Στην Κυπαρισσία έχουν όραμα!

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2026 09:59

Στην Κυπαρισσία έχουν όραμα!

ΕΙΝΑΙ Ν’ ΑΠΟΡΕΙΣ

Γιώργος Αρκουλής

Είναι αλήθεια, φυσικά πικρή, για τον Πολιτισμό, που τα περιοδικά Τέχνης αποτελούν σπάνιο είδος στην πατρίδα που γέννησε τον Πολιτισμό. Κι’ όταν λέμε Τέχνη, εννοούμε όλα τα πεδία της σκέψης στα οποία περιλαμβάνονται οι περιοδικές εκδόσεις που θα παρακολουθούν και θα προβάλουν όλες τις τάσεις: βιβλιοπαραγωγή, θέατρο, ζωγραφική, μουσική, ποίηση, Ιστορία, λογοτεχνία κτλ. Στην Μεσσηνία των τεσσάρων σπουδαίων ποιητών παγκόσμια εμβέλειας, σταθερό δείγμα δεν υπάρχει, προκειμένου να βρίσκουν οι αναγνώστες «νέας γενιάς» τους θησαυρούς γνώσης, μέσα στο πλήθος των περιοδικών του λεγόμενου λάϊφ στάϊλ, εκείνα της διαφήμισης των τηλεοπτικών σκουπιδιών και του συνήθως ροζ κουτσομπολιού γύρω από τους «δήθεν» και όσους οι μοντέρνοι δημοσιογράφοι βαφτίσουν ΕΠΩΝΥΜΟΥΣ (λες και οι λοιποί Έλληνες ήρθαν στον κόσμο από Θάλασσα μέσα σε στεγανοποιημένο καλάθι!).

Ψάχνοντας διεξοδικά τα πολιτιστικά περιοδικά της Πελοποννήσου, ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης θα απογοητευτεί. Υπάρχει κάπου στην Αργολίδα κάποιο με την ονομασία ΕΠΑΘΛΟ, το οποίο εκδίδεται από μια παρέα κυριών με μεράκι στην φωτογραφία και στην περιήγηση στις ομορφιές όλης της χώρας. Έκδοση προσεγμένη, με ταξιδιωτικές οδηγίες σε χαρτί ιλουστρασιόν και αρκετές (ευτυχώς κόσμιες) διαφημιστικές σελίδες οι οποίες δεν προσβάλουν ή παρασύρουν τον αναγνώστη (και εννοώ ότι δεν διαφημίζει στοιχηματικές εταιρίες, Τράπεζες («που κλέβουν τον κοσμάκη» κατά τον Φιλιατρινό σπουδαίο ηθοποιό Νίκο Καλογερόπουλο), ΔΕΗ, κρατικά λαχεία κτλ.

Ένα ακόμη περιοδικό Πολιτισμού, που άλλοτε κυκλοφορούσε δώδεκα φορές τον χρόνο, το ΦΛΑΣ ΤΗΣ ΜΕΣΣΗΝΊΑΣ, έχει συρρικνωθεί σε συχνότητα κυκλοφορίας του, έχει χάσει όμως σημαντικά από την αίγλη του. Δηλαδή από την εποχή που η επιχειρηματική οικογένεια Ρεντζεμπέρη, είχε εμπιστευτεί τον αείμνηστο πλέον Πέτρο Τσώνη. ‘Ένα «μαμούνι» που λάτρευε τα πολιτιστικά πράγματα της Μεσσηνίας, είχε συγκεντρώσει τις ελάχιστες πολύ καλές πένες της Καλαμάτας και έβαζε την ψυχή του, προκειμένου να διατηρεί υψηλό επίπεδο έκδοσης. Τότε ήταν που και η ταπεινότητά μου τιμούσε φ ι λ ι κ ά τις σελίδες του «Φλας», ωθώντας τους νέους ανθρώπους που το δημιουργούσαν, αλλά έχοντας παρέα και τον γηραιό δάσκαλο στην δημοσιογραφία Μίμη Παπαναγιώτου, ο οποίος κάθε μήνα έστελνε το απάνθισμα της γνώσης του!

