Της άρεσε αυτός ο ρόλος, που χάρη στον Κώθωνα είχε αποκτήσει, αλλά καθοριστικό ρόλο είχε παίξει και η αδιαφορία των υπολοίπων για τον ρόλο αυτό. 

“Θίασος” λοιπόν υπήρχε, αν και με πολλά εισαγωγικά.

Το ίδιο και ο έχων, η έχουσα στην προκειμένη περίπτωση, ρόλο “θιασάρχη”. 

Για τον γράφοντα βέβαια όλα αυτά ήταν στα όρια της γελοιότητας αλλά το διασκέδαζε, όπως και όλη την παρέα του “Θιάσου”, για την οποία ήταν βέβαιος πως η εμφάνισή του μόνο τυχαία δεν μπορούσε να θεωρηθεί.

Η συνάντηση με την Αμάρατζη έγινε σε ιδιαίτερα θετική ατμόσφαιρα και ο γράφων παρατηρούσε πως μιλούμε για τον σύζυγό της με ιδιαιτέρως κολακευτικά λόγια, τα οποία ο γράφων θεωρούσε πως ήταν υπερβολικά και ότι του τα έλεγε γιατί κάπου αποσκοπούσε και ήθελε να τον πείσει. 

Ο Κώθων Γουηβέριος Πλήξμπουργκ ήταν πολύ σημαντικός τελικά για την Αμάρατζη, τουλάχιστον για τις φιλοδοξίες της. 

Ο ίδιος πάντως μόνο φιλόδοξος δεν ήταν και φρόντιζε να το διατυμπανίζει. 

Περνούσε όσο γινόταν απαρατήρητος και μάλιστα φρόντιζε να δείχνει την ενόχλησή του όταν τον πρόσεχαν. 

Ο γράφων είχε πληροφορηθεί από την Τερέζα πως ο Κώθων είχε προσεγγίσει τους Χανδρειώτη για να μάθει σχετικά με τους Λίντερμπεργκ και εκείνοι τον είχαν παραπέμπψει στους Ανδρειώτη, αφού είχαν πληροφορηθεί έγκαιρα πως είχε επισκεφθεί και αυτούς.

Όσο για την επίσκεψή του στη Νέδουσα Γουηβέριου, είχε εξελιχθεί σε φιάσκο, αφού η γηραιά αρχόντισσα τον ήξερε τόσο καλά που διασκέδαζε μαζί του βλέποντάς τον να προσπαθεί να της εκμαιεύσει πληροφορίες για τους Λίντερμπεργκ. 

Το ίδιο προσπάθησε να κάνει και η Αμάρατζη με τον γράφοντα αλλά δεν κατάφερε τίποτα, αφού ο γράφων έτσι κι αλλιώς δεν ήξερε τίποτα για τους Λίντερμπεργκ που να ενδιέφερε την Αμάρατζη. 

Αλλά και να ήξερε δεν θα της έλεγε. 

Παρόλα αυτά, εκείνη, σε μια κίνηση δήθεν ανωτερότητας, είπε στον γράφοντα να συναντήσει τον Άντολφ Γουηβέριο, για τον οποίο όμως ο γράφων είχε ήδη μάθει αρκετά πράγματα. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-