Πάνω από 200.000 λαού έλαβε μέρος στη διαδήλωση αυτή και ο λόγος ήταν η απόφαση των Γερμανών να παραχωρήσουν στη Βουλγαρία ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα μέχρι τον Αξιό Ποταμό.

Τότε ήταν που είχε συναντήσει για πρώτη φορά τον μυστηριώδη Ιωσήφ Μπράτζιν και έκτοτε θα τον συναντούσε συχνά, ιδιαίτερα στη Θεσσαλονίκη, όπου και τον Μάιο του 1948 δολοφονήθηκε ο δημοσιογράφος Τζορτζ Πόλκ, τον οποίο ο Μπράτζιν, όπως έμαθε αργότερα ο Αμπραβελενάκος, τον γνώριζε καλά. 

Για την ακρίβεια και οι δύο τον γνώριζαν, αλλά δεν το είχαν αναφέρει ποτέ στις συζητήσεις τους, που ήταν όλο καχυποψία, αφού ο ένας δεν εμπιστευόταν τον άλλο, αν και συνυπήρχαν όταν χρειαζόταν λόγω των περιστάσεων, στις οποίες και οι δυο τους είχαν ενεργό ρόλο. 

Η υπόθεση Πολκ πάντως είχε προκύψει και ως αφήγηση σε σημειώσεις του Αμπραβελενάκου, και ήταν οι εξής:

“Εκείνο το ανοιξιάτικο πρωινό του Μαΐου στη Θεσσαλονίκη, στον Θερμαϊκό Κόλπο, μπροστά στον Λευκό Πύργο, η μυρωδιά από τη θάλασσα ήταν ανυπόφορη, είχε παρατηρήσει. Η λεωφόρος Βασιλέως Κωνσταντίνου, που χρόνια αργότερα θα ονομαζόταν λεωφόρος Νίκης, ήταν σχεδόν άδεια. 

Το βλογιοκομμένο μούτρο του καπαρντινοφόρου και με ρεμπούπλικα καπέλο τύπου, που σουλατσάριζε δήθεν αδιάφορα μπορούσε να προκαλέσει την προσοχή και του πιο ανυποψίαστου, έτσι όπως κοιτούσε προς τη μεριά της θάλασσας. 

Κατά κάποιο τρόπο η σκηνή αυτή με την πρωινή ομίχλη να έχει απλώσει το πέπλο της θα μπορούσε να έχει βγει από κινηματογραφική ταινία. 

Μια βάρκα πλησίαζε μόνη της προς την προκυμαία και μέσα σε αυτή βρισκόταν ένα άψυχο σώμα. 

Ο άνθρωπος με την καπαρντίνα και το ρεπούμπλικα αλα Μπόγκαρντ καπέλο άναψε ένα ακόμα τσιγάρο με το τσιγάρο που μόλις τελείωνε. 

Κοίταξε το άψυχο σώμα και έφυγε προς την Αριστοτέλους. 

Τον έλεγαν Ράινερ Τόμσναν, αν και θα μπορούσε βέβαια να έχει και άλλα ονόματα. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-