Τρύπησαν τα σωθικά της γης κι άλειψαν με πίσσα τη γαλάζια νύφη του ουρανού. 

Η μαύρη κατάρα που βγαίνει από τα σπλάχνα της, προκαλεί στο περιβάλλον αγιάτρευτες πληγές.

Το σύννεφο δε φέρνει πλέον βροχή αλλά στάχτες κι αποκαΐδια. Αυτά αντικαθιστούν τις νιφάδες του χιονιού κάποιων άλλων εποχών.

Χάνονται έτσι σιγά σιγά τα ωραία χρώματα της φύσης, το πράσινο, το κίτρινο, το κόκκινο, το βυσσινί και κυριαρχούν πλέον το γκρίζο, το μαβί, τα χρώματα του πένθους.    

κάντε κλικ ΕΔΩ

Τοπία θλιμμένα, δέντρα γυμνά καψαλισμένα αντικρίζουμε τριγύρω στις μέρες μας. 

Χωρίς πράσινη χροιά κι ανθισμένους κλώνους δεν έχει μέλλον η φύση. Έτσι αρχίζει η ερημοποίηση, σταματάει η γονιμότητα και σβήνει η ζωή.

Αν συνεχίσουμε έτσι, στο μέλλον δε θ’ ακούμε πλέον το θρόισμα των φύλλων, ούτε το βόμβο των εντόμων τριγύρω μας. Οι φωνές των ζώων, το κελάηδισμα των πτηνών θα σταματήσουν κάποια στιγμή κι αυτά.

Κουφάρια από ζωικούς οργανισμούς ανάσκελα πεσμένους, δείχνουν το δρόμο της φυγής μας. Η τσίκνα από τα νεκρά όντα είναι το θυμίαμα, στο βωμό της τρέλας μας.

Ο ήλιος δεν είναι πλέον ο φίλος ο καλός, για να ζεσταίνει τα όνειρά μας. 

Η ζωοδόχος πηγή του πλανήτη μας αρχίζει να γίνεται εχθρός μας. Αυξάνει συνέχεια τον πυρετό της γης και καίει τα σωθικά της. 

Γυμνός κι απροστάτευτος πλέον ο άνθρωπος πορεύεται, για να σωθεί, προς τους μακρινούς ουρανούς. 

Μ’ ατσάλινα τέρατα προσπαθεί να φύγει από τον παράδεισο, που τον γέννησε.

Ψάχνει να βρει στέγη σ’ αφιλόξενους πλανήτες, χωρίς να ’χει ούτε καν ένα φύλλο συκής, για να κρύψει τη γύμνια του.

Πρέπει ν’ αρχίσουμε πλέον, να κάνουμε τον απολογισμό μας. Δε φτάνει μόνο μια συγγνώμη για να καλύψει τα εγκλήματά μας, μόνο ντροπή και θρήνος ταιριάζει στην κατάντια μας.

Το στίγμα που αφήνουμε πίσω μας, δεν είναι η πρόοδος κι ο πολιτισμός, αλλά τα σκουπίδια μας, που κατακλύζουν ουρανό, στεριές και θάλασσες!!!!!!

Δημήτρης Ν. Μπουσούνης: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.  

*Αυτό το πόνημα έχει γραφτεί είκοσι χρόνια πριν περίπου και βρίσκεται καταχωρημένο στην ποιητική συλλογή «ΚΑΛΛΙΣΤΕΥΜΑ» του γράφοντος, που κυκλοφόρησε το έτος 2011