Πικρή γενιά δε χόρτασες της νιότης τον αέρα,

αντί για γέλια και χαρές σε πλάκωσε η φοβέρα.

Πολέμους, πίκρες και σφαγές βρήκες στο πέρασμά σου

κι ο χάρος παραμόνευε μέσα στη γειτονιά σου.

Την πείνα είχες αδερφή, τη φτώχεια για μητέρα,

παρόλα αυτά κατάφερες και φώναξες αέρα...

Έδειξες σ’ όλους της λαούς μ’ αγώνες και θυσία,

πως πολεμάει ο Έλληνας για την ελευθερία.

Ενώ τη δόξα αγκάλιασες με πείσμα και μεράκι,

αντί για δάφνες και τιμές σε πότισαν φαρμάκι.

Μα κείνο που σε τσάκισε και σ’ έκανε να κλάψεις,

ήταν το αίμα του αδερφού, που σ’ έβαλαν να σφάξεις.

Μετά απ’ ατό τον σπαραγμό, με την καρδιά σπασμένη,

πουλήθηκες στα πέρατα της γης δυστυχισμένη.

Όμως κι εκεί κατάφερες, με πείσμα να ριζώσεις

και στην πατρίδα δεν ξεχνάς, βοήθεια να της δώσεις!

Δημήτρης Ν. Μπουσούνης: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

ΥΓ: Τιμή και δόξα πρέπει, σ’ όσους αγωνίστηκαν για την ελευθερία, κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και στα μαύρα χρόνια της κατοχής!!!