Ο καρκίνος τον είχε ήδη χτυπήσει από το 2012. Στον «Άγιο Σάββα» για ακτινοβολίες, στη συνέχεια στον «Ευαγγελισμό» για χημειοθεραπείες και το πρώτο χειρουργείο. Πάλεψε πολλά χρόνια με το «θηρίο». Με καρτερικότητα έδινε τις μάχες τη μία μετά την άλλη. Δεν παραπονέθηκε ποτέ. 

Το 2017, την άνοιξη, Μάρτιος ήταν θυμάμαι, γυρίζοντας από ένα κύκλο χημειοθεραπειών, μου είπε ότι δεν θέλει να προσπαθήσει άλλο -είχε εξαντληθεί. Έχοντας πλήρη επίγνωση της κατάστασης της νόσου και του τετελεσμένου του γεγονότος, δεν ήθελε να συνεχίσει τις χημειοθεραπείες. Σε αυτό τον κύκλο χημειοθεραπείας, οι παρενέργειες ήταν πολλές και έντονες, ενδεικτικό και του πόσο είχε ταλαιπωρηθεί ο οργανισμός του. 

Ένα βράδυ ήρθε στο σπίτι ο Ηλίας ο Μπιτσάνης. Κάθισαν οι δυο τους στο σαλόνι και ο μπαμπάς είπε στον Ηλία ότι άλλαξε γνώμη και θα ανέβει ξανά σε μερικές εβδομάδες στον «Ευαγγελισμό». Πολύ κουρασμένος σωματικά και ψυχολογικά, θέλησε όμως να συνεχίσει. 

Ένα χρόνο μετά, το 2018, πέρασε στην ιστορία μας. Μετά από έναν αγώνα 6 ετών τον πρόδωσε η καρδιά του. Μένει δεμένος με τη μνήμη μας έχοντας αφήσει ένα αποτύπωμα που σπανίζει στις μέρες μας. 

Μαζί με αυτό το «μνημόσυνο» στον πατέρα μου, θέλω να θυμίσω την σπουδαιότητα της πρόληψης. Το παν είναι η πρόληψη. Παλεύεις από άλλη θέση. Εγώ ως κόρη του, οφείλω στα 40 μου, λόγω κληρονομικότητας, να κάνω κάποιες εξετάσεις. Δεν υπάρχει δικαιολογία να μην τις κάνω. Αυτό να το λέμε όλοι στον εαυτό μας -μην αμελούμε τις εξετάσεις μας.