Οι Γουηβέργκεν είχαν σκοτεινό παρελθόν και πριν την εποχή του Χίτλερ και ο Άντολφ δεν ήταν ο πρώτος με το όνομα αυτό, αφού το ίδιο είχαν ο παππούς του και ο πατέρας του. 

Όταν έπαψε να αποκαλείται Γουηβέργκεν επέστρεψε στο Γουηβέριος προς ενόχληση και των δύο πλευρών. 

Από το 1945 και μετά πάντως οι Γουηβέργκεν ενσωματώθηκαν πάλι στη δυναστεία ενώ ο επιφανέστερος εξ αυτών, ο Κουρτ Γουηβέργκεν, θείος του Άντολφ, δραπέτευσε στην Αργεντινή, όπου και έζησε, πλούσιος όντας, εν μέσω άλλων πλουσίων φιλοναζιστών, ως το τέλος της ζωής του, το 1996, σε βαθιά γεράματα. 

Τότε άνοιξε και η διαθήκη του, που άφηνε όλη του την περιουσία στον ανιψιό του, Άντολφ, μοναδικό και αγαπημένο συγγενή του, όπως έλεγε, που τον είχε κοντά από το 1967 και στον οποίο ανέθεσε τότε την εκπροσώπηση στις επιχειρήσεις του στην Κύπρο, όπου ο Άντολφ γνώρισε μεγαξύ άλλων και τον Βαλέριο Γουηβέριο, με τον οποίο, αν και συνεργάστηκαν, βρισκόντουσαν σε μόνιμη αντιπαλότητα, ίσως γιατί ήταν ίδιοι χαρακτήρες. 

Τώρα πια, ως μέλος του “Θιάσου” ο Άντολφ παρέμενε σχετικά αποστασιοποιημένος και επικαλούμενος τις ιδιορυθμίες του ως δικαιολογία, δεν απέφυγε όμως να συναντηθεί με τον Βαλέριο και αυτό έγινε λόγω της αδελφής του, Βαλέριας, για την οποία ο Άντολφ έτρεφε ιδιαίτερα αισθήματα από παλιά, όταν την είχε πρωτοσυναντήσει στην Κύπρο. 

Όλα αυτά ο γράφων τα είχε πληροφορηθεί από την γηραιά Αχόντισα Νέδουσα Γουηβέριου, η οποία τον είχε προετοιμασει για να τον συναντήσει. 

Ο Άντολφ δέχτηκε να δει τον γράφοντα και μάλιστα έπλεξε το εγκώμιο των υπολοίπων του “Θιάσου”, τόσο κραυγαλέα όμως που δεν έγινε πιστευτός. 

Στάθηκε ωστόσο στο όνομα Τιμοκλέον Βέργος Γουηβέριος και όσα πληροφορήθηκε φρόντισε να τα διασταυρώσει πριν συναντηθεί με τους Βέργους Γουηβέριους. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-