“Το σημαντικό είναι ζεις και εμείς δεν ζήσαμε ως νέοι” έλεγε και ξανάλεγε με το παράπονο να ξεχειλίζει στα λόγια του. 

Οι άλλοι άκουγαν τον μονόλογό του χωρίς να τον διακόπτουν, κουνώντας με συγκατάβαση τα κεφάλια τους και συμφωνώντας προφανώς μαζί του. 

“Περάσανε τα χρόνια και δεν ζήσαμε” είπε με θυμό και λύπη στη φωνή του. 

“Άμα δεν έχεις παρέες δεν μπορείς να πας πουθενά”, συμπλήρωσε. 

“Αν ήμουν νέος θα έφευγα” συνέχισε το μονόλογό του και πλέον ήταν σαν να απευθυνόταν μόνο στον εαυτό του. 

Συνέχισε να μιλάει και να λέει για ταξίδια που ονειρευόταν να κάνει αλλά δεν έκανε. 

“Πήραμε τη σύνταξη και καθίσαμε στην καφετέρια” κατέληξε, κοιτάζοντας τους άλλους που τον άκουγαν αμίλητοι. 

Τον άκουγε κι’ αυτός και φοβήθηκε πως ήταν σαν να βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη, έτσι ένιωσε. 

Θ.Π.