Τίτλος του έργου “Το γεφύρι της Ακαρνανίας”. Πρόκειται για μια κατασκευή από ένα σύγχρονο δομικό και πορώδες υλικό που ονομάζεται ύτονγκ. Για άλλη μία φορά ο ήρωας του δημιουργού είναι ευτραφής, προφανώς όχι τυχαία και το κεφάλι έχει δημιουργηθεί από γύψο. 

Από την έκφραση του προσώπου καταλαβαίνουμε πως κοιμάται. 

Κοιμάται και εν αγνοία του θυσιάζεται εγκλωβισμένος στα δομικά στοιχεία του συστήματος. 

Κοιμάται και είναι πλήρως αφομοιωμένος από την κατάσταση που τον περιβάλλει. 

Τα σίδερα που υπάρχουν στο έργο ονομάζονται αναμονές και βρίσκονται σε κατάσταση αναμονής για τη συνέχεια του οικοδομήματος. 

Ο καλλιτέχνης στο έργο του παίρνει την αφορμή της έμπνευσής του από την παράδοση και συγκεκριμένα το γεφύρι της Άρτας, όπου σύμφωνα με τον θρύλο “ολημερίς χτιζότανε , το βράδυ γκρεμιζόταν” και χρειάστηκε να θυσιάσει ο πρωτομάστορας το πιο αγαπημένο του πρόσωπο ώστε να γίνει τελικά το γεφύρι και να στεριώσει. 

Και στο έργο του Βασίλη Καριζώνη πραγματοποιείται μια θυσία που όπως ο ίδιος επισημαίνει “το σύστημα θυσιάζει την πραγματική ζωή για να οικοδομήσει ένα απρόσωπο δημιούργημα, που δεν εξυπηρετεί τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Η θυσία αυτή δεν σταματάει και συνεχίζεται για την αναζήτηση της ευτυχίας”. 

Αυτά αναφέρει ο καλλιτέχνης που στα έργα του όλα αυτά τα χρόνια τόσο στη γλυπτική όσο και στη ζωγραφική ασχολείται με προβληματισμούς που αφορούν την ανθρώπινη ύπαρξη σε φιλοσοφικό όσο και σε ψυχολογικό κοινωνικό επίπεδο. 

Όσο για τον τίτλο του έργου “Ακαρνανία” λεγόταν από την αρχαιότητα ως τον 17ο αιώνα η ευρύτερη περιοχή της Άρτας. 

Σε κάθε περίπτωση πάντως είναι προφανές πως ο δημιουργός, που δεν επιλέξει τις “ευκολίες” στα έργα του, θέτει και με το έργο του αυτό προβληματισμούς που ο υποψιασμένος αποδέκτης θα κατανοήσει και θα προσθέσει τους δικούς του, όσους το έργο του Καριζώνη του δημιούργησε. 

Στην έκθεση συμμετέχουν τρεις ακόμα εικαστικοί που σχετίζονται με τη Μεσσηνία, ο Γιάννης Γκούζος, ο Χρήστος Λάμπρου και η Μαριάννα Βουτσινά”.