Έχουν ειπωθεί πολλά για το ζήτημα αυτό τον τελευταίο καιρό και έχουν ακουστεί τα μύρια όσα, που είναι να απορεί κανείς πόσο και πόσοι ενδιαφέρονται και καταφέρονται κατά του επικείμενου νόμου, που συζητείται σήμερα και αύριο στην ολομέλεια της Βουλής, όπου, συν τοις άλλοις, αναμένεται να διασταυρώσουν τα ξίφη τους οι υπέρ και οι κατά του πολιτικού γάμου των ομόφυλων ζευγαριών και τελικά να ψηφίσουν, να καταψηφίσουν ή και να απέχουν, γιατί τους δίνεται και αυτή η δυνατότητα. 

Με ενδιαφέρον, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, αναμένεται και τι θα πει στην παρέμβασή του ο Σαμαράς αλλά και τι θα απαντήσει ο Μητσοτάκης βέβαια. Και αν θεωρήσετε ότι πρόκειται για σύγκρουση μεταξύ τους δεν θα είστε οι μόνοι. 

Θα σταθώ όμως, πέρα από τα προαναφερθέντα, στη στάση της Εκκλησίας, που δυστυχώς δεν εξέπληξε έτσι όπως διατυπώθηκε η στάση αυτή και μέσα από την εγκύκλιο που εξέδωσε η Ιερά Σύνοδος τη Ιεραρχίας και μάλιστα με ομόφωνη απόφαση κατά “της θέσπισης πολιτικού γάμου ομοφυλοφίλων με όλες τις συνέπειες που επιφέρει αυτό στο οικογενειακό δίκαιο”. 

Όπως επισημαίνεται στην εγκύκλιο, όπου επίσης σημειώνονται τα ακόλουθα μεταξύ άλλων: “Στο θέμα του λεγόμενου πολιτικού γάμου των ομοφυλοφίλων η Ιερά Σύνοδος όχι μόνο δεν μπορεί να σιωπήσει αλλά πρέπει να ομιλήσει από αγάπη και φιλανθρωπία σε όλους. Επιπλέον η θέσπιση της υιοθεσίας παιδιών καταδικάζει τα μελλοντικά παιδιά να μεγαλώνουν χωρίς πατέρα ή μητέρα σε ένα περιβάλλον σύγχυσης των γονεϊκών ρόλων, αφήνοντας δε ανοιχτό παράθυρο για τη λεγόμενη παρένθετη κύηση, που θα δώσει κίνητρα για την εκμετάλλευση ευάλωτων γυναικών και αλλοίωση του ιερού θεσμού της οικογενείας”. 

Όλα για την οικογένεια λοιπόν, η οποία πάντως, και αυτό είναι γνωστό και αντιληπτό από κάθε πλευρά, χρόνια τώρα δοκιμάζεται ως θεσμός, πρωτίστως από την υποκρισία που διακατέχει τα μέλη της, πολλές φορές εξ ανάγκης, τα οποία θα ήθελαν ενδεχομένως να την καταργήσουν αυτή τη μορφή οικογένειας αν μπορούσαν. 

Κλείνοντας και επειδή ο λόγος γίνεται για τη θέσπιση πολιτικού γάμου υπάρχει η απορία. Η Εκκλησία με ποια αρμοδιότητα παρεμβαίνει; Όχι πάντως αυτή του καλού χριστιανού και προπαντός του φιλανθρώπου. 

Επίσης για την περίφημη “αγάπη της εκκλησίας” που επικαλείται και η εγκύκλιος, όπως καταλαβαίνετε δύσκολα πείθει. Άλλωστε κανείς δεν έχει και δεν μπορεί να έχει το μονοπώλιο της αγάπης. Η αγάπη αφορά όλους τους ανθρώπους και εκφράζεται με απεριόριστους τρόπους. Και φυσικά χωρίς απαγορεύσεις.

Θ.Π.