“Ούτε Carolain ούτε και Ελένη, καμία άλλη δολοφονημένη”, “Κανένας εγκλεισμός ούτε η πανδημία, το χέρι του το όπλισε η πατριαρχία” ήταν μεταξύ των συνθημάτων της κινητοποίησης, ενώ στην κεντρική πλατεία τα θύματα των γυναικοκτονιών δήλωσαν την παρουσία τους με τα ονόματά τους γραμμένα σε χαρτιά και πάνω σε αυτά είχαν τοποθετηθεί παπούτσια. 

Σε κείμενο που μοιράστηκε στον κόσμο σημειώνονται τα εξής:

“Όχι, δεν αξίζει σε καμία μας 

Όχι, δεν φταις εσύ για τη βία που σου ασκεί 

Όχι, δεν τον προκάλεσαν τα ρούχα σου και η συμπεριφορά σου

Όχι, δεν του χρωστάς το σώμα σου 

Όχι, κανείς δεν έχει δικαίωμα άποψης για το σώμα σου εκτός από σένα 

Όχι, δεν οφείλεις να ικανοποιείς τις προσδοκίες του, να τον υπηρετείς καθημερινά και να τον στηρίζεις ψυχολογικά 

Όχι, δεν μπορείς να τον αλλάξεις εσυ 

Όχι, δεν πειράζει "να χαλάσεις το σπιτικό σου", δεν είσαι εσύ αυτή που το χάλασε 

Όχι, δεν πρέπει να φοβάσαι να τον αφήσεις μήπως το πληρώσεις με τη ζωή σου 

Όχι, αν σε απομακρύνει από τους ανθρώπους που αγαπάς δεν σε προστατεύει ούτε σε ποθεί, απλά σε θεωρεί ιδιοκτησία του

 Όχι, αν σε κακοποιεί δεν σε αγαπάει, δεν μπορεί να αγαπήσει

 Όχι, δεν ήταν η κακιά στιγμή ούτε έγκλημα πάθους, ήταν δολοφονία 

Όχι, αν κακοποιεί τη μητέρα των παιδιών του δεν μπορεί να είναι καλός πατέρας

 Όχι, η εθνικότητα του δεν παίζει κανένα ρόλο 

Είναι δίπλα μας, μες τα σπίτια μας, στο δρόμο, στις σχολές μας, στην εργασία μας. Είναι άντρες καθημερινοί. 

Λέλα Μαυρομάτη, 2018 (γιατί τον χώρισε) 

Ζωή Δαλακλίδου, 2019 (γιατί "του άρεσε σαν κοπέλα") 

Βάια Γκάνια, 2018 (γιατί τη ζήλευε) 

Παναγιώτα Μαζαράκη, 2008 (γιατί "έθιξε τον ανδρισμό του")

Χρυσοβαλάντω Πολύζου, 2020 (γιατί "ήταν μια κακιά στιγμή" και νόμισε πως ανταλλάσσει μηνύματα με άλλον άντρα) 

Γυναίκα στο Σοφικό, 2017 (γιατί του έθιξε τον ανδρισμό) 

Κλειώ Κουτσάκη, 2019 (γιατί δεν έκανε αυτό που συμφωνήσανε)

Ανδριάννα Γαρδικιώτη, 2011 (γιατί δεν ήθελε να την πιέζει να ανεβάζει ιδιωτικές στιγμές τους στο facebook. μετά είπε πως δεν θυμάται γιατί)

Φαίη Μπλάχα, 2013 (γιατί δεν του συγχώρεσε ποτέ τον παράλληλο δεσμό με την αδελφή της) 

Ανθή Λινάρδου, 2016 (γιατί "του έβρισε τη μάνα") 

Αδαμαντία Αντύπα, 2019 (γιατί διασκέδασε σε μια ταβέρνα) 

Ελένη Τοπαλουδη, 2018 (γιατί τους είπε όχι) 

Σούζαν Ίτον, 2019 (γιατί δεν ήθελε να κάνει σεξ) 

Αγγελική Πέτρου, 2019 (γιατί του πατέρα της δεν του άρεσε ο σύντροφός της) 

Evin Ekrem Ali, 2020 (από το σύζυγό της) 

Σβετλάνα-Φωτεινή, 2020 (γιατί βρήκε άλλον σύντροφό) 

Γυναίκα 50 ετών,  2020 (από τον σύζυγό της) 

Γυναίκα 44 ετών, 2020 (αντιστάθηκε στον ομαδικό βιασμό της) 

δύο γυναίκες  35 ετών, 2020 (η μία εκ των δύο δεν άφησε τον αστυνομικό πρώην σύζυγο να δει τα παιδιά του εγκαίρως) 

Γυναίκα 52 ετών (από το σύζυγό της) 

Τζούλι Μαρί Σκαλι, 1999 (γιατί της έλειπε το παιδί της και ήθελε να πάει να το βρει) 

Τόνια Ζόεβα, 2018 (δεν μας είπε ούτε το γιατί ούτε που βρίσκεται)

Κατερίνα Μελάκη, 2019 (γιατί"τη ζήλευε παθολογικά") 

Μόνικα Κωνσταντινίδου, 2013 (γιατί δεν μπορούσε να δεχτεί τον χωρισμό τους) 

Ελένη Μπόνια, 2013 (γιατί ήταν έγκλημα "πάθους" και "τον τύφλωσε ο θυμός") 

Ερατώ 2019 (γιατί "ήθελε να κάνει τη ζωή της") 

Γυναίκα από την Αγία Βαρβάρα 2021 (γιατί δεν του έγραφε την επιχείρηση)

Κωνσταντίνα Τσάπα 2021 (γιατί όντως πήρε το παιδί της και έφυγε) 

Καρολάιν Κρουτς 2021 (γιατί θα έπαιρνε το παιδί και θα έφευγε) 

ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ : ΕΝΑ ΕΙΔΕΧΘΕΣ ΕΓΚΛΗΜΑ !

