Όμως αν κάποιος τους ανακαλύψει και θεωρήσει ότι τα ποιήματά τους αξίζουν, θα ήταν κρίμα να τα προσπεράσει και να αδιαφορήσει. Ο Στέλιος Σταυράκης γεννήθηκε στην Πάτρα στις 30 Μαΐου 1946 και έζησε στην ίδια πόλη μέχρι τα δεκαοχτώ του. Σπούδασε στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών στο Τμήμα Φιλολογίας και υπηρέτησε στη Δημόσια Μέση Εκπαίδευση. Ζει μόνιμα στην Αθήνα. Είναι παντρεμένος με την Ανθούλα Δανιήλ, Δρ. Φιλολογίας, συγγραφέα, κριτικό λογοτεχνίας.

Με τον Στέλιο γνωριστήκαμε στις εκδηλώσεις της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών. Ευρυμαθής και λόγιος, με μια επαναστατική σπιρτάδα στο βλέμμα του. Καλλιεργημένος, με χιούμορ, με ηθικές και ψυχικές αρετές. Άνθρωπος που στις συναναστροφές του φαίνεται έκδηλα ότι λαχταρά την τελειότητα, την πνευματικότητα και την ποιητικότητα του κόσμου. Αυτή την ενέργεια θέλει να τη μεταδώσει στους άλλους. 

Ιδιαίτερη εντύπωση μου κάνει κάθε φορά που συναντιόμαστε η ωραία απαγγελία ποιημάτων από όλες τις περιόδους της λογοτεχνίας μας, από τον Όμηρο μέχρι σήμερα, με ιδιαίτερη έμφαση στους αρχαίους και από τους νεότερος στον Σολωμό και Κάλβο, Παλαμά, Σικελιανό, Σεφέρη και Ελύτη.

Το εκλεκτό του χιούμορ και τα ανέκδοτα που με έναν δικό του τρόπο αναπαράγει κρατάνε σε ψηλό επίπεδο την ψυχαγωγία της παρέας. Είναι πραγματικά υπέροχος. Δε θα πω άλλα, γιατί γνωρίζω ότι δε θέλει να λέω πολλά για εκείνον, ούτε τον ενδιαφέρουν τα καλά λόγια και η υστεροφημία.

Όταν όμως έμαθα ότι γράφει και μου εμπιστεύτηκε τελικά τα γραπτά του, προσπάθησα να τον πείσω να τα εκδώσει. Δεν το δέχτηκε, όσες φορές και αν επέμενα σ’ αυτό το θέμα. Τελικά κατάφερα να τον πείσω κάποια στιγμή, να αναρτηθούν τουλάχιστον στην ιστοσελίδα μου και, επιτέλους, συμφώνησε, ίσως για να μη μου χαλάσει το χατίρι. Νομίζω ότι τα γραπτά του έχουν μια εξαιρετική φινέτσα, ομορφιά και πνευματικότητα. Δε θα έπρεπε να χαθούν στη σκόνη της ανυπαρξίας. Γιατί ο πνευματικός άνθρωπος είναι και ον «φύσει υπηρετικόν» έλεγε ο Μάριος Πλωρίτης. Ελπίζω να τα βρείτε και εσείς ενδιαφέροντα στην ιστοσελίδα bfloros.gr Γιατί ο Στέλιος Σταυράκης είναι ένας ωραίος ποιητής και στο χαρτί και στη ζωή!

Δέον  γενέσθαι

Τι  ωφελεί  ένα  χρυσό  δόντι Μέσα  σ’ ένα  σάπιο  στόμα;

Οι  φαύλοι  και  τα  παντοειδή  λαμόγια  να  καλοπερνούν

Κι  οι ήρωες  βορά  των  σκουληκιών. Βαθιά  μέσα  στο  χώμα;

…Τι  ψάχνει  άραγε  ένα  σκυλί. Σκάβοντας  έναν  τάφο;

Κόκαλα  να  βρει  ή  κόκαλα  να  θάψει;

Μα  δυστυχώς  ως  τη  συντέλεια  του  κόσμου

ο  άνθρωπος  τον  αδελφό  του  να  σκοτώνει. Ποτέ  του  δε θα  πάψει!

Στον  γκρίζο  πόντο  του  ονείρου

Η  νύχτα  γύρω  δίχτυ  μελανό  απλώνει  ως  την  αυγή

που  μια  θαμπή  ομίχλη  τυλίγει  τα  όνειρά  μας

κι  ο  πανδαμάτωρ  παίζει  μαζί  μας  μες  απ’ τον  καθρέφτη

μετρώντας  τις  ρυτίδες  του  πάνω  στο  μέτωπό  μας

Όλοι  μας  ζούμε  εκόντες  άκοντες. Τον  θάνατό  μας  τον  μελλοντικό

Αδειάζει  ο  κόσμος, λιγοστεύει

«Ωσάν  των  φύλλων  απαράλλαχτη. Και  η  φύτρα  των  ανθρώπων»

Φωνή  από  τα  βάθη  του  Ομήρου…