Η Ελένη Βασάρα στην ομιλία της έκανε μια πλήρη παρουσίαση για την προσπάθεια συγκάλυψης των ευθυνών για το έγκλημα, από τη στιγμή που αυτό σημειώθηκε μέχρι και τώρα. Εκείνο που υπογράμμισε ως συμπέρασμα και αυταπόδεικτη διαπίστωση είναι ότι ο κύριος ένοχος του εγκλήματος στα Τέμπη, στην Ισπανία πριν λίγες εβδομάδες και παντού, είναι “το σύστημα του κέρδους”, η υπηρέτηση του οποίου αποτελεί προτεραιότητα στις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. “Η διαφθορά και η διαπλοκή”, ανέφερε η κ. Βασάρα δεν είναι η αιτία του εγκλήματος αλλά συνεπειες του συστήματος του κέρδους. 

Η Ελένη Βασάρα είναι η μητέρα της 23χρονης Αγάπης, που έχασε τη ζωή της στο δυστύχημα, το οποίο, όπως είπε, αποτελεί “έκφραση της απάνθρωπης πολιτικής που μπροστά στο κέρδος δεν λογαριάζει την ανθρώπινη ζωή”. Εξήγησε πως με τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης ο ΟΣΕ τεμαχίστηκε, τα συστήματα ασφάλειας απαξιώθηκαν, το προσωπικό μειώθηκε σε ποσοστό μικρότερο από το 50% του αναγκαίου, πως τα κερδοφόρα κομμάτια του Οργανισμού παραχωρήθηκαν σε ιδιώτες και πως όλα αυτά μετέτραψαν τον σιδηρόδρομο σε “ωρολογιακή βόμβα”, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ισπανία και αλλού. “Βρεθήκαμε αντιμέτωποι με ένα εχθρικό κράτος από την πρώτη στιγμή” μετά το έγκλημα, συνέχισε η κ. Βασάρα και αναφερόμενη στη δικαιοσύνη είπε ότι οι πράξεις της ανάγκασαν τους συγγενείς να κάνουν εκείνοι την ουσιαστική έρευνα και να αναλάβουν το ρόλο του ντετέκτιβ. 

“Είναι οι 57 ζωές αλλά είναι και οι 300 ψυχές” τόνισε από την πλευρά του ο πολυτραυματίας του εγκλήματος, Αντώνης Αντωνίου, σημειώνοντας ότι τρία χρόνια μετά το δυστύχημα οι επιβαίνοντες στην αμαξοστοιχία “είναι πεταμένοι στη γωνία τους” και δίνουν τον μεγάλο αγώνα να επουλώσουν τα σοβαρά ψυχικά τους τραύματα. “Μην τους ξεχνάτε” ζήτησε από το κοινό και συνέχισε υπογραμμίζοντας ότι τα Τέμπη δεν είναι ξεκομμένα από την κατάσταση που επικρατεί στα νοσοκομεία και γενικότερα στη δημόσια υγεία, από την κατάσταση στα σχολεία και την εκπαίδευση και γενικά από κάθε θεωρητικά δημόσιο αγαθό. Για να δείξει τι εννοεί ο κ. Αντωνίου αναφέρθηκε στην εμπειρία που είχε τον ένα μήνα που νοσηλεύτηκε στο Νοσοκομείο, σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι του άλλαξαν τα σεντόνια ελάχιστες φορές ή ότι το μαξιλάρι του, που είχε γίνει κατάμαυρο από τα μαλλιά του λόγω των καπνών κατά τη διάρκεια του δυστυχήματος, δεν είχε καν μαξιλαροθήκη. 

Μέχρι το βράδυ της 28ης Φλεβάρη 2023 ο κ. Αντωνίου είπε ότι ζούσε για τον εαυτό του, δεν ήταν στο μυαλό του το τι περνά ο διπλανός του, όμως το δυστύχημα του έδειξε ότι ο κόσμος θα αλλάξει με συλλογική δράση. 

Ο πρόεδρος της Ένωσης Γονέων του Δήμου Καλαμάτας, Γρηγόρης Οικονομόπουλος, ανοίγοντας τις ομιλίες σημείωσε μεταξύ άλλων: “Η έκφραση δεν έχω οξυγόνο, που ακούστηκε με τον πιο τραγικό τρόπο εκείνο το βράδυ, κατάφερε να συμπυκνώσει την αγανάκτηση των περισσοτέρων μας, που βιώνουμε στην καθημερινότητά μας, είτε ως εργαζόμενοι, που δουλεύουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ για να βγει ο μήνας και δεν βγαίνει, είτε ως γονείς, που για να βοηθήσουμε τα παιδιά μας θα πρέπει να χαλάμε ένα κάρο λεφτά για τα φροντιστήρια. Που τα παιδιά μας από την εφηβεία τους κιόλας και πιο πριν δεν έχουν καν ελεύθερο χρόνο, που κάθε ώρα και κάθε στιγμή μια απέραντη κοιλάδα Τεμπών υπάρχει μπροστά μας, ακόμα και μέσα στο σχολείο των παιδιών μας, που ταβάνια πέφτουν, πυροπροστασία δεν υπάρχει, αντισεισμική προστασία δεν υπάρχει, και άλλα πολλά. Αναπαράγω ακριβώς αυτό που είχε γράψει το Σωματείο Σιδηροδρόμων ένα μήνα πριν το έγκλημα στα Τέμπη: Δεν θα περιμένουμε το δυστύχημα για να τους δεούμε να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα κάνοντας διαπιστώσεις. Αυτό ακριβώς είχαν γράψει και μετά από 20 μέρες επιβεβαιώθηκαν”. 

Ο Δημήτρης Μητσοτάκης, που είχε ετοίμασε ένα σύντομο κείμενο για την εκδήλωση μόλις πληροφορήθηκε την πραγματοποίησή της, είπε μεταξύ άλλων: “Υπάρχει μια αμηχανία σε κάτι τέτοιες στιγμές. Λέμε να μην ξεχάσουμε και την ίδια στιγμή φροντίζουμε να λησμονάμε για να μην πονάμε. Άλλοι πάλι διαγράφουν τις ευθύνες που δεν βολεύουν, τα ερωτήματα που δεν απαντήθηκαν, τις υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν. Κρατάμε τη θλίψη αλλά αφήνουμε απ’ έξω τα αίτια. Και έτσι το δυστύχημα κινδυνεύει να γίνει ένα παραμύθι που διηγούμαστε αφήνοντας τους πάντες συγκίνητους. Αν υπάρχει κάτι που αξίζει να ειπωθεί σήμερα, δεν είναι ακόμη ένα “ποτέ ξανά”. Η φράση αυτή έχει καταντήσει να μοιάζει με στιγμιαία ευχή χωρίς καμία διάθεση να πραγματοποιηθεί. Αυτό που οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε είναι το με ποια πλευρά στεκόμαστε. Με εκείνη που λέει ότι δεν γίνεται αλλιώς ή με εκείνη που επιμένει ότι γίνεται αρκεί να αλλάξουμε αυτά που κάποιοι θεωρούν αδιαπραγμάτευτα”. 

Η εκδήλωση ξεκίνησε με ποιότητα από τους ερασιτέχνες καλλιτέχνες του θεατρικού σχήματος “ΣΥΝ Ενα - Μιχάλης Τούμπουρος”, Χαρά Νίκου και Δήμητρα Διακουμέα, οι οποίες απήγγειλαν ποιήματα του Οδυσσέα Ελύτη, τριάτα χρόνια μετά τον θάνατό του και στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης. Επίσης μαθήτριες και μαθητές της διασχολικής χορωδίας του Δημοτικού Λεΐκων, του 17ου Δημοτικού και του 3ου Γυμνασίου Καλαμάτας ερμήνευσαν τραγούδια με τη διεύθυνση των εκπαιδευτικών Ελένης Λούρα και Μαρίας Παραρά. 

Την εκδήλωση συντόνισε ο δημοσιογράφος Ηλίας Μαραβάς. 

Στ.Μ.