Σε φοβίζω εγώ.

Με βλέπεις στους εφιάλτες σου να τραγουδώ και η φωνή μου σε παρασύρει στην ανοιχτή θάλασσα.

Κάθε κύμα κι ένα γυναικείο πρόσωπο, μια ψυχή που χάθηκε.

Ένας ωκεανός χαμόγελα και σπασμένα τακούνια.

Γύρω σου επιπλέουν παλιές φωτογραφίες και ματωμένα φορέματα.

Πνίγεσαι μέσα στα όνειρα και στα σκισμένα ρούχα.

Σε τρελαίνω εγώ.

Στ’ αυτιά σου αντηχούν οι υποσχέσεις και οι κραυγές.

Οι φωνές στο κεφάλι σου, άλλοτε στίχοι κι άλλοτε απειλές.

Αγαπάς να με μισείς γιατί σε ξεπερνάω,

Ο άσπρος μανδύας σφίγγει γύρω σου, σαν τις χειροπέδες που μου βάζεις στο κελί μου.

Σε κερδίζω εγώ.

Στα παιχνίδια πολέμου στήνω τις σημαίες μου εκεί που δε θα με βρεις ποτέ, δε θα με φτάσεις.

Όσα σπίτια κι αν κάψεις, όσα πλοία κι αν βυθίσεις, όσα πιόνια κι αν θυσιάσεις, να το ξέρεις θα χάσεις.

Και τη στιγμή εκείνη της ήττας σου,

Κοινωνία, πατριαρχία, θρησκεία, πολιτεία,

Σαν άλλη *Kaidan θα επιστρέψουμε…

με ξέπλεκα μαλλιά και γυμνά πόδια

να ποτίσουμε τους κήπους μας,

με τα χέρια στη μέση και φθαρμένα νυχτικά

να χορέψουμε στους τάφους μας,

με ασημένια καντήλια και φλογισμένα βλέμματα

να κάψουμε τις φυλακές μας,

με ακονισμένα νύχια και δαγκωμένα χείλη

να πάρουμε πίσω όσα μας στέρησες.

*Kaidan: ιστορία φαντασμάτων

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΑΘΟΥΣ.

ΕΙΝΑΙ               ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ στο όνομα

της                   Υπεροχής

της                   Νέας Τάξης Πραγμάτων

της                   Ανωτερότητας

του                   Ισχυρού Φύλου

της                   Κοινωνίας

της                   Οικογένειας

του                   Καπιταλισμού

της                   Τιμής

του                   Ονόματος

του                   Νεοφιλελευθερισμού

της                   Ιδεοληψίας

της                   Αδυναμίας Ελέγχου