Δεν συνεχίζω, διότι σκοπεύω να περάσω από την θλίψη στη μοναδική περίπτωση του μοναδικού περιοδικού Τέχνης και Πολιτισμού που έχει ορμητήριο την Κυπαρισσία και επί μισό αιώνα προσπαθεί να «φυλάττει Θερμοπύλες» με πενιχρά μέσα αλλά γενναία σκορ σε επιμονή και μεράκι. Την «Τριφυλιακή Εστία», που επιμελείται με σεβασμό στις αξίες, δύο φορές τον χρόνο, ο Σύλλογος Κυπαρισσίων ‘Η Αρκαδιά’.

Την ύπαρξη αυτού του περιοδικού την πληροφορήθηκα πριν λίγες ημέρες, όταν η αθηναϊκή εφημερίδα (με ευαισθησία σε πολιτιστικά ζητήματα) «Εφημερίδα των Συντακτών», δημοσίευσε μικρό αφιέρωμα στο επετειακό τεύχος της «Εστίας». Το αναζήτησα και είναι αλήθεια ότι η προθυμία των υπευθύνων (πρόεδρος του συλλόγου κυρία Ρούλα Τσατσάκου-Θεοδωροπούλου και ο δραστήριος συνεργάτης της κ. Παναγιώτης Λούτος) φρόντισαν να ικανοποιηθεί το αίτημά μου. Κι’ όταν η πενηντάχρονη «Τριφυλιακή Εστία» έφτασε στα χέρια μου, ανακάλυψα -σε μικρογραφία, λόγω περιορισμένου αριθμού σελίδων για ιωβηλαίο 50 ετών-, ένα διαμάντι που με υποχρέωσε να ξεχάσω για λίγες ώρες των φτώχια αντίστοιχων περιοδικών στην επικράτεια. Η γραφή όλων των συνεργατών που έχουν τιμήσει κατά καιρούς την εν λόγω προσπάθεια, σεμνή, ταπεινή, αληθινή και γι’ αυτό υπέροχη. Η ευρύτατη αναφορά στον μέγιστο Μιχάλη Κατσαρό (έναν άνθρωπο που γεννήθηκε στην Κυπαρισσία το 1919 για να ραμφίσει το 1953 με το σπαθί της πένας του, δικαίως, τις αυταπάτες της ιδεολογίας του («Κατά Σαδδουκαίων»), με έκανε να θυμηθώ ότι αυτός ο ποιητής, ερχόμενος στην ζωή πριν και μετά από δύο μεγάλες κυρίες επίσης της ποίησης (Μαρία Πολυδούρη 1902 και Κική Δημουλά 1931) αποτέλεσε την τριάδα των Μεσσήνιων που προετοίμασαν το έδαφος για τον ‘τέταρτο’ Μεσσήνιο -εν ζωή- Γιώργο Μαρκόπουλο. Έναν ποιητή που το έργο του συγκινεί το πανελλήνιο, όπως και η επίμονη δήλωσή του στα Μέσα: «Εμένα με ενδιαφέρει πρωτίστως να αγαπώ τους ανθρώπους».

Να κλείσω, όπως ξεκίνησα το σημερινό σημείωμα, δηλαδή κάπως μελαγχολικά:

Πώς θα μπορούσε η προσπάθεια των ανθρώπων της ‘Τριφυλιακής Εστίας’ να πλουτίσει; Πώς θα μπορούσε οι δύο φορές τον χρόνο έκδοση να γίνει τέσσερις; Δύσκολο δείχνει, όμως όχι απαγορευτικό. Το περιοδικό που έφτασε στα χέρια μου δεν είχε ούτε ένα τετραγωνικό πόντο διαφήμιση. Στο οπισθόφυλλο υπάρχει απλά εικόνα με ένα κλαδάκι φορτωμένο με ελιές. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, πώς και δεν έχουν ευαισθητοποιηθεί μια – δυο πλούσιες οικογένειες στην Μεσσηνία, να στηρίξουν αντί «πινακίου φακής» (με βάση τα οικονομικά τους μεγέθη…) αυτό το μικρό αριστουργηματικό περιοδικό της Τριφυλίας; Για τους εφοπλιστές ιδιοκτήτες της εντυπωσιακής τουριστικής μονάδας στον Ρωμανό, αλλά και για τα μέλη της μεγάλης βιομηχανίας καπνού στην Καλαμάτα, η στήριξη που εννοώ θα ήταν ένα κλάσμα του κλάσματος!!

Στην Κυπαρισσία έχουν όραμα!

ΕΙΝΑΙ Ν’ ΑΠΟΡΕΙΣ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