Βρεθήκαμε πολύ αργότερα όταν σαν εκδότης του περιοδικού «Φλας της Μεσσηνίας» ζήτησε να πάρει την πρώτη συνέντευξη από τον συνδυασμό μας «Ανθρώπινη και Όμορφη πόλη» και συγκεκριμένα από τον επικεφαλής μας Βασίλη Κοσμόπουλο. Είχαμε αραιές συναντήσεις σε διάφορες εκδηλώσεις του δήμου κατά το διάστημα 2003-2010 και κάποια στιγμή έγινα και πελάτης στο εξαιρετικό μαγαζί με ευφάνταστες πίττες, που άνοιξε η σύζυγος του Ελπίδα.

Για ένα χρόνο βρεθήκαμε να κάνουμε πιο πολύ παρέα με αφορμή την παρουσία στην πόλη μας, του αγαπημένου του φίλου, αδερφού του καλύτερα, του Γιώργου Τσαγγάρη, με τον οποίο έκανα και εγώ παρέα μετά την γνωριμία μας, όταν ανέλαβε το ΔΗΠΕΘΕΚ. Δυστυχώς έφυγε και αυτός νωρίς.

Η επόμενη συνάντηση μας, που έλαχε να εξελιχθεί σε καθημερινότητα έγινε το 2017, όταν και οι δυο μας γίναμε απόμαχοι της εργασίας, αλλά όχι της κοινωνίας.

Ο Πέτρος, ο Πετράν για τους φίλους, ήταν ένας άνθρωπος που έκανε εύκολα γνωριμίες τις οποίες οδηγούσε πολύ γρήγορα στα όρια της φιλίας γιατί ήταν ένας άνθρωπος εξωστρεφής, που του άρεσε η παρέα, το καλό φαγητό, το ποτό και έδινε χωρίς δεύτερη σκέψη χρόνο και ενδιαφέρον σε όποιον το χρειαζόταν. Είχε κάποιες απόψεις αρκετά ανελαστικές και δεν δίσταζε να τις εκφράζει με δυναμισμό και επιμονή, γεγονός που του στοίχησε και κάποιες συγκρούσεις με άτομα ανάλογης συμπεριφοράς.

Απεχθανόταν τους δήθεν και τα άτομα που κινούνταν με αναξιοπρέπεια, γενικά τον ψεύτικο κόσμο του Life style, που τον είχε γνωρίσει αρκετά καλά από την ενασχόληση του με την δημοσιογραφία. Υπήρξε ανταποκριτής του «Έθνους» στην περιοχή μας και βέβαια ο εκδότης του περιοδικού «Φλας της Μεσσηνίας» που έγραψε και συνεχίζει (με την παλιά του συνεργάτη Σουζάνα στο τιμόνι) να γράφει ιστορία στον περιοδικό Τύπο της περιοχής μας. Όπως του έλεγα στις «συγκρούσεις» μας «έχεις ασυλία γιατί δημιούργησες αυτό το περιοδικό, που είναι ένα σημαντικό λιθάρι στην ιστορία της περιοχής μας». Πόσα γεγονότα, πόσοι πρωταγωνιστές δεν πέρασαν μέσα από τις σελίδες του περιοδικού και πόσο χρήσιμα θα είναι τα τεύχη του, όταν οι επόμενες γενιές θα θέλουν να ρίξουν μια ματιά στην δική μας εποχή.

Εκεί όμως που ο Πετράν έδινε έναν διαρκή αγώνα, που έφτανε μέχρι ρήξη, ήταν για το ελαιόλαδο. Παραγωγός ο ίδιος (έκανε πάταγο το kavlolado του) πίστευε στην αξία του «χρυσού της Μεσσηνίας» και αγωνίσθηκε ποικιλότροπα να βρει την θέση που του αξίζει. Η πρόσφατη αναφορά του καθηγητή Μαγιάτη σε συνέδριο για το ελαιόλαδο, είναι το καλύτερο μνημόσυνο για τον Πετράν.

Έφυγε νωρίς από μια σειρά ατυχών συμπτώσεων στην υγεία του και η απουσία του είναι αισθητή. Όμως οι άνθρωποι είναι πάντα εδώ μέσα από όσα ζήσαμε μαζί. Έτσι πολλά βράδια νομίζω ότι θα κτυπήσει το τηλέφωνο, εκεί κατά τις 9.30 το βράδυ και θα ακούσω ένα παιδιάστικο «χελλόου»!

*Την Κυριακή 18 Μαΐου θα τελεστεί το 40ημερο μνημόσυνο, στο Ακριτοχώρι Μεσσηνίας, στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου, στις 9 το πρωί