Όπως σημειώνει η “Kalliergon”, “Οι δρόμοι σιγά σιγά κλείνουν... Οι "ποιητικοί δρόμοι" όμως, σιγά σιγά ανοίγουν και υπομονετικά περιμένουν την ώρα που όλοι μαζί θα τους περπατήσουμε! Φροντίστε να είστε ΟΛΟΙ εκεί!

ΜΕΝΟΥΜΕ λοιπόν ΣΠΙΤΙ! Συνεχίζουμε όμως με κάθε τρόπο -όσο μπορούμε και αντέχουμε-, να σκορπίζουμε νότες ελπίδας, μέσα από τη δύναμη της τέχνης... τη δύναμη της ποίησης!”, 

Όσοι θα ΠΡΕΠΕΙ να βγείτε από το σπίτι, ρίξτε και μια ματιά σε βιτρίνες του Εμπορικού Κέντρου της Καλαμάτας και αφιερώστε κάποια δευτερόλεπτα, διαβάζοντας επιλεγμένα ποιήματα Μεσσήνιων ποιητών, από τον φιλόλογο Κωνσταντίνο Κωστέα.

Γιατί, όπως γράφει και ο Νίκος Εγγονόπουλος:

"Η ζωή, ο Θάνατος,

κι’ αναμεσίς

η Τέχνη (η ποίηση)

όπου καταξιώνει τη ζωή,

την διαιωνίζει,

και το θάνατο καταργεί."

(Από το ποίημα "Το μέτρον: Ο Άνθρωπος", εκδόσεις Ύψιλον, Αθήνα, 2005)”

Πάντως οι “Ποιητικοί Δρόμοι” γίνονται με άλλο τρόπο, χωρίς φυσική παρουσία, όσο ακόμη αυτό δεν το επιτρέπουν οι έκτακτες συνθήκες που έχει επιβάλλει ο κορονοϊός. Συνεχίζονται με απαγγελία ποιημάτων σε βίντεο και με παρουσίαση ποιημάτων σε ραδιοφωνικούς σταθμούς της πόλης. 

Η ΖΩΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

Μια άλλη εφαρμογή της δράσης μας "ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΔΡΟΜΟΙ" * -με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης (21 Μαρτίου)-, όπου προσαρμοσμένη στα νέα δεδομένα, συνεχίζει να εμπνέει και να δίνει αφορμές για δημιουργικά μονοπάτια. Αυτή τη φορά, τα ποιητικά μονοπάτια συναντούν ήχους που οδηγούν σε μια άλλη διάσταση.

Ακούγεται απόσπασμα του ποιήματος "Η ζωγραφιά της Καλαμάτας" της αείμνηστης, Μεσσήνιας ποιήτριας, Καίτης Μακροπούλου - Αλιφέρη. 

Σύνθεση & Επεξεργασία Ήχου (Beat Maker): Arsen Kanaci (Αρσέν Κανάτσι)

Ανάγνωση ποιήματος: Βασιλική Κατέρη

Την ανθολόγηση των ποιημάτων της δράσης έκανε ο φιλόλογος, Κωνσταντίνος Κωστέας.

* Επισκεφθείτε τη σελίδα μας kalliergon στο fb και μάθετε περισσότερα για τη δράση "ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΔΡΟΜΟΙ". (https://www.facebook.com/events/18212...)

Η Καίτη Μακροπούλου - Αλιφέρη γεννήθηκε και πέθανε στην Καλαμάτα (1915-1992). Ύμνησε την πόλη της μέσα από το έργο της. 

Διαβάστε παρακάτω ολόκληρο το ποίημα, όπως ακριβώς είναι γραμμένο στο πρωτότυπο.: 

Μύρια τα κάλλη σου τρανή, ωραία Καλαμάτα…

σαν τι τραγούδι να σου βρω γι’ αυτή την ομορφιά;

είναι τα περιβόλια σου με λούλουδα γεμάτα

κι η θάλασσά σου απέραντη, γαλάζια και βαθειά.

Μετά από χρόνια άραγε ποιος θα σε τραγουδήσει…

ποιος θ’ αγαπήσει αληθινά την κάθε σου γωνιά,

να περιγράψει τα βουνά, τη φωτεινή σου δύση

και τις βαρκούλες του γιαλού με τα λευκά πανιά.

Και ποιος με στίχους θα μπορεί τάχα να ζωγραφίσει

τη μυρωμένη σου άνοιξη που όμοια δεν ΕΙΝ’ καμμιά

και τα χλωμά φθινόπωρα που γύρω έχουν ανθίσει

οι ακακίες αμέτρητες και τ’ άσπρα γιασεμιά.

Ποιος το ποτάμι το πλατύ σωστά θα περιγράψει

που βιαστικά κατέβαινε πάνω από τα βουνά,

χωρίς ποτέ ο ήχος του τον τόνο του ν’ αλλάξει

σε μεσημέρια, σε βραδιές ή και σε δειλινά.

Μα και το κάστρο στο βορηά, των ιπποτών λημέρι

ποιος τάχα θα το μελετάει όσον καιρό θα ζει;

και τόσα άλλα όμορφα της Καλαμάτας μέρη

ποιος θα τ’ αναθυμίζεται ποιος θα τα νοσταλγεί…

Πηγή: https://anemourion.blogspot.com/2017/…