Από τη θέση που βρισκόταν τους άκουσε σιωπηλός. Είχε γνωρίσει τον εκλιπόντα από το μακρινό πιια 2.000 και έκτοτε αμέτρητες φορές τον είχε συναντήσει ως τα τελευταία χρόνια, στην περιοχή της Παναγίτσας, όπου κατά καιρούς σύγχαζε σε γνωστά στέκια, όπως ο “Prapas”, που δε υπάρχει πια, αλλά και στο δρόμο, όταν ο εκλιπών έβγαζε βόλτα τον σκύλο του. Και φυσικά στη Μεσσηνία, με αφορμή το Πολιτιστικό Οδοιπορικό “Οι Δρόμοι της Ελιάς”, όπου η συμβολή του Βασίλη Βασιλικού, για τη διεθνή αναγνώρισή του, ήταν καθοριστικής σημασίας. 

Είχαν μιλήσει αρκετά γι’ αυτό το Οδοιπορικό, του είχε πάρε μάλιστα και μια συνέντευξη για τους “Δρόμους της Ελλιάς” αλλά και για το βιβλίο του, “Ο Μονάρχης”, που είχε εκδώσει ο κοινό τους φίλος, Ηλίας Μπατζουλιάνος. 

Ο εκλιπών υπήρξε πολύπλευρη προσωπικότητα αναμφίβολα, αλλά εκείνο που τον χαρακτήριζε, εκτός των άλλων, ήταν η έμφυτη και ανεπιτίδευτη ευγένεια. Ήταν σίγουρος πως η ομήγυρη που συζητούσε για τον συνομήλικό της εκλιπόντα δεν ήξερε τίποτα για το ποιος ήταν αυτός που έφυγε, ακόμα και όταν τους άκουσε να λένε “ζωή σε λόγου μας, να΄'μαστε καλά να τον θυμόμαστε”...

Θανάσης Παντές