Η πρόσφατη δολοφονία  της νεαρής γυναίκας από τον σύζυγό της, η ομολογία του και η στάση των ΜΜΕ που επιχειρούν να “αιτιολογήσουν” και να “δικαιολογήσουν” το έγκλημα φέρνει επιτακτικά στο προσκήνιο το ζήτημα της γυναικοκτονίας.

Τι είναι η γυναικοκτονία:  Είναι ο φόνος μιας γυναίκας ή ενός κοριτσιού λόγω του φύλου του. Ο όρος πρωτοεμφανίστηκε το 1848 στο λεξικό του Wharton (Wharton's Law Lexicon) και έγινε ευρύτερα και διεθνώς γνωστός με τη λέξη στα αγγλικά femicide τη δεκαετία του '70 - ενώ υιοθετήθηκε από την εγκληματολογία το 1992.

Γυναικοκτονία είναι το να σκοτώσεις μια γυναίκα για αυτό που είναι. Πρόκειται για την πιο ακραία έκφραση του μίσους ενάντια στις γυναίκες η οποία ριζώνεται στις πατριαρχικές κοινωνίες.  Το να είσαι γυναίκα στις κοινωνίες μας σε καθιστά ‘’κτήμα’’ του άντρα και κατώτερη του. Ωθώντας στα άκρα αυτό το συλλογισμό ο άντρας μπορεί να θεωρήσει ότι έχει δικαίωμα πάνω στη ζωή και στον θάνατο κάποιας που του ανήκει. Πρόκειται για ένα σεξιστικό τιμωρητικό έγκλημα το οποίο πιο συχνά συναντάται όταν μια γυναίκα αρνηθεί το ρόλο αυτό του κτήματος, όταν για παράδειγμα φύγει, όταν εναντιωθεί με κάποιον τρόπο στις επιθυμίες του και εκδηλώσει αυτοδιάθεση.

Το μέγεθος του προβλήματος:  Σύμφωνα με στοιχεία του Γραφείου των Ηνωμένων Εθνών για το έγκλημα ( 2018) “κάθε μέρα, σε όλον τον κόσμο, δολοφονούνται 137 γυναίκες, κατά μέσο όρο, από -πρώην ή νυν- συζύγους ή  συντρόφους ή μέλη της οικογένειας τους”. Σύμφωνα με την έκθεση “Η βία κατά των γυναικών και η προσχώρηση της Ε.Ε στη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης” τον Νοέμβριο του 2017, η έμφυλη βία και συγκεκριμένα η ενδοοικογενειακή βία έχει καταστεί για τις ευρωπαίες, μεταξύ 15 και 44 χρόνων, η πρώτη αιτία αναπηρίας και θανάτου αφήνοντας πίσω ακόμη και τα αυτοκινητικά δυστυχήματα ή τον καρκίνο. Οι αριθμοί είναι τρομακτικοί καθώς, όπως καταγράφεται, 50 γυναίκες στην Ε.Ε δολοφονούνται κάθε εβδομάδα από νυν ή πρώην σύντροφό τους. 

Η νομική υπόσταση των γυναικοκτονιών: Διαπιστώνεται ότι στην νομοθεσία, αν και υφίσταται έγκλημα με ρατσιστικό κίνητρο, ή με αντισημιτικό κίνητρο, δεν υφίσταται (νομικά) έγκλημα λόγω μισογυνισμού. Ο νομικός ορισμός και η αναγνώριση της γυναικοκτονίας δια νόμου θα μπορούσε να συμβάλει στο να καταπολεμηθεί. Είναι σημαντικό να οριστεί νομικά η έννοια και να τυποποιηθεί το αδίκημα της γυναικοκτονίας, να θεωρείται το κίνητρο λόγω μισογυνισμού επιβαρυντικό στοιχείο και όχι όπως στο παρελθόν ελαφρυντικό ως έγκλημα τιμής. 

Γίνεται σήμερα προφανές πως η έμφυλη βία, με έσχατη εκδήλωσή της τη γυναικοκτονία, “τρέφεται” από τους μηχανισμούς καταναγκασμών, πειθαρχίας και εξαναγκασμού σε σχέση με το φύλο και τον ρόλο του, οι οποίοι υπάρχουν σε όλες τις εκφάνσεις της πατριαρχικής κοινωνίας (στο σπίτι, το σχολείο, τα ΜΜΕ, τη μουσική ακόμα και στις επιλογές παιδικών ρούχων και παιχνιδιών κτλ.), και είναι ανεξάρτητες από το επίπεδο μόρφωσης, την κουλτούρα, την οικονομική κατάσταση. Είναι παντού. 

Καμία ανοχή!”.