Η Τζένη επιχειρεί να ερμηνεύσει με τον τρόπο της τις φωτογραφίες που επέλεξε να σχολιάσει ενώ συγχρόνως δίνει και την ατμόσφαιρα της εποχής της κάθε φωτογραφίας.

Με λιτό, απέριττο ύφος στη γραφή τους τα κείμενα αυτά είναι πυκνά σε νοήματα αλλά και σε ευαισθησία, ώστε θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και ποιητικά κι αυτό κατά την άποψή μου τα κάνει ακόμα πιο ενδιαφέροντα. 

“Αυτό που κάνει η Τζένη Λυκουρέζου ερμηνεύοντας στιγμές φωτογράφων στο βιβλίο “...με αφορμή τις Φωτογραφίες” δεν θέλει μόνο κουράγιο για να το κάνεις, θέλει βαθιά εμπιστοσύνη και βαθιά αγάπη στην τέχνη της φωτογραφίας” αναφέρει στον πρόλογό του ο φωτογράφος Ανδρέας Ζαχαράτος και νομίζω πως έχει δίκιο. 

Η Τζένη Λουκουρέζου αγαπά την τέχνη της φωτογραφίας και το δείχνει με τον τρόπο που προσεγγίζει φωτογραφικά τα θέματά της. 

Και βέβαια εμπιστεύεται την αλήθεια του φακού που άλλωστε καθορίζεται από το βλέμμα του φωτογράφου ως δημιουργού. 

“Η φωτογραφία ουδεμία σχέση έχει με την τέχνη. Αλλά γι’ αυτόν τον λόγο είναι τέχνη” ισχυρίζεται ο Walker Evans και η φράση του βρίσκεται στην αρχή του βιβλίου της Τζένης. 

Εκ πρώτης όψεως ίσως να μοιάζει παραδοξολογία αλλά δεν είναι. Έτσι κι αλλιώς το βλέμμα είναι που καθορίζει το δημιούργημα από το απλό ενσταντανέ και ο φωτογράφος δημιουργός από το βλέμμα του ξεχωρίζει.

Το στοίχημα αυτό η φωτογραφική ικανότητα της Τζένης το κέρδισε βάζοντας ψηλά τον πήχη των απαιτήσεών της και τα κατάφερε. 

Τώρα που το καλοσκέφτομαι συνειδητοποιώ πως το βιβλίο της Τζένης Λουκουρέζου θα μπορούσε να θεωρηθεί και ποιητικό δοκίμιο με ...με αφορμή τις φωτογραφίες. 

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΔΕΣΜΟΣ. Αναζητήστε το και απολαύστε το. Είναι μια καλή αφορμή να ανακαλύψετε ακόμα περισσότερο τον συναρπαστικό κόσμο της τέχνης της φωτογραφίας.