Θα περίμενε κάποιος στην ποιητική του τέχνη να μας εξαντλεί στην ερμηνεία, αλλά εκείνος έξυπνα διατηρεί την οικονομία του ποιητικού του λόγου.
Μας νουθετεί και μας περιορίζει στην άντληση του ουσιώδους που απορρέει από την γραφή του. Και αυτό το ουσιώδες είναι πολύ δυνατό, γιατί συγκλίνει στην κοινή εμπειρία, υποκλίνεται στην άρτια τεχνική της γλώσσας, μας συγκινεί συναισθηματικά και ανοίγει τον πνευματικό μας ορίζοντα.
Η ποίησή του δεν είναι ευφυολογήματα, αλλά ευφυείς, μικρές ποιητικές και στοχαστικές μορφές ενός λόγου που πλησιάζει την αρχαία κληρονομιά του Ηράκλειτου και ταυτόχρονα διατηρεί τον νεότερο και σύγχρονο στοχασμό και συνδέεται με τον εσωτερικό μας κόσμο.
Έτσι η ποίηση του γίνεται ένας ιδιαίτερος τρόπος μιας στοχαστικής φιλοσοφίας που ενσαρκώνεται λιτά και δωρικά, υδρογόνο και οξυγόνο μαζί, που σε ξεδιψάνε.
Το προσωπικό αίσθημα γίνεται συναίσθημα. Η παρατήρηση του εαυτού γίνεται διαπίστωση των συμβάντων του κόσμου. Η καταιγίδα εικόνων της προσωπικής μνήμης μετατρέπεται σε συλλογική αποδοχή.
Η εμπειρία, το βίωμα και η αναγνωσιμότητα ενός προσωπικού ποιητικού και φιλοσοφικού στοχασμού μετατρέπονται σε κοινωνικό λόγο.
Ποιήματα τόσο ενδόμυχα, αλλά και τόσο εξωστρεφή, που ο αναγνώστης μπορεί να χωρέσει άνετα και τη δική του εμπειρία, τη δική του μεταμόρφωση, τον δικό του κόσμο.
Ο Θύμιος Γεωργόπουλος με μαεστρία όρισε ένα σημείο συνάντησης του γραπτού του λόγου στο ποιητικό του ραντεβού. Εκεί που η ποιητική φιλοσοφία και η επαγγελματική αρθρογραφία γίνονται καλλιτεχνική δημιουργία. Η εμπειρία του επικοινωνιολόγου αναλυτή γίνεται ποιητικός λόγος.
Εδώ πια δεν αναλύει, αλλά αυτοσυστέλλεται. Δεν κατανοεί τον κόσμο με το κυνήγι της εννοιολογικής επεξήγησης, αλλά τον κατανοεί με τη βαθύτερη διερεύνηση εκεί που τα πολλά λόγια που προσπαθούν να εξηγήσουν, γίνονται λόγος που προσπαθείς να εξηγήσεις.
Τα κείμενά του συμπληρώνουν την επίγνωσή μας, αποφεύγουν επιδερμικούς ρομαντισμούς και προσπάθειες μοντέρνας σκοτεινολατρείας.
Είναι μια ποίηση φωτεινή, προσανατολισμένη στην εμβάθυνση, στη διερεύνηση, στη σύνδεση με την πνευματική μας υπόσταση. Είναι μια συνομιλία με τον εσωτερικό εαυτό μας, μια αλληλογραφία με την ψυχή μας.
Μια ποίηση χρωματισμένη από το βίωμα, την εμπειρία, τη γλωσσική δεινότητα και την επιτυχημένη αλληλεπίδραση των συναισθημάτων που ριζώνει στην ψυχή του αναγνώστη.
Η ποίησή του είναι κοσμική κραυγή, φιλοσοφική νοηματοδότηση, απελευθερωτικό πέταγμα και δραματοποιημένη λογοτεχνική δημιουργία.
Ταυτόχρονα είναι και μια ποίηση πολιτική, αγωνιστική, μαχόμενη, με το όραμα της δίκαιης διακυβέρνησης του κόσμου.
Τα κείμενά του ενσωματώνονται στην βαθύτερη αιτία. Τα ποιήματά του είναι μεγάλες νησίδες αναστοχασμού.
Η ποιητική έκφραση ισορροπεί με τον φιλοσοφική σκέψη, με τις απαραίτητες σταγόνες συγκινησιακής φόρτισης, ώστε να διαμορφωθεί ένας ιδιαίτερος λογοτεχνικός λόγος. Προσπαθεί να συλλάβει το άφθαρτο της ουσίας, να αναδείξει την πνευματική αλήθεια, να αναγγείλει την εσωτερική διαδρομή του ανθρώπινου όντος.
Το ποιητικό του έργο είναι οικείο, όμορφο, πνευματικό, βαθιά ανθρώπινο και πολιτικό, να στάζει λίγο από τη χαρά, λίγο από τη θλίψη, μα πάνω απ’ όλα στάζει την κρυμμένη ουσία των πραγμάτων από την ψυχή του συγγραφέα.
«Η υγρασία δεν είναι αποκλειστικά υπόθεση της μετεωρολογίας. Κάποτε είναι ζήτημα μνήμης. Πονάνε αβάστακτα οι θύμησες από την παλιά πληγή».
Από την ποιητική του συλλογή: Μικρές Κυκλάδες
«Γέμισαν φίλε μου οι τόποι ζυγαριές,
μετράνε με ακρίβεια ακόμα και τους
κόκκους της σκόνης
με λόγια που δεν
χρεώθηκαν
με χρέη που δεν
ξοδεύτηκαν
με κέρδη που δεν
δουλεύτηκαν.
Κι όμως, πάνω από τις καπνοδόχους
του αποτεφρωτηρίου
των ονείρων μας,
υπάρχει ακόμη ένας ακατοίκητος
ουρανός.
Από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή: Ετερόχθων χρόνος
"Μην ακουμπάς την πληγή μου / αιμορραγεί ακόμα / θέλει το χρόνο της να μετασχηματιστεί σε γεωγραφία / της ουλής".
Από την ποιητική συλλογή: "Αλήστου μνήμης αύριο"
ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ ΘΥΜΙΟΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1958 από Μεσσήνιους γονείς (Στενύκλαρος Μελιγαλά & Αγριλιά Μεσσήνης) και έκτοτε μοιράζει τη ζωή του ανάμεσα στην κύρια κατοικία του και τη μεσσηνιακή γη. Σπούδασε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και έλαβε Μεταπτυχιακό τίτλο (MSc in Economic and Statistic Analysis) από την Ε.Ε.Δ.Ε. (Ελληνική Εταιρεία Διοίκησης Επιχειρήσεων).
Εργάστηκε ανελλιπώς για 40 χρόνια σε μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες από θέσεις ευθύνης και ως διοικητής μεγάλων νοσοκομείων (Ερυθρός Σταυρός, Γενικό Κρατικό Νίκαιας, Αγία Βαρβάρα (πρώην Λοιμωδών), Πολυκλινική Αθηνών), με την ειδικότητα του Οικονομολόγου-Υγειονολόγου.
Παράλληλα ανέπτυξε έντονη πολιτική και κυρίως κοινωνική δράση σε όλα τα μεγάλα επίδικα που έθετε η κοινωνική πλειοψηφία. Αρθρογράφησε και αρθρογραφεί στις εφημερίδες Ελευθερία (Καλαμάτας), Documento, Εφ Συν, Αυγή και σε πολλά σάϊτ.
Ωστόσο, όπως λέει «τις “μέσα μου εξισώσεις” έλυνε πάντα η Ποίηση και γενικότερα η Λογοτεχνία». Έχει συνεργαστεί με το περιοδικό Πολιτιστική και Πολιτιστική Επιθεώρηση και έχει γράψει τις ποιητικές συλλογές: Έξοδος κινδύνου, Πολύ πριν, λίγο μετά, Αλήστου μνήμης αύριο, Μικρές Κυκλάδες, Παλίρροια, τα θεατρικά έργα Το Χρυσόψαρο, Μονόπολη και το μυθιστόρημα-σενάριο Ο ήχος της θάλασσας. Στίχοι του για τραγούδια έχουν μελοποιηθεί από τους συνθέτες – μουσικούς Νίκο Δούκα, Τάκη Μοσχοβούδη, Graviton.
Βασίλειος Ρ. Φλώρος
bfloros.gr
Αρ. Μητρώου Μ.Η.Τ. 262004