Η παρουσία του δύσκολα περνούσε απαρατήρητη, άφησε πίσω του ρόλους που αγαπήθηκαν, ατάκες που έμειναν και μια καλλιτεχνική διαδρομή που δεν περιορίστηκε ποτέ μόνο στην υποκριτική.

Ο ηθοποιός έδινε τα τελευταία χρόνια μάχη με τον καρκίνο και άφησε την τελευταία του πνοή σε δημόσιο νοσοκομείο της Αθήνας.

«Μάθε παιδί μου γράμματα», «Ρεμπέτικο», «Λούφα και Παραλλαγή» η τηλεοπτική σειρά  «Κάμπινγκ»… Έργα σταθμός με σφραγίδα Καλογερόπουλου.

Όλα ξεκίνησαν από τα Φιλιατρά

Ο Νίκος Καλογερόπουλος γεννήθηκε την 1η Αυγούστου 1952 στα Φιλιατρά Μεσσηνίας με καταγωγή από το Χαλαζόνι. Στην Αθήνα, σπούδασε στις δραματικές σχολές Κωστή Μιχαηλίδη, Βεάκη και Αθηνών.

Το πρώτο του θεατρικό έργο είχε τίτλο Ο μπαμπούλας (1976) και παίχτηκε στο θέατρο ΚΑΒΑ.

Η τηλεόραση μπήκε νωρίς στη ζωή του. Συμμετείχε στον «Χριστό ξανασταυρώνεται», ενώ ακολούθησαν σειρές όπως «Ο φωτογράφος του χωριού», «Οι παραστρατημένοι» και «Μεθυσμένη Πολιτεία».

Σύντομα, όμως, ο κινηματογράφος όχι μόνο τον… κέρδισε αλλά τον έκανε ευρύτερα γνωστό.

Το 1981 συμμετείχε στο «Μάθε παιδί μου γράμματα» του Θόδωρου Μαραγκού, δίπλα σε σημαντικούς ηθοποιούς όπως ο Βασίλης Διαμαντόπουλος και ο Κώστας Τσάκωνας.

Η ερμηνεία του τού χάρισε διάκριση στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Δύο χρόνια αργότερα ήρθε το «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη, μία από τις ταινίες που σημάδεψαν το ελληνικό σινεμά.

Και εκεί ο Καλογερόπουλος ξεχώρισε, κερδίζοντας ακόμη μία διάκριση στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Η «Λούφα» τον απογείωσε

Ο ρόλος ωστόσο που συνδέθηκε περισσότερο από κάθε άλλον με το όνομά του, αυτός ήταν στη «Λούφα και Παραλλαγή» του Νίκου Περάκη.

Το 1984 υποδύθηκε τον στρατιώτη Γιάννη Παπαδόπουλο και η ερμηνεία του τού χάρισε το βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Η ταινία έγινε σημείο αναφοράς για το ελληνικό σινεμά και ο Καλογερόπουλος βρέθηκε ανάμεσα στους ηθοποιούς μιας γενιάς που έδωσε στο κοινό μια διαφορετική, πιο σατιρική και αντισυμβατική ματιά πάνω στην ελληνική πραγματικότητα.

Ο άλλος… Καλογερόπουλος

Όπως προαναφέραμε ελεύθερο πνεύμα, θέλησε να «περάσει» τον εαυτό του και μέσα από τη δουλειά του πίσω από την κάμερα.

Ασχολήθηκε με τη σκηνοθεσία και το σενάριο, έγραψε ποίηση και τραγούδια, αποδεικνύοντας, όντας πάντα και μέχρι το τέλος της ζωής του δημιουργικά ανήσυχος δίχως περιορισμούς, δήθεν και πρέπει…

Έγραψε και κάποια θεατρικά έργα όπως το Σατιρικό των Ελλήνων και το Οι κυνικοί ξανάρχονται. Το 1991, κυκλοφόρησε τη δεύτερη ποιητική του συλλογή με όνομα Επιστρόφια. Η πρώτη του ποιητική συλλογή είχε όνομα Θετή Ταυτότης, η οποία είχε κυκλοφορήσει 10 χρόνια πριν (1981). Κατόπιν, στα μέσα της δεκαετίας του 90, κυκλοφόρησε και τον πρώτο του μουσικό δίσκο, Τα δέοντα, το 1994. Όλα τα κομμάτια του δίσκου είναι σε μουσική και στίχους του ιδίου.

Επέστρεψε στον κινηματογράφο έγινε με την ταινία Θηλυκή εταιρεία, το 1999 και το Ένας κι ένας, παραγωγής 2000.

Στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης βραβεύτηκε, για 2η φορά με το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία τους στην ταινία αυτή. Η ταινία πήρε κι άλλα βραβεία, μεταξύ άλλων και της Καλύτερης Ταινίας.

Στο 2000 ακολούθησαν μερικές ακόμα ταινίες, μέχρι το 2011, όπου υπέγραψε τη σκηνοθεσία στην ταινία Οι ιππείς της Πύλου, στην οποία έγραψε και το σενάριο, τη μουσική αλλά και συμμετείχε και ως ηθοποιός.

Αυτό ήταν το σκηνοθετικό του ντεμπούτο σε ταινία. Την αμέσως επόμενη χρονιά συμμετείχε σε ένα ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου, με όνομα Κατερίνα Γώγου: Για την αποκατάσταση του μαύρου.

Το «Κάμπινγκ» και η τηλεοπτική του διαδρομή

Στην τηλεόραση εμφανίστηκε σε σειρές: «Χαίρε Τάσο Καρατάσο», «Όλη η δόξα, όλη η χάρη» και «Ερασιτέχνης άνθρωπος».

Ξεχωριστή θέση είχε το «Κάμπινγκ», η σειρά της ΕΡΤ που προβλήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’80 γυρίστηκε στην Αργολίδα και έγινε μία από τις χαρακτηριστικές κωμωδίες της εποχής.

Ο Καλογερόπουλος, ζούσε, κινούνταν, λειτουργούσε, δημιουργούσε πάντα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Δεν έκανε πολλές δημόσιες εμφανίσεις. Ένα ακόμα στοιχείο που τον έκανε ιδιαίτερο και ξεχωριστό.

Και μυστηριώδη… Σε μια διαδρομή τελικά προσωπική και περισσότερο συνδεδεμένη με τη δημιουργία.

Αυτό φάνηκε ακόμη περισσότερο τα τελευταία χρόνια της ζωής του, όταν επέστρεψε στη Μεσσηνία.

«Τρενοτεχνείο» - Επιστροφή στις ρίζες

Στην Κυπαρισσία δημιούργησε μαζί με φίλους και συνεργάτες το «Τρενοτεχνείο», έναν χώρο πολιτισμού που έγινε σημείο συνάντησης για παραστάσεις, μουσικές εκδηλώσεις και καλλιτεχνικές δράσεις.

Ήταν ένα εγχείρημα στο οποίο είχε επενδύσει προσωπικά  συναισθηματικά. Τον Δεκέμβριο του 2024, άγνωστοι προκάλεσαν σοβαρές φθορές στις εγκαταστάσεις. Η καταστροφή του στοίχισε πολύ.

Ο Νίκος Καλογερόπουλος έφυγε έχοντας αφήσει πίσω του κάτι περισσότερο από μια σειρά επιτυχημένων ρόλων. Άφησε χαρακτήρες, ταινίες και στιγμές που εξακολουθούν να προβάλλονται και να συζητούνται.