Ο Δημήτρης μεγάλωσε σε μιαν οικογένεια συναποτελούμενη από τους γονείς και τα τρία του αδέλφια: Κάτια, Γιώργο και Αλέκο. Οι πρόγονοί του άνθρωποι βγαλμένοι από τα σπλάχνα του λαού μας, απλοί, καταδεκτικοί, εργατικοί, φιλοπρόοδοι, φιλόξενοι, έτοιμοι να συνδράμουν στην ανάγκη του άλλου, χωρίς αστικούς εγωισμούς και ψιμύθια του δήθεν.

Αφού σπούδασε στην Ιατρική Αθηνών κατόπιν πανελλαδικών, ο Δημήτρης υπηρέτησε για σημαντικό διάστημα στην ελληνική ύπαιθρο ως αγροτικός γιατρός, η δε στρατιωτική του θητεία τον έφερε στην Ξάνθη, όπου συνειδητοποίησε την ανάγκη συνεισφοράς καθενός στην προστασία της εθνικής μας ανεξαρτησίας και κυριαρχίας.

Ειδικεύθηκε στη μαιευτική και γυναικολογία στο Αρεταίειο. Στο Αμπερντίν της Σκωτίας εξειδικεύθηκε στη γυναικολογία αναπαραγωγής, ενώ κατέστη και διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έστησε από το μηδέν τρεις μονάδες εξωσωματικής, μία στο Αττικόν και δύο σε ιδιωτικά νοσοκομεία. Συγκινητική ήταν η παρουσία μανάδων με τα μικρά παιδιά τους στην εξόδιο ακολουθία, στο Α΄ Κοιμητήριο Αθηνών την Τρίτη 25 Αυγούστου 2026, για να πουν το τελευταίο ευχαριστώ στον άνθρωπο που κατέστη συμβοηθός του Θεού στην ευεργεσία του δώρου της ζωής.

Ο Δημήτρης Γιάνναρης υπήρξε εξόχως ικανός στη δουλειά του, άφοβος λόγω γνώσεων, ενώ είχε και υγιείς κοινωνικές σχέσεις, με προσόντα το χιούμορ και την υπεράσπιση των απόψεών του με επιχειρήματα. Χτυπημένος από τον καρκίνο, δεν συμβιβάσθηκε με το μοιραίο, αλλά αγωνίσθηκε με μετάνοια, πίστη στο Θεό και εξάντληση των όπλων της επιστήμης, ενώ συνέχισε να εργάζεται. Έφυγε από τη ζωή ξαφνικά, χωρίς να το προδιαγράφει η κατάστασή του, έχοντας δεχθεί πολλή φροντίδα εκ μέρους της συζύγου του Νερίνας και των παιδιών τους Φώτη, Στέλλας και Έμμας, των αδελφών του, των συναδέλφων και φίλων του, που επέδειξαν συγκινητική προς αυτόν αφοσίωση. Όπως τόνισε ο γυναικολόγος Βασίλης Καπετάνιος στον επικήδειό του, πορεύεται προς τον γλυκασμό της ωραιότητος του Ιησού Χριστού. Απαλλαγμένος από τα πρόσκαιρα και τον συνηρτημένο προς αυτά πόνο και κόπο και με την ευχή να γεύεται τα αιώνια στο Επέκεινα της φθαρτής ανθρωπότητας.