Αναρωτιώταν και απάντηση δεν είχε, ούτε και περίμενε άλλωστε. 

Αυθόρμητα είχε προκύψει αυτή η σκέψη και ούτε είχε καταλάβει πως. 

Η μοναξιά ό,τι και να ναι πάντα υπάρχει έτσι κι αλλιώς. 

Και σε μια στιγμή απροσδόκητα ήταν που κάποτε είχε γράψει

“Τι θα γίνει όταν έρθει η μοναξιά, σε ποιο αρχαίο ποίημα της θα μπω να κατοικήσω;”

Πέρασαν τα χρόνια, τα ερωτήματα ήρθαν και έφυγαν και ξανάρθαν. 

Το ερπετό έγινε πουλί και πάλι ερπετό γίνεται σιγά σιγά καθώς βαραίνουν τα χρόνια πάνω του. 

Συνεχίζει την πορεία του και ακόμα ισχυρίζεται ευθαρσώς “τι όμορφα που κατοικώ στον εαυτό μου”. 

Θ.Π.