Και αυτές ήταν που έκαναν τη γηραιά αρχόντισα Νέδουσα Γουηβέριου να τη συμπαθεί και μάλιστα φρόντισε να την γνωρίσει στον γράφοντα, στον οποίο τόνισε πως οι Πλήξμπουργκ δεν ήταν αμελητέοι, όσο και αν οι άλλοι φρόντιζαν έτσι να τους παρουσιάζουν για τους δικούς τους λόγους. 

Η γνωριμία του γράφοντα με τη Σαρώνικα ήταν λοιπόν μέσω της Νέδουσας, την οποία άλλωστε και οι δύο συμπαθούσαν και είχαν και τη δική της συμπάθεια. 

Γι αυτό και αλληλοσυμπαθήθηκαν με το που γνωρίστηκαν. 

Ο γράφων διαπίστωσε με έκπληξη πως η Σαρώνικα επέμεινε να τονίζει πως ήταν Γουηβέριου - Πλήξουμπουργκ και αυτό είχε τη σημασία του, αφού σήμαινε πως τόνιζε τη σχέση της με τους Γουηβέριους αν και Πλήξμπουργκ.

Γι’ αυτό άλλωστε και τη συμπαθούσε ιδιαίτερα η γηραιά αρχόντισσα Νέδουσα, που ήξερε καλύτερα απ’ όλους τους Λίντερμπεργκ, τους Γιακαρλούτσι και πρωτίστως βέβαια τους Γουηβέριους, που παρέμεναν η διαχρονική αναφορά όλων. 

Υπήρχαν βέβαια και οι Ανδρειώτη-Χανδρειώτη αλλά γι’ αυτούς τα πολλά λόγια ήταν αχρείαστα. 

Όσο για τους Καλβορόμα, αυτοί μόνο με το παρελθόν θα μπορούσαν να έχουν σχέση. 

Και εκεί με τους Γουηβέριους και μόνο και ως παρελθόν πάντα. 

Όλα αυτά τόνισε στον γράφοντα η λαλίστατη Σαρώνικα, που πλέον δεν έκρυβε τη συμπάθειά της προς αυτόν. 

Ο γράφων, από τη μεριά του, με όσα είχε ακούσει κατέληξε στο συμπέρασμα πως χρειαζόταν να συναντήσει και τα άλλα μέλη του “Θιάσου” και μάλιστα όσο το δυνατόν συντομότερα. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-