Στη συνεδρίαση λογοδοσίας ζήτησα από τη Δημοτική Αρχή κάτι αυτονόητο, δηλαδή πόσες είναι σήμερα οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τη ΔΕΥΑΚ και πόσες από αυτές έχουν ρυθμιστεί και εξυπηρετούνται; Κυρίως όμως ανέδειξα το γεγονός ότι θα έπρεπε να υπάρχουν μέτρα προστασίας για τους συμπολίτες μας που ανήκουν στις ευπαθείς κοινωνικά και οικονομικά ομάδες!

Την ίδια στιγμή, οι σημαντικές αυξήσεις στα τιμολόγια του νερού, ιδιαίτερα στις δημοτικές και τοπικές κοινότητες, επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο νοικοκυριά, αγρότες και επαγγελματίες. Δεν μπορεί ένας άνθρωπος που δυσκολεύεται να πληρώσει το νερό του να αντιμετωπίζεται απλώς ως ένας ακόμη οφειλέτης.

Η οικονομική βιωσιμότητα της ΔΕΥΑΚ είναι αναγκαία. Εξίσου αναγκαία όμως είναι η κοινωνική ευθύνη. Πίσω από κάθε απλήρωτο λογαριασμό μπορεί να υπάρχει ένα νοικοκυριό που δοκιμάζεται, ένας συνταξιούχος, ένας εργαζόμενος ή ένας επαγγελματίας που αδυνατεί να ανταποκριθεί.

Και εδώ βρίσκεται η ευθύνη της Δημοτικής Αρχής. Η Αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από το «αυτό λέει ο νόμος» ή το «αυτή είναι η κυβερνητική απόφαση». Ο Δήμος δεν εξελέγη για να μεταφέρει μηχανιστικά στους δημότες κάθε επιβάρυνση που αποφασίζει η κεντρική εξουσία. Υποχρέωση των αιρετών είναι να εκπροσωπούν και να υπερασπίζονται τους πολίτες.

Η κοινωνική πολιτική δεν είναι πολυτέλεια. Είναι υποχρέωση. Όταν οι πολίτες πιέζονται, η Δημοτική Αρχή οφείλει να διεκδικεί, να αντιδρά και να προτείνει λύσεις. Δεν μπορεί να σηκώνει τα χέρια ψηλά και να παραδίδεται στην εκάστοτε κυβέρνηση.

Η δημοτική αρχή δεν μπορεί να ασχολείται μόνο με τους μισθούς των προέδρων και αντιπροέδρων της ΔΕΥΑΚ, τις απευθείας αναθέσεις και τις ρουσφετολογικές προσλήψεις, ενώ για τα σοβαρά προβλήματα που απασχολούν τους πολίτες να δηλώνει αναρμόδια. Το νερό δεν είναι εμπόρευμα. Είναι κοινωνικό αγαθό. Και η ΔΕΥΑΚ δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τον δημότη μόνο ως αριθμό οφειλής. Η Δημοτική Αρχή οφείλει να αναλάβει επιτέλους τις ευθύνες της.

Σπύρος Χανδρινός

Δημοτικός Σύμβουλος