Δεν είναι ίσως τυχαίο ότι το περιστατικό της Ανάστασης του Χριστού περιγράφεται με αρκετά διαφορετικό τρόπο στα τέσσερα κανονικά (=επίσημα) ευαγγέλια. Σύμφωνα με τη λεγόμενη θεωρία «εκ των κάτω» (bottom up), αυτό οφείλεται στην προφορική διάδοση του γεγονότος, που άρχισε να καταγράφεται 40 έως 70 χρόνια αργότερα, ξεκινώντας από το ευαγγέλιο του Μάρκου που θεωρείται το παλιότερο (περ. 70 μ.Χ.) και καταλήγοντας στο ευαγγέλιο του Ιωάννη (λίγο πριν το 100 μ.Χ.). Είναι δε γνωστό στους ειδικούς του προφορικού πολιτισμού ότι οι λαϊκές παραδόσεις που διαδίδονται από στόμα σε στόμα υπόκεινται σε διάφορες κατά τόπους και συνθήκες μεταβολές, που τις καθιστούν ενίοτε αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για άλλα περιστατικά των ευαγγελίων (κάποια από τα οποία έχουν ήδη παρουσιαστεί από τον γράφοντα σε προηγούμενα κείμενα).

Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη θεωρία «εκ των άνω» (top down), οι διαφοροποιήσεις στις περιγραφές οφείλονται στην επεξεργασία που αυτές δέχτηκαν διαδοχικά από τους ευαγγελιστές, με σκοπό να γίνουν πιο πειστικοί στα ακροατήριά τους (στις διάφορες περιοχές όπου τα συνέθεσαν). Η θεωρία αυτή δεν έχει γίνει ευρέως αποδεκτή, καθώς προϋποθέτει ισχυρούς μηχανισμούς διάδοσης των ευαγγελίων (που δεν υπήρχαν μέχρι τα τέλη του 1^ου μ.Χ. αιώνα), καλά οργανωμένα δίκτυα επικοινωνίας μεταξύ των θρησκευτικών κοινοτήτων (κάτι που δεν προκύπτει από τις επιστολές του Παύλου), ικανοποιητικό μορφωτικό επίπεδο (που να δικαιολογεί την αντιγραφή και ανάγνωση χειρογράφων), κ.ά. Η θεωρία αυτή υπαινίσσεται επίσης μια κατασκευή γεγονότων και άρα μια απόπειρα παραπλάνησης των αναγνωστών/ ακροατών, που είναι δύσκολο να τεκμηριωθεί.  

Το πόσο «σοβαρές» είναι οι διαφοροποιήσεις των ευαγγελικών περιγραφών στο περιστατικό της Ανάστασης μπορεί να το κρίνει κάθε αναγνώστης από μόνος του. Αρχίζοντας από την ταφή του Ιησού από τον Ιωσήφ, στο ευαγγέλιο του Μάρκου  ο τάφος περιγράφεται ως ένα «μνημείο που ήταν λατομημένο από πέτρα», στο ευαγγέλιο του Ματθαίου, ο τάφος ανήκει ήδη στον Ιωσήφ, ο οποίος ενταφιάζει τον Ιησού «στο δικό του κενό μνημείο που είχε λατομήσει μέσα στην πέτρα», στο ευαγγέλιο του Λουκά ο Ιησούς ενταφιάζεται «σε λαξευμένο μνημείο» (αγνώστου ιδιοκτησίας), στο οποίο «κανείς ποτέ δεν είχε ενταφιαστεί», ενώ στο ευαγγέλιο του Ιωάννη ο Ιωσήφ, που συνοδεύεται αυτή τη φορά από το Νικόδημο, μαζί με τον οποίο καθαρίζουν και φροντίζουν το νεκρό, τοποθετεί το σώμα του Ιησού σε «καινό» (δηλ. καινούργιο) μνημείο, που βρίσκεται σε ένα κήπο. 

Πριν προχωρήσουμε πρέπει να σημειώσουμε ότι το περιστατικό της Ανάστασης δεν περιγράφεται από κανένα ευαγγελιστή, που αρκούνται απλώς στην περιγραφή του άδειου τάφου. Επομένως δεν υπάρχει αυτόπτης μάρτυς (κάτι το οποίο δεν ακυρώνει βέβαια το γεγονός, αφού υπάρχουν μέχρι σήμερα γεγονότα για τα οποία ακούμε χωρίς να τα έχουμε δει). Σύμφωνα με το ευαγγέλιο του Μάρκου, στον τάφο φτάνουν ξημερώματα Κυριακής τρεις γυναίκες, από αυτές που ακολουθούσαν τον Ιησού (Μαρία Μαγδαληνή, Μαρία του Ιακώβου και Σαλώμη), οι οποίες βλέπουν τον τάφο ανοιγμένο και μπαίνοντας μέσα βρίσκουν ένα «νεανίσκο» ντυμένο στα λευκά, ο οποίος τις πληροφορεί για την ανάσταση του Χριστού και τις ζητά να ενημερώσουν τους μαθητές. Η σκηνή κλείνει με τις μαθήτριες να φεύγουν «τρομαγμένες» και αποφασισμένες να μη μιλήσουν σε κανένα.   

Μάλιστα σε κάποια παλιά χειρόγραφα, το ευαγγέλιο του Μάρκου κλείνει με αυτή τη σκηνή, χωρίς την εμφάνιση του αναστημένου Ιησού στους μαθητές. Σύμφωνα τώρα με το ευαγγέλιο του Ματθαίου, στον τάφο φτάνουν δύο γυναίκες (η Μαρία Μαγδαληνή και μια άλλη Μαρία), οι οποίες βλέπουν έναν «άγγελο Κυρίου» να κάθεται πάνω στο μνημείο. Εντωμεταξύ, ο ευαγγελιστής περιγράφει την ανάσταση ως «μεγάλο σεισμό» που προκάλεσε ο άγγελος κατεβαίνοντας από τον ουρανό και μετατοπίζοντας τον μεγάλο λίθο από την είσοδο. Αυτός βλέποντάς τες τρομαγμένες τις καθησυχάζει αναγγέλλοντας την ανάσταση και ζητώντας τους να πληροφορήσουν τους μαθητές. Καθώς όμως φεύγουν, αυτή τη φορά «με φόβο και χαρά μεγάλη», πέφτουν πάνω στον ίδιο τον Ιησού (!), τον οποίον προσκυνούν και από τον οποίον προτρέπονται πάλι να πάνε να ενημερώσουν τους μαθητές.

Στο ευαγγέλιο του Λουκά, η σκηνή είναι εκτενέστερη και τα λογύδρια μεγαλύτερα. Εδώ έχουμε περισσότερες γυναίκες και από τις τρεις που κατονομάζονται η μία διαφέρει από τα προηγούμενα ευαγγέλια (Μαρία Μαγδαληνή, Ιωάννα, Μαρία Ιακώβου «και οι υπόλοιπες»). Επιπλέον, όταν φτάνουν, βρίσκουν τον τάφο ανοιγμένο αλλά μπαίνοντας μέσα δεν βλέπουν κανένα! Εκεί όμως που αναρωτιούνται για το τι συμβαίνει, εμφανίζονται «δύο άνδρες» με αστραφτερές στολές, οι οποίοι τις κατατρομάζουν (υποχρεώνοντάς τες να πέσουν κατά γης) αναγγέλλοντας την ανάσταση και υπενθυμίζοντας δια μακρών όσα είχε προαναγγείλει ο Ιησούς όταν ζούσε. Όταν αυτές επιστρέφουν και αναγγέλλουν στους μαθητές τα καθέκαστα, αυτοί δυσπιστούν εκτός από τον Πέτρο, που σπεύδει μόνος στον τάφο και διαπιστώνει ιδίοις όμασι την αξιοπιστία της πληροφορίας.

Το ευαγγέλιο του Ιωάννη αφίσταται ακόμα περισσότερο, ήδη από την αρχή, παρουσιάζοντας τη Μαρία Μαγδαληνή να φτάνει μόνη της στον τάφο και αφού τον βρίσκει ανοιγμένο να επιστρέφει τρέχοντας για να ενημερώσει τους μαθητές. Αμέσως ξεκινούν για τον τάφο δύο μαθητές (από τους οποίους κατονομάζεται μόνο ο Πέτρος) ακολουθούμενοι από τη Μαγδαληνή και αφού δουν τα πειστήρια της ανάστασης (το σάβανο του Ιησού) επιστρέφουν με μεγάλο θαυμασμό. Η Μαρία όμως που είχε παραμείνει κλαίγοντας, ξαναμπαίνει στον τάφο και βλέπει «δύο αγγέλους» σε λευκά να κάθονται στον τόπο όπου βρισκόταν το σώμα του Ιησού. Πριν προλάβει να τους ρωτήσει, νιώθει πίσω της την παρουσία κάποιου, τον οποίον περνά για τον κηπουρό! Σύντομα όμως αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για τον ίδιο τον Ιησού, ο οποίος της ζητά να μην τον ακουμπήσει (εξού και το περίφημο «Μη μου άπτου») αλλά να πάει στους μαθητές για να τους διηγηθεί για τη συνάντηση.  

Όπως γίνεται αντιληπτό από την παραπάνω (συνοπτική) παρουσίαση, η Ανάσταση του Χριστού περιγράφεται με αρκετά διαφορετικό τρόπο από τους τέσσερις ευαγγελιστές δημιουργώντας αρκετά ερωτήματα όπως: Πόσες και ποιες ήταν οι γυναίκες που πήγαν στον τάφο; Ήταν ένας ή δύο οι άγγελοι που βρήκαν εκεί; Είδαν ή όχι και τον ίδιο τον Ιησού; Αν και οριστική απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα (και άλλα παρόμοια) δεν πρόκειται ίσως ποτέ να δοθεί, κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει την ύπαρξη και των κοινών τόπων που συνδέουν τις περιγραφές: τον άδειο τάφο που υποδηλώνει το θαύμα, τη γυναικεία παρουσία που δίνει ένα λυρικό τόνο στη διήγηση, την αγγελική εμφάνιση που περιβάλλει το περιστατικό με μια μεταφυσική αύρα και τους δύσπιστους μαθητές, που συμβολίζουν πιθανώς τη διαχρονική ανθρώπινη επιφυλακτικότητα απέναντι σε καθετί το υπερφυσικό.    

Καλή Ανάσταση!