Δεν μιλάμε απλώς για ένα ξενοδοχείο.

Μιλάμε για real estate πάνω στο παραλιακό μέτωπο της Καλαμάτας, με τουριστικό μανδύα και fast track διαδικασίες.

Αυτό που σχεδιάζεται στον Μπουρνιά δεν θα μείνει κλεισμένο μέσα σε μια περίφραξη. Θα απλώσει τις συνέπειές του σε όλη την πόλη: στην παραλία, στον δρόμο, στο νερό, στα λύματα, στην κυκλοφορία, στις υποδομές, στα νοίκια και στην καθημερινή ζωή.

Η πρόσβαση στη θάλασσα δεν χάνεται μόνο με πινακίδες “απαγορεύεται”. Χάνεται με μπάρες, security, ελεγχόμενες εισόδους, ακριβές χρήσεις, parking για πελάτες, ξαπλώστρες, beach facilities, ιδιωτική διαχείριση και μια συνολική αίσθηση ότι “εδώ δεν είναι για όλους”.

Σήμερα λένε “η παραλία θα μείνει ανοιχτή”.

Αύριο θα μετράμε ποιος περνάει, από πού περνάει και με ποιους όρους.

Και δεν είναι μόνο η παραλία. Είναι το νερό, τα λύματα, ο βιολογικός, οι δρόμοι, η κίνηση, τα απορρίμματα, η ενέργεια. Ένα 5άστερο resort με 248 κατοικίες, πισίνες, πράσινο, εστίαση και τουριστική λειτουργία θα φορτώσει νέα πίεση σε υποδομές που αφορούν όλη την πόλη.

Η απάντηση στο ποιος θα πληρώσει είναι γνωστή: τα κέρδη στους επενδυτές, το κόστος στην πόλη.

Μας λένε ότι θα φέρουν “ανάπτυξη”. Η ανάπτυξή τους όμως σημαίνει ακριβότερη γη, ακριβότερα νοίκια, περισσότερη τουριστικοποίηση, λιγότερο δημόσιο χώρο, μεγαλύτερη πίεση στις υποδομές και μια πόλη όλο και πιο ξένη για τους ανθρώπους που ζουν και δουλεύουν εδώ.

Μιλάνε για “εκατοντάδες θέσεις εργασίας” και ευκαιρίες για την τοπική οικονομία. Όμως στον ίδιο τον φάκελο της επένδυσης, για έργο περίπου 136,5 εκατομμυρίων ευρώ, η πρόβλεψη είναι τουλάχιστον 75 νέες Ετήσιες Μονάδες Εργασίας. Μεγάλα λόγια για την κοινωνία, ψίχουλα για τους εργαζόμενους, όλα τα εργαλεία για τον επενδυτή.

Δεν είναι τυχαίο ότι το έργο επιχειρείται να περάσει ως Στρατηγική Επένδυση, με ΕΣΧΑΣΕ, fast track αδειοδότηση και αξιοποίηση των άρθρων για παραχώρηση χρήσης αιγιαλού και παραλίας. Δεν ζητούν απλώς να χτίσουν. Ζητούν ειδική μεταχείριση, γρήγορες εγκρίσεις, χωρικές εξαιρέσεις και πρόσβαση σε ένα κομμάτι της παραλίας που ανήκει σε όλους.

Πίσω από τις διαβεβαιώσεις για “ελεύθερη πρόσβαση”, “δημόσιους χώρους” και “νέα παραλιακή γειτονιά”, ο ίδιος ο φάκελος ανοίγει τον δρόμο για ιδιωτική διαχείριση του παραλιακού μετώπου.

Η ουσία φαίνεται από τις 248 πολυτελείς κατοικίες και από τον τρόπο που το παρουσιάζουν διεθνώς: residential resort, branded residences, luxury living. Δεν έρχονται να καλύψουν ανάγκες της πόλης. Έρχονται να πουλήσουν πολυτελή ζωή πάνω στην υπεραξία της θάλασσας, της γης, του τοπίου και των δημόσιων υποδομών της Καλαμάτας.

Και υπάρχει και κάτι ακόμα που δεν θα κάνουμε πως δεν βλέπουμε.

Αυτό το project δεν έρχεται από ουδέτερο κεφάλαιο και δεν έρχεται σε ουδέτερη στιγμή. Έρχεται την ώρα που το κράτος του Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Έρχεται την ώρα που η Ελλάδα βαθαίνει τη συνεργασία με το ισραηλινό κράτος. Έρχεται σε μια πόλη που έχει ήδη δεθεί με την ισραηλινή πολεμική μηχανή μέσω της ELBIT στην 120 ΠΕΑ.

Οι 248 πολυτελείς κατοικίες δεν προορίζονται για τον κόσμο της Καλαμάτας. Προορίζονται για πλούσιους αγοραστές, επενδυτές και χρήστες που θα έρχονται εδώ σαν να τους ανήκει ο τόπος. Ανάμεσά τους θα είναι και ισραηλινοί στρατιώτες, έφεδροι, υποστηρικτές της σφαγής, γενοκτόνοι και εγκληματίες πολέμου, που θα εμφανίζονται στην πόλη ως “τουρίστες”, “ιδιοκτήτες” και “επενδυτές”.

Τους έχουμε δει. Δεν είναι θεωρία. Είναι αυτοί που κυκλοφορούν με την αλαζονεία του κατακτητή, που κατεβάζουν παλαιστινιακές σημαίες, που τραμπουκίζουν, που προκαλούν, που νομίζουν ότι όπου πατάνε έχουν πίσω τους κράτος, στρατό και πρεσβείες.

Δεν θα τους στρώσουμε κόκκινο χαλί στην Καλαμάτα.

Δεν θα γίνει η δυτική παραλία τόπος ξεπλύματος για το ισραηλινό κράτος, το κεφάλαιό του, τον στρατό του και τους ανθρώπους του.

Αυτή η υπόθεση δεν έχει τελειώσει. Γι’ αυτό πρέπει να χτυπηθεί τώρα, στην αρχή της. Πριν περάσει ως fast track στρατηγική επένδυση. Πριν ντυθεί με ΕΣΧΑΣΕ, υπουργικές υπογραφές και “αναπτυξιακή” προπαγάνδα. Πριν μας την παρουσιάσουν σαν τελειωμένη υπόθεση.

Η αντίδραση έχει ήδη ξεκινήσει. Να γίνει πιο μαζική, πιο καθαρή, πιο κοινωνική και ταξική: κάτοικοι, εργαζόμενοι, σωματεία, συλλογικότητες και γειτονιές απέναντι σε κράτος, funds και επενδυτές που βλέπουν την πόλη σαν πεδίο κερδοφορίας. Από τους ανθρώπους που ζουν εδώ, δουλεύουν εδώ, περπατούν σε αυτή την παραλία, πληρώνουν αυτό το νερό και δεν βλέπουν την Καλαμάτα σαν επενδυτικό οικόπεδο.

Η δυτική παραλία δεν είναι εμπόρευμα.

Το νερό, οι δρόμοι, η πρόσβαση στη θάλασσα και ο δημόσιος χώρος δεν χαρίζονται σε κανένα fund.

Η Καλαμάτα δεν θα γίνει πίσω αυλή ισραηλινών κεφαλαίων, πλούσιων αγοραστών και γενοκτόνων.

Όσο αυτό το σχέδιο προχωρά, θα μας βρίσκει απέναντι».

Ρουβίκωνας