Σάββατο, 16 Μαϊος 2026 16:03

Ο Γεώργιος Αλεξόπουλος και η ιστορία του Νοσοκομείου Κυπαρισσίας

Ο Γεώργιος Αλεξόπουλος και η ιστορία του Νοσοκομείου Κυπαρισσίας

Άρθρο του αείμνηστου Παναγιώτη Η Γιαννόπουλου, τ. Διοικητικού Διευθυντή Νοσοκομείου Κυπαρισσίας στην ΤΡΙΦΥΛΙΑΚΗ ΕΣΤΙΑ, Γ' περίοδος, τεύχος 11/139, Αθήνα 2008, σελ. 57 επ.   

Ο Γεώργιος Αλεξόπουλος καταγόταν από το ορεινό χωριό Σιδηρόκαστρο Τριφυλίας. Ήταν εργολάβος δημοσίων έργων - επιχειρηματίας με μεγάλη περιουσία στην Κυπαρισσία, που διέπρεψε τα μέγιστα.

Ιδιοκτησία του το ιστορικό συγκρότημα στο κέντρο της αγοράς της Κάτω Πόλης. Στο ανώγειο στεγαζόταν το ιστορικό ξενοδοχείο ύπνου "το Πανελλήνιο", στο ισόγειο διάφορα καταστήματα, ενώ στην ίδια θέση το αρχοντικό - κατοικία του ίδιου. Κατά τη δεκαετία του 1930 λειτούργησε και μικρό εργοστάσιο μακαρονοποιίας, μεταξύ των δύο κτισμάτων. Απέκτησε έτσι και η Κυπαρισσία την πρώτη της "βιομηχανία". Επιπλέον οικόπεδο παραπλεύρως, όπου σήμερα έχει κτιστεί ο καθεδρικός Ναός Αγίου Αθανασίου Χριστιανουπόλεως, οικόπεδο που κτίστηκε το νέο νοσοκομείο, αφού αγοράστηκε και το όμορο του από την οικογένεια Φεφέ. Κτίσμα στο Βαρκαριό, οικόπεδο άνωθεν του Αη Λαγούδη, έλαιο περίβολο στο χωριό Κατσίμπαλι (Εξοχικό) και το μεγάλο κτήμα 80 στρεμμάτων στο συνοικισμό Μεμί Κυπαρισσίας.

 

Το κτήμα αυτό παραχωρήθηκε στο Ινστιτούτο Ελαίας Μεσσηνίας αντί ενός μικρού συμβολικού ποσού, που ποτέ όμως δεν αξιοποιήθηκε. Ο Αρχηγός του ΓΕΣ Ιωάννης Ντάβος, καταγόμενος από το Ψάρι, που είχε φοιτήσει στο ιστορικό Γυμνάσιο Κυπαρισσίας, είχε κάνει ενέργειες για να κατασκευαστούν παραθεριστικές κατοικίες για τους Αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων. Και αυτό έμεινε απραγματοποίητο. Γιατί τόση αστοργία για την Κυπαρισσία μας; 

Ο αείμνηστος Γεώργιος Αλεξόπουλος, ανύπαντρος, ο αδελφός του Αλέξανδρος παντρεμένος είχε αποκτήσει τον Θεμιστοκλή που σπούδασε δικηγόρος, δυστυχώς δεν έζησε αφού κολυμπώντας στον Αγρίλι πνίγηκε.

Θρήνος και οδυρμός στην οικογένεια. Μετά από αυτά ο Γεώργιος Αλεξόπουλος συντάσσει διαθήκη και αναφέρει: "αφήνω όλη την περιουσία μου στην Κυπαρισσία", με τη ρητή επιθυμία του να ανεγερθεί Νοσοκομείο, στο οποίο να θεραπεύονται και νοσηλεύονται κάτοικοι των επαρχιών Τριφυλίας και Ολυμπίας και άλλων επισκεπτών. Γράφει ακόμη στη διαθήκη του ότι στον περίβολο του Νοσοκομείου να ανεγερθεί ιερός Ναός στη μνήμη της μητέρας του Μαρίας και να γιορτάζεται σε μια από τις γιορτές της Παναγίας μας. Εκτελεστή της διαθήκης του ορίζει τον ανιψιό του γιατρό Κώστα Οικονομόπουλο. Η διαθήκη λοιπόν του Γεωργίου Αλεξόπουλου έβαλε το μεγάλο ογκόλιθο για την κατασκευή και λειτουργία του Νοσοκομείου μας.

Το έτος 1946 μετά την απελευθέρωση από την Κατοχή ο Κυπαρίσσιος Υπουργός Υγιεινής Αλέξανδρος Καλαντζάκος με τις ανάλογες ενέργειες και τη χορήγηση πιστώσεων άρχισε τη λειτουργία του Νοσοκομείου Κυπαρισσίας. Αρχικά στεγάστηκε στην οικία του δωρητή Γεωργίου Αλεξόπουλου, μεθ' οπών των βοηθητικών χώρων. Στο ανώγειο οι θάλαμοι νοσηλείας και χειρουργικής αίθουσας, στο ισόγειο τα εξωτερικά ιατρεία, γραφεία στους βοηθητικούς χώρους, μαγειρείο, πλυντήρια και κλίβανος. 

Πρώτος διευθυντής του Νοσοκομείου Κυπαρισσίας ο παθολόγος γιατρός Στασινός Πετρόπουλος και διευθυντής της παθολογικής κλινικής, χειρουργοί οι Ευάγγελος Ροντογιάννης και Ιωάννης Αντύπας, Προϊστάμενος οικονομικών υπηρεσιών ο Κωνσταντίνος Δορκοφίκης, Γραμματέας πρώτα ο Κώστας Ηλιόπουλος και εν συνεχεία ο Γεράσιμος Παυλόπουλος, βοηθός φαρμακείου η Χαραλαμπία Κόπα, σύζυγος Γεωργίου Πετρόπουλου, αποθηκάριος ο Ηλίας Πανταζόπουλος. Όλοι τους από το πόστο τους προσέφεραν πάρα πολλά. 

Στη νοσηλευτική υπηρεσία του πρώτου νοσοκομείου προϊσταμένη η Ασπασία Καλογεροπούλου, αδελφές νοσοκόμες οι Αριστέα Γιατρά, Ελένη Πετρακοπούλου (Κίκημη) και Βασιλική Παντελή (Μπαζίνα), Μαρία Δημοπούλου (Πουργή). Οι Σωτήρης Φραγκολιάς μάγειρας, Γιάννης Καπερώνης μάγειρας, Αντώνης Μπιλιαρδής κλητήρας - τραυματιοφορέας, Ιωάννης Φιλντισάκος τραυματιοφορέας, Ιωάννης Πλέτσας ηλεκτρολόγος, Ευθυμία Γιαλαμά, Παναγιώτα Μητροπούλου (Μπραχάκου), Θεοδώρα Κάνδηλα καθαρίστριες - πλύντριες.

Λειτουργούσε το Νοσοκομείο, προσέφερε νοσηλεία και θεραπεία στους έχοντες ανάγκη.

Εν συνεχεία η αρμόδια τεχνική υπηρεσία της Νομαρχίας Μεσσηνίας συνέταξε τα σχέδια ανέγερσης του νέου Νοσοκομείου. Χορηγήθηκαν οι ανάλογες πιστώσεις και δημοπρατήθηκε το έργο.

Ανάδοχος αναδείχθηκε ο Γεώργιος Γεωργιουκέλης, ένας εξαίρετος μηχανικός και άνθρωπος.

Άρχισαν οι εργασίες διάνοιξης των θεμελίων με τους κασμάδες και τα φτυάρια. Το έτος 1947 που ήμουν μαθητής της 7ης τάξης του οκταταξίου Γυμνασίου κατά τους καλοκαιρινούς μήνες λόγω φτώχειας αποφάσισα να εργαστώ στα θεμέλια του Νοσοκομείου. Έπρεπε να κερδίσω χρήματα για την αγορά των βιβλίων της επόμενης τάξης και την εγγραφή μου, αφού τότε τα πληρώναμε όλα.

Δύσκολη και επίπονη εργασία. Το ίδιο δύσκολο που πηγαίναμε στον Αρκαδικό ποταμό με το εργολαβικό αμάξι για τη φόρτωση αμμοχάλικου με τα φτυάρια και μετέπειτα να το ξεφορτώσουμε στο χώρο του εργοταξίου, αφού ακόμη δεν είχαν βγει τα ανατρεπόμενα.

Έτσι εκεί που μετά διορίστηκα διοικητικός υπάλληλος και εν κατακλείδι διοικητικός διευθυντής του Νοσοκομείου είχα εργαστεί σκληρά στη θεμελίωση του.

Το έτος 1955 αφού έγινε η περάτωση και η παράδοση του νέου Νοσοκομείου Κυπαρισσίας προς λειτουργία, άνοιξαν οι κλινικές παθολογική με διευθυντή τον Σωτήρη Μπουτσικάκη παθολόγο, χειρουργική με τον Ιωάννη Χιτιμπά χειρουργό, μαιευτική - γυναικολογική με τον Παναγιώτη Μπαμπή γυναικολόγο, ακτινολογικό εργαστήριο με τον Παναγιώτη Κοτοπούλη ακτινολόγο, μικροβιολογικό εργαστήριο με τον Εμμανουήλ Σάμιο μικροβιολόγο.

Μετά από λίγο λειτούργησε και οφθαλμολογική κλινική με διευθυντή τον οφθαλμίατρο Κώστα Χατζηαλεξιάδη.

Πρώτος Πρόεδρος ΔΣ ο Νικόλαος Τζανέτος, πρώτη διευθύνουσα νοσηλευτικού προσωπικού η Γεωργία Νικολάου Παναγιωτοπούλου, σύζυγος Παύλου Βρεττού.

Έγινε στελέχωση νοσηλευτικού προσωπικού σχεδόν από πρακτικές νοσοκόμες απόφοιτες Γυμνασίου - τεχνικού προσωπικού, μαγείρων, βοηθητικού προσωπικού, παραΐτρικού προσωπικού, κλητήρων, θυρωρών, νυκτοφυλάκων.

Τον καιρό εκείνο έγινε η δεντροφύτευση του προαυλίου χώρου με πεύκα, τα οποία κοσμούν το όλο συγκρότημα.

Στη συνέχεια τοποθετήθηκε και προτομή του δωρητή.

Ο Γεώργιος Αλεξόπουλος με τη δωρεά του "αρετής βάθρο γενόμενος", είχε μεγάλες χριστιανικές αρχές.

Στη διαθήκη του, όπως αναφέρεται πιο πάνω, ορίζει στον περίβολο του Νοσοκομείου να χτιστεί ιερός Ναός εις μνήμη της μητέρας του Μαρίας, την οποία υπεραγαπούσε και με την πράξη του αυτή να μνημονεύεται αενάως από την Εκκλησία μας.

Τα έτη 1964 - 1965 το ΔΣ του Νοσοκομείου αποτελούμενο από το Βενιζέλο Σταθόπουλο δικηγόρο και μετέπειτα Μιχαήλ Πετρόπουλο δικηγόρο, ως προέδρους και μέλη τους Σταύρο Μαρτίνο έμπορο υποδημάτων, Κώστα Αγγελόπουλο δάσκαλο, Παναγιώτη Ζαφειρόπουλο καθηγητή, πήρε απόφαση να υλοποιήσει τη διαθήκη ως προς την κατασκευή του ιερού ναού και ζήτησαν επιχορήγηση από τον Τριφύλιο Υπουργό Υγιεινής Ανδρέα Κοκκέβη.

Εργολάβος ο Μιχαήλ Αντωνόπουλος (Κολοσπύρος). Κτιστάδες οι Αντώνης Σινόπουλος και Κώστας Σαρτζής (Κοζάκος).

Το ίδιο ΔΣ έλαβε απόφαση αξιοποίησης του κτιριακού συγκροτήματος στο κέντρο της αγοράς της Κάτω Πόλης. Με απόφαση του ζητούσε από το Υπουργείο οικονομικών διεύθυνση κληροδοτημάτων να συνταχθεί προκήρυξη με την οποία θα δινόταν το κτίσμα για αντιπαροχή.

Η προκήρυξη ανέφερε ότι το Νοσοκομείο θα έπαιρνε το 22% του νέου συγκροτήματος.

Θα κατασκευαζόταν τετραώροφο κτίριο με στοές και θα είχε αποκτήσει η Κυπαρισσία το εμπορικό της κέντρο. 

Ο Δημοσθένης Κάκκαβας μεγάλος οικονομικός παράγοντας, καταγόμενος από το Σιδηρόκαστρο εξέφρασε έντονο ενδιαφέρον, ωστόσο κάτι δεν πήγε καλά και δεν έλαβε μέρος. Ενδιαφέρον έδειξαν ακόμη τρεις οικονομικοί παράγοντες της Κυπαρισσίας: οι Σπύρος Χηνόπουλος έμπορος, Ευστάθιος Παναγιωτόπουλος (Κωτούλιας) έμπορος υποδημάτων, Τάκης Κοτσώρης έμπορος και πάλι η κίνηση αυτή δεν τελεσφόρησε. 

Αφού ολοκληρώθηκε η ανέγερση του ναού επισκεφθήκαμε με το Διοικητικό Διευθυντή του Νοσοκομείου μας Νικόλαο Τζανέτο, που έδωσε τη ζωή του ολόκληρη για το ίδρυμα, τον μακαριστό Μητροπολίτη τέως Τριφυλίας και Ολυμπίας κυρό Στέφανο Ματακούλια, ο οποίος και όρισε την εορτή της κατάθεσης της Αγίας και Τιμίας ζώνης της Παναγίας μας, την 31 Αυγούστου ως ημέρα πανηγύρεως της Εκκλησίας του Νοσοκομείου μας.