Η σύνδεση της απουσίας των φοιτητών με την ακρίβεια της στέγασης είναι επιφανειακή και καθόλου πειστική. Το πρόβλημα είναι οι δομικές παθογένειες των περιφερειακών Πανεπιστημίων και η έλλειψη επαγγελματικού αντικρίσματος των πτυχίων. Οι φοιτητές δεν αποφεύγουν να μείνουν στην πόλη λειτουργίας της σχολής τους  λόγω  του κόστους των ενοικίων, αλλά γιατί συνδέουν το κόστος διαμονής με την επαγγελματική διέξοδο που προσφέρουν οι συγκεκριμένες σπουδές.

          Από την άλλη, η εγγύτητα της Αθήνας, από την οποία προέρχεται το 60% περίπου των φοιτητών, η ευκολία μετακίνησης στον αυτοκινητόδρομο, μαζί με την ελαστικότητα της φυσικής παρουσίας και τις σπουδές από απόσταση, εντείνουν το πρόβλημα.

          Ακόμα, η πρόσφατη λειτουργία των ξένων πανεπιστημίων, με ελκυστικά προγράμματα σπουδών και με προοπτική επαγγελματικής αποκατάστασης, οδηγούν σε συγκρίσεις, που είναι σε βάρος των περιφερειακών Πανεπιστημίων. Αφήστε το δημογραφικό πρόβλημα και τις ορατές πλέον συνέπειές του.

          Όλα αυτά και πολλά άλλα πρέπει να οδηγήσουν σε θαρραλέες αποφάσεις και σε ριζικές λύσεις, που απαιτούν, βέβαια, εθνικές συναινέσεις για το αβέβαιο  μέλλον των περιφερειακών Πανεπιστημίων και ιδιαίτερα των πλέον αδύναμων, όπως αυτό της Πελοποννήσου.

          Οι πολλοί συμφωνούν πως η ψηφοθηρία και ο λαϊκισμός οδήγησαν, ώστε η χώρα μας, με δέκα εκατομ. πληθυσμό, να διαθέτει εικοσιπέντε (!) Πανεπιστήμια (πολλά μόνο κατ’ όνομα), με τους περισσότερους άνεργους πτυχιούχους, ουσιαστικά ανειδίκευτους και χωρίς ελπίδα επαγγελματικής αποκατάστασης στο αντικείμενο των σπουδών τους. Αυτό κατάφερε ο πολιτικός παραλογισμός της ίδρυσης σχολών και τμημάτων ανά την Ελλάδα, με κύριο κριτήριο να κινηθεί η αγορά των ενοικίων και της εστίασης.

          Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση συνολικά και ιδιαίτερα στην Πανεπιστημιακή είναι η πλέον αναγκαία, αλλά και η πλέον δύσκολη πολιτικά. Κι αυτό, γιατί απαιτούνται ριζικές αλλαγές, ώστε να υπάρξει αντιστροφή της αδράνειας και της απαξίωσης  των περιφερειακών Πανεπιστημίων.

          Έτσι, η δραστική μείωση ή η συγχώνευση τμημάτων και σχολών, η διεθνοποίηση, με τη δημιουργία αγγλόφωνων τμημάτων και η σύνδεση   με την οικονομία και την αγορά, ώστε να υπάρχει προοπτική επαγγελματικής αποκατάστασης των φοιτητών, αποτελούν αναγκαίους όρους επιβίωσης και ανάπτυξης των περιφερειακών Πανεπιστημίων μας.

          Επίσης, η αλλαγή των κανονισμών λειτουργίας, με υποχρεωτική την φυσική παρουσία των φοιτητών στους χώρους διδασκαλίας, αλλά και την καθημερινή παρουσία των καθηγητών στη σχολή, μπορεί να συμβάλει στη βελτίωση της κατάστασης. Δε γίνεται να υπάρξει ακαδημαϊκό περιβάλλον ούτε συμβολή στην ανάπτυξη της πολιτιστικής και κοινωνικής ζωής με «ιπτάμενους» καθηγητές και φοιτητές, παρόντες μόνο στις εξετάσεις.

          Όλα τα άλλα, όπως διεύρυνση του φοιτητικού επιδόματος ή δημιουργία φοιτητικών εστιών είναι σημαντικά θέματα, αλλά δευτερεύοντα μπροστά στην ποιότητα των σπουδών, τη διεθνή παρουσία, την ανταγωνιστικότητα του πτυχίου και τη δυνατότητα επαγγελματικής αποκατάστασης.

          Συμπερασματικά, τα περιφερειακά Πανεπιστήμια και προφανώς το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου αποτελούν αναγκαιότητα για την ανάπτυξη της Ελληνικής περιφέρειας, με την προϋπόθεση πως θα ακολουθήσουν το δρόμο των διεθνών πρακτικών. Κι αυτό σημαίνει μεταρρύθμιση στις δομές, σύνδεση με τις ανάγκες της οικονομίας μας, διεθνοποίηση και σοβαρή πιθανότητα επαγγελματικής αποκατάστασης των φοιτητών. Όλα τα άλλα αποτελούν δικαιολογίες.                                          

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.