του είπε τίποτα περισσότερο. 

Όλος περιέργεια ο γράφων δέχτηκε να την ακολουθήσει. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-