Τετάρτη, 08 Ιουνίου 2022 18:13

Φοιτηταί

Φοιτηταί

Είναι τύχη όταν αγουροξυπνημένες οι αιτίες συναντιούνται με τις αφορμές καθώς αυτές επιστρέφουν από την βραδινή τους διασκέδαση.

Κάπως έτσι ένιωσα, όταν αφού έχοντας “κρυφακούσει” τους ποιητές να συνομιλούν στην “Περιπατητική περφόρμανς” που παρουσίασε η ομάδα φοιτητών  της Πειραματικής Σκηνής Καλαμάτας στο πάρκο των τραίνων  «ευλογήθηκα» την επόμενη μέρα  να παρακολουθήσω ακόμα μια φοιτητική “ περφόρμανς” στο χώρο του Πανεπιστημίου αυτή την φορά.

 Έτσι  οι ενδοιασμοί μου και  σκέψεις τύπου “Τι παραπάνω θα πεις τώρα” μπήκαν στην άκρη.

  Είχα, λοιπόν, τη  χαρά να βιώσω την πρώτη του ημερολογίου καλοκαιρινή μέρα μια ποιητική παρέμβαση στο δημόσιο χώρο η οποία με απάλλαξε από την ανάγκη να ανατρέξω στον “στίχο” της για να την υπερασπιστώ. Ήταν μια καλοδουλεμένη επιλογή που λειτούργησε τόσο αυτόνομα όσο και σαν ενιαίο κείμενο ραμμένη καλά με τις σιωπές και τους ήχους (ακούσαμε και μουσική)  κατά τις μεταβάσεις από την μία “σκηνή” στην άλλη. Καλά, αλλά όχι πολύ δυνατά έτσι ώστε να μπορεί και να διαρρηγνύεται όταν ήταν απαραίτητο.

Δεν ήταν όμως αυτό στο οποίο θέλω να σταθώ, ούτε στα απολύτως απαραίτητα “σκηνικά αντικείμενα”, ούτε στη διαρκή ανάγκη για συλλογική επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου.

Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι πως ήταν εμφανές πως οι συμμετέχοντες είχαν “διδαχτεί” τα ποιήματα. Με την έννοια πως είχαν επιτρέψει στους αιχμηρούς αυτούς στίχους να προκαλέσουν βλάβες στο κέλυφός τους. Αν θα ακολουθήσει αναγεννητική διαδικασία ή θα φτιαχτεί  άκαμπτος ουλώδης ιστός βεβαίως δεν το γνωρίζω. Ο πρωτεύων – για μένα- σκοπός είχε επιτευχθεί. Οι λέξεις είχαν βρει τα σφυράκια τους.   

Κατανοώ πόσο ανούσια μπορεί να φαίνονται όλα  τα παραπάνω ιδίως σε έναν μη θεατή-ακροατή της συγκεκριμένης παρέμβασης.  Κατανοώ πλήρως και το “και τι με νοιάζει εμένα” που στην ουσία ήταν ο πυρήνας της δεύτερης φοιτητικής “περφορμανς” στις 2 του Ιούνη.

Ημέρα ορκωμοσιών και στην “περφορμανς” που ακολούθησε μια από τις τελετές με κάλεσαν σειρήνες.

Σειρήνες από αυτές που αγαπώ, καθώς μου θυμίζουν απόπλους εφηβικών και νεανικών ονείρων δεκαετίας 90 καθώς και χαιρετισμούς “φορτηγατζήδων” περπατώντας σε δευτερεύοντες επαρχιακούς δρόμους όλα τα χρόνια.

Κι ύστερα μάλλον τρόμαξα. Τις Σειρήνες -κόρνες ηχούσε μια παρέα νεαρών αγοριών που πανηγύριζε το τέλος της φοιτητικής τους ζωής λουσμένο στις σαμπάνιες. Σαμπάνιες βεβαίως δεν ήτανε. Ήταν όμως εξαιρετικές αναλογικές μηχανές παραγωγής ήχου σαμπάνιας που εκσφενδονίζουν αλκοολούχο υγρό. Δούλευαν συνέχεια αυτή την μηχανή και μένα διαρκώς μου έρχονταν σκηνές από γλέντια γάμου με δεκάδες τέτοιες μηχανές που κλείνουν με ηχηρά διαζύγια ή φρικτούς συμβιβασμούς και αναρωτιόμουν σε αυτή την περίπτωση που θα καταλήξουν αυτές οι σαμπανανοιξίες.

Είναι και αυτή η παλίνδρομη κίνηση  που προηγείται του θορύβου και της έκχυσης που με παρέπεμψε ασυνείδητα σε γαμικές, μη ερωτικές κινήσεις με στόχο τον οργασμό και όχι την ερωτική πράξη. Περφόρμανς είπαμε και οι ερμηνείες ανοιχτές.

Όταν δεν ηχούσαν οι σαμπάνιες είχαμε εκρήξεις σκουπιδοτεχνημάτων. Άπειρα κομμάτια πλαστικού σε κάθε μέγεθος σκορπισμένα ολόγυρα. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των υπαλλήλων της καθαριότητας τα πλαστικοχαρτάκια είναι ακόμη παντού μια βδομάδα μετά. Πιστεύω δε πως κάποια που σκαρφάλωσαν σε φυλλοβόλα δέντρα θα τα καταστήσουν αειθαλή για τον επόμενο χειμώνα. 

Αυτές τις μέρες άλλο ένα νομοσχέδιο για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση βγήκε από τα υπόγεια που υπαγορεύτηκε στα κεραμίδια για να ρουφήξει φως.

Ποια περφόρμανς στηρίζει;

Δεν γνωρίζω κανένα από τους φοιτητές και στα μεθεόρτια της ορκωμοσίας ηθελημένα δεν παρατήρησα προσωπικά κανέναν. Ξέρω όμως πως τον homo-sampanius τον θεωρούνε πολλοί, φοιτητή και πολίτη περισσότερο του χεριού τους και παλεύουν να τον κατασκευάσουν. Μάλλον έχουν δίκιο. Μπορεί όμως κάποια στιγμή διάφοροι αποτυχημένοι homo-sampanius  να τους κυνηγήσουν με τους φελλούς ή σκέτο να τους κυνηγήσουν τους φελλούς. Μπορεί και να κλάψω.

Για την ώρα θα ήθελα να ευχαριστήσω την Πειραματική Σκηνή Καλαμάτας και την κ. Γιώλικα Πουλοπούλου για τις δόσεις αντιδότου που προσέφεραν απέναντι στην συντονισμένη προσπάθεια μαζικής δηλητηρίασης της νεότητας με τα δηλητήρια της “πάρτης μας” και της “καλοπέρασης μας”

 

Σημείωση: σας γνήσιος γκρινιάρης  που είμαι να επισημάνω πως το “σημείο εκκίνησης δεν ήταν το άγαλμα στην βορεινή είσοδο του Πάρκου” όπως ομοιόμορφα αναπαρήγαγαν διάφοροι διαδικτυακοί ιστότοποι.

Σημείο εκκίνησης ήταν το άγαλμα Ζευγάρι, έργο ενός από τους αγαπημένους Έλληνες γλύπτες, του Θεόδωρου Παπαγιάννη, που βρίσκεται   στην βορεινή είσοδο του Πάρκου. Ένα από τα πιο τρυφερά αγκαλιάσματα που έχω δει.

 

Πατεράκης Στέφανος