Του Λυκοδήμου τα χωριά κρέμονται σαν σταφύλια,

στο φως του ήλιου λάμπουνε σαν πορφυρά κοχύλια.

Κόκκινου λεν το πιο ψηλό, Λυκίσια το πιο πέρα,  

το Γαμπριά είναι ενδιάμεσα, τ’ Αγνάντιο στον αέρα.

Μαθία είναι το πιο όμορφο, το πιο αγαπημένο.

νυφούλα του Μεσσηνιακού, μπαλκόνι λατρεμένο!

Δημήτρης Ν. Μπουσούνης: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.  

*ΥΓ: Αυτό το πόνημα είναι αφιερωμένο σ’ όλους τους ηρωικούς κατοίκους των ορεινών χωριών του όρους Λυκόδημο.

Με την παρουσία τους εκεί δίνουν πνοή στον τόπο τους, που είναι πανέμορφος, αλλά αγωνιούν για το μέλλον τους γιατί είναι δυσοίωνο.  

Η επίσημη πολιτεία τέτοια μέρη τα έχει αφήσει στην τύχη τους και κινδυνεύουν με αφανισμό!!!!!!!!!!!!!!!