Παραπλανημένη από τον τίτλο, ξοδεύω την πανάκριβη βενζίνη μου για να οδηγήσω ως τη Μεσσήνη. Φτάνω στο Μουσείο Χαρακτικής Τέχνης Τάκη Κατσουλίδη και τι βλέπω; Μια πρόχειρη έκθεση, στημένη στο πόδι, για μια εκδήλωση που φέτος συμπληρώνει 162 χρόνια. Υλικό για το θέμα υπάρχει άφθονο, θα μπορούσε να αναζητηθεί και να παρουσιαστεί πιο προσεγμένα.

Οι φωτογραφίες κρεμασμένες όπως όπως, και γύρω τους κάτι ξεχασμένα καρφιά και κάτι ανοιχτές τρύπες στους τοίχους, προφανώς από παλαιότερες εκθέσεις. Οι εικόνες κυρίως από τις δεκαετίες ‘90, ΄80, ΄70 και ΄60. Ελάχιστες ασπρόμαυρες, σχεδόν όλες με τσολιάδες και κάποιες από την περίοδο της χούντας με την αστυνομία να επιβλέπει τις εκδηλώσεις. Αυτές θα μπορούσαν να θεωρηθούν ιστορικές.

Από πάνω οι φωτογραφίες του καρναβαλιού, από κάτω οι προθήκες με τα λευκώματα χαρακτικής - έργα τέχνης του Τάκη Κατσουλίδη. Σουρεαλιστικός συνδυασμός. Και στη διπλανή αίθουσα, σε δύο σταντ ανακοινώσεων, κολλημένες αποκριάτικες φωτογραφίες της τελευταίας περιόδου.

Αυτή η έκθεση θα μπορούσε να είχε παρουσιαστεί κάπου αλλού, όχι στο Μουσείο Κατσουλίδη. Είδα δε ότι την επισκέφθηκαν και μαθητές. 

Γενικά ο πολιτισμός στη Μεσσήνη, τον τελευταίο καιρό κοιμάται βαθιά. Είναι κρίμα για την πόλη του Σωτήρη Πατατζή, της Φρίντας Λιάππα, του Γιώργου Μαρκόπουλου… 

Μαρία Νίκα