«Φώναξα τον Αλέξη Χαρίτση στο Σούνιο. Πίστευα ότι ήταν ο μόνος που θα μπορούσε εφόσον εκλεγεί, να εξασφαλίσει, αν όχι τη συναίνεση, τουλάχιστον την ανοχή. Ανήκε στη νέα γενιά, είχε τεχνοκρατικό προφίλ και επιτυχημένη θητεία ως υπουργός μου. Μπορούσε να δημιουργηθεί μια ευρύτερη πλειοψηφία στήριξης στο πρόσωπό του» γράφει ο Αλέξης Τσίπρας στο βιβλίο του «Ιθάκη» και στο κεφάλαιο «Χαμένη Ευκαιρία», αναφερόμενος στην απόφασή του να παραιτηθεί μετά την δεύτερη μεγάλη ήττα, τον Ιούνιο του 2023. Προηγουμένως, μετά την πρώτη ήττα τον Μάιο του 2023, ο Αλέξης Τσίπρας, είχε απευθυνθεί στην Έφη Αχτσιόγλου.

ΕΙΝΑΙ Ν’ ΑΠΟΡΕΙΣ

Γιώργος Αρκουλής

Πολύ ενδιαφέρον (προσωπικά με έκανε να ντραπώ!) παρουσίασε το ρεπορτάζ, που δημοσίευσε το zougla.gr για τον σούπερ πλουτισμό που παρουσίασαν την τελευταία τετραετία οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος.

ΕΙΝΑΙ Ν’ ΑΠΟΡΕΙΣ 

Γιώργος Αρκουλής 

Πάει καιρός που το πρωί, με τον πρώτο καφέ της ημέρας, «τρυπώνω» στον υπολογιστή μου, επιλέγοντας κυρίως -για τους τίτλους- το in.gr του Μαρινάκη, ή το σάϊτ skai.gr, πάντα υπό τον φόβο να βρεθώ μπροστά στην εικόνα του Πορτοσάλτε ή σε βίντεο με την φωνή του Αλαφούζου για τα ποδοσφαιρικά πράγματα. Μπαίνω σε αυτό, ειδικά,  το σάϊτ για να μυριστώ προς τα που πάνε τα πολιτικά πράγματα και τι σερβίρει ο κυβερνητικός επίτροπος… Αμέσως μετά επιλέγω zougla.gr, Μέσο που θεωρώ -αν κάνω λάθος είναι άλλη ιστορία- κάπως αντικειμενικότερο όλων, ανεπηρέαστο από προπαγάνδες και «παιχνίδια». Δυστυχώς σπάνια σερβίρονται ευχάριστα πράγματα στον αναγνώστη, όπως χθες για παράδειγμα που μέσα σε ένα δίλεπτο ανάγνωσης των τίτλων και εικόνων, θυμήθηκα τις οκτώ πικρές λέξεις που αποτέλεσαν τον τίτλο του σπουδαίου βιβλίου του Μάνου Ελευθερίου (εκδόσεις Μεταίχμιο), που βρίσκεται στο πρώτο ράφι της βιβλιοθήκης μου:

ΕΙΝΑΙ Ν’ ΑΠΟΡΕΙΣ  

Γιώργος Αρκουλής 

Πέντε χιλιάδες αστυνομικοί θα ενεργοποιηθούν σήμερα προκειμένου η Κυβέρνηση να «περιφρουρήσει» την επέτειο (και το νόημα…) του Πολυτεχνείου. Πρόκειται για τον επίσημο αριθμό οργάνων της τάξεως, που ανακοινώθηκε αρμοδίως, όμως κανείς δεν μπορεί να βεβαιώσει ότι:

ΕΙΝΑΙ Ν’ ΑΠΟΡΕΙΣ  
Γιώργος Αρκουλής 

Την δεκαετία του 1950, στις πρώτες σελίδες τόσο των ΝΕΩΝ όσο και της Απογευματινής, δηλαδή των δύο σημαντικότερων απογευματινών εφημερίδων της Αθήνας, δημοσιεύονταν μόλις δύο υπογραφές δημοσιογράφων. Του δημοφιλούς -και κορυφαίου του χρονογραφήματος με απήχηση στα λαϊκά στρώματα- Δημήτρη Ψαθά (ΤΑ ΝΕΑ) και του «Σιμενόν της Ελλάδας» όπως χαρακτηρίστηκε, Γιάννη Μαρή (Απογευματινή). Άλλες υπογραφές σπάνια έμπαιναν στα πρωτοσέλιδα, κυρίως του αστυνομικού συντάκτη της εποχής Νίκου Μαράκη, ειδικά όταν δημοσιευόταν μεγάλο ρεπορτάζ για κάποιο έγκλημα,  ή διαφόρων  λογοτεχνών και φιλόλογων, οι οποίοι κατά καιρούς αρθρογραφούσαν στην ΕΣΤΙΑ της οικογένειας Κύρου.

GREENPEACE  

Η συμμαχία της καταστροφής: Κυβέρνηση, ΗΠΑ και ExxonMobil παίζουν με το μέλλον μας  

"Την ώρα που η διεθνής κοινότητα προετοιμάζεται για την κρισιμότατη διεθνή συνδιάσκεψη για το Κλίμα (COP30), η Ελλάδα και όλος ο πλανήτης βιώνουν τις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης. Ενώ η βιοποικιλότητα βρίσκεται σε εξαιρετικά κρίσιμη καμπή και οι λογαριασμοί ενέργειας είναι σταθερά υψηλοί εδώ και χρόνια, ο Πρωθυπουργός χαρακτηρίζει ως "Ιστορική στιγμή" και "πράξη ευθύνης" την ανακοίνωση της ExxonMobil για εκμετάλλευση του θαλάσσιου πεδίου στα δυτικά της Κέρκυρας για έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων.

ΕΙΝΑΙ Ν’ ΑΠΟΡΕΙΣ 

Γιώργος Αρκουλής 

Γεννημένος πριν από 34 χρόνια στην Ουγκάντα, φοιτητής κάποια στιγμή στο πανεπιστήμιο του Μέϊν των ΗΠΑ, δημοκρατικός σοσιαλιστής κατά δήλωσή του, ο Ζαχράν Μαμντάνι, έκανε περίπατο -όπως είναι γνωστό-  στις εκλογές για δήμαρχος της πόλης της Νέας Υόρκης, υποχρεώνοντας τον βαθύπλουτο ρεμπουμπλικάνο  πρόεδρο Τραμπ να χάσει τον ύπνο του και ίσως να ετοιμάζει τρικλοποδιές (σε θέματα μεταναστών, αστυνόμευσης κλπ.), ώστε να αναχαιτίσει το ανερχόμενο άστρο του νεαρού πολιτικού. Κατά την ταπεινή μου γνώμη αυτή η ιστορία ήταν μια πολύ σπουδαία ευχάριστη έκπληξη, την οποία πρώτος έσπευσε να χαιρετίσει ο σπουδαίος ηθοποιός Ρόμπερτ Ντε Νίρο δηλώνοντας: «Ήρθε ο καιρός να πάρουμε πίσω την χώρα μας»!

ΕΙΝΑΙ Ν’ ΑΠΟΡΕΙΣ   

Γιώργος Αρκουλής 

Σχεδόν ολόκληρο το κομμάτι της θεωρούμενης σύγχρονης ελληνικής διανόησης (από Γιώργο Βέλτσο μέχρι τον μέγιστο Μάριο Πλωρίτη) ενεργοποιήθηκε  από τις στήλες των εφημερίδων και των Μέσων κοινωνικής δικτύωσης, προκειμένου να εκφραστεί άποψη για την «έξοδο» (και φυσικά το έργο) του δημοφιλούς τραγουδοποιού Διονύση Σαββόπουλου, που έχασα το μέτρημα. Και γράφω «σχεδόν», διότι η Αριστερά (από την ‘ημιτασιόν’ έως το σκληρό ΚΚΕ) δεν θέλησε να ασχοληθεί, την ώρα που η Συντήρηση της Πολιτικής, έπαιζε μόνη της το παιχνίδι της δημοσιότητας.

ΕΙΝΑΙ Ν’ ΑΠΟΡΕΙΣ 

Γιώργος Αρκουλής  

Με αφορμή την απώλεια του τραγουδοποιού της νιότης μας Διονύση Σαββόπουλου, και αφού με έπιασε ζαλάδα από το πλήθος θετικών και αρνητικών σχολίων για την τέχνη του και τον χαρακτήρα του, από το πλήθος δημοσιευμάτων και αναρτήσεων, θυμήθηκα μια παρουσίαση βιβλίου, πριν χρόνια, στο βιβλιοπωλείο «Γκαγκάριν» της Καλλιθέας. Ήταν για το «Βρώμικο ψωμί» (εκδόσεις ΟΞΥ) του καλού συναδέλφου Χριστόφορου Κάσδαγλη. Αυτό το βιβλίο -τώρα που το σκέφτομαι- αποτελούσε ‘μαγνητική τομογραφία’ του φαινομένου «Σαββόπουλος», αφού άφηνε στον αναγνώστη την μαγεία του συγγραφέα από την έκπληξη της παράστασης στο «Κύτταρο» του 1972, που τον είχε σημαδέψει ως νεαρό,  αλλά και την απογοήτευση για ό,τι ακολούθησε στην πορεία του ο καλλιτέχνης, σίγουρα άξιασε φόρμα, νότες και στίχους, αλλά όχι στην συμπεριφορά του ως δημόσιο πρόσωπο. Το κοινό σε αυτή την παρουσίαση βιβλίου ήταν σαφέστατα ‘ψαγμένο’ και κρεμόταν από τα χείλη των ομιλητών περιμένοντας κάποιο σχόλιο για τις πολιτικές επιλογές του Νιόνιου. Ο Κάσδαγλης, έξυπνα κράτησε αποστάσεις και η Ναταλί Χατζηαντωνίου, κεντρική παρουσιάστρια, περιορίστηκε στο βιβλίο και την συμβολή του στην μουσική αξία του τραγουδοποιού και στην λογοτεχνική πλευρά του έργου και καλά έκαναν.

ΕΙΝΑΙ Ν’ ΑΠΟΡΕΙΣ 

Γιώργος Αρκουλής  

Με αφορμή - προχθές Σάββατο 18 λήγοντος- την συμπλήρωση 49 χρόνων από τον θάνατο του Γιώργου Τζαβέλλα, είναι αλήθεια ότι αυτόν τον σπουδαίο δημιουργό του σινεμά δεν θυμήθηκαν τα ΜΜΕ, ούτε καν κάποιο τηλεοπτικό κανάλι, από αυτά της πανελλήνιας εμβέλειας, που συχνότατα προβάλλουν ταινίες αυτού του μάστορα της σκηνοθεσίας και του σεναρίου. Ειδικά με την τελευταία του δουλειά –«Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα»- έχω χάσει το μέτρημα πόσες φορές έχει προβληθεί και πόσο διαφημιστικό χρόνο (και παραδάκι) φέρνει κάθε φορά στο ταμείο του καναλάρχη